Polowanie z naganką w Szwajcarii

Polowania pędzone, zwane również polowaniami ruchomymi, działają według jednej zasady: dzikie zwierzęta są wypędzane z ukrycia i ostoi przez szeregi ludzi, a częściowo także przez psy, aż w panice wbiegają w pole ostrzału. Dla zwierząt nie jest to żadna „ochrona i pielęgnacja łowiska". To ogromny stres, wysokie ryzyko obrażeń i często powolna śmierć po strzałach chybionych lub tylko drasnących. Dla opinii publicznej jest to system, w którym broń palna jest używana w niezabezpieczonej, wspólnie użytkowanej przestrzeni, bez obowiązkowego zawiadamiania i z udokumentowanym zagrożeniem dla osób postronnych.

Pomiary naukowe są jednoznaczne: u dzików pochodzących z polowań pędzonych stwierdzono w surowicy krwi średnio 431 nmol/l kortyzolu, u zwierząt z polowania indywidualnego z ambony 119 nmol/l, czyli ponad trzy i pół raza mniej (Kelava Ugarković i in. 2025). Tak ogromne ilości hormonów stresu wpływają na metabolizm, mięśnie i całą kondycję fizyczną zwierząt, często jeszcze przed śmiertelnym strzałem. Ten dossier zbiera najważniejsze punkty, argumenty, źródła i przypadki.

Co cię tutaj czeka

Czym jest polowanie pędzone i czym różni się od polowania z zasiadki: wyjaśnienie pojęć, przebieg i strukturalny problem w sercu tej formy polowania.
Nauka o stresie dzikich zwierząt: co pokazują pomiary kortyzolu: aktualne wyniki badań dotyczące hormonów stresu, jakości mięsa i skutków fizycznych.
Strzały drasnące, chybione, poszukiwanie postrzałków: cierpienie często nie kończy się po pierwszym strzale: dlaczego strzały do uciekających zwierząt są strukturalnie bardziej podatne na błędy i co to oznacza dla dzikich zwierząt.
Zagrożenie dla ludzi: gdy polowania pędzone stają się kwestią bezpieczeństwa publicznego: udokumentowane przypadki, w których ranni zostali spacerowicze, mieszkańcy i dzieci.
Zwierzęta uciekają do wsi: co się dzieje, gdy polowania pędzone wymykają się spod kontroli: przypadki z archiwum Wild beim Wild.
Status quo polityczny: prawo kantonalne, luki w przejrzystości i przykład Solury: gdzie podjęto inicjatywy i co z nich wynikło.
Hunt Watch: społeczeństwo obywatelskie jako instancja kontrolna: jak obserwatorzy mogą konkretnie pomóc w dokumentowaniu polowań pędzonych.
Co musi się zmienić: trzy konkretne postulaty: Ograniczenie aż do zakazu, obowiązek prowadzenia statystyk, strefy bezpieczeństwa.
FAQ: Najczęstsze pytania o polowania zbiorowe w Szwajcarii, odpowiedzi krótkie i jasne.
Argumentacja: Odpowiedzi na najczęstsze usprawiedliwienia polowań ruchomych.
Szybkie linki: Wszystkie istotne artykuly, badania i dossier.

Czym jest polowanie zbiorowe i czym się wyróżnia

Podczas polowania zbiorowego zwierzyna jest celowo wprawiana w ruch. Grupy nagonki, hałas i często psy wypędzają dzikie zwierzęta z kryjówek, ostoi i dobrze znanych terytoriów. Strzela się do uciekających zwierząt, często przy ograniczonej widoczności, pod presją czasu i przez wiele osób jednocześnie. Polowanie z naganką (Drückjagd) jest jego odmianą: zwierzyna jest poruszana wolniej i bardziej kierunkowo, zwykle przez niewielu nagonkarzy lub psy. Różnica jest stopniowa, a sedno problemu pozostaje to samo: ucieczka jako metoda, strzał do poruszającego się celu, wielu uczestników, wysokie ryzyko.

Obie formy należą do polowań ruchomych i mają ten sam strukturalny problem, który odróżnia je od innych form łowiectwa, takich jak polowanie z ambony: podczas polowania z ambony myśliwa rekreacyjna czeka na spokojne zwierzę. Podczas polowania zbiorowego aktywnie wywołuje stres i strzela do uciekającego zwierzęcia. To zasadnicza różnica: z punktu widzenia prawa ochrony zwierząt, bezpieczeństwa i etyki. W kantonie Berno rozporządzenie łowieckie 2025/2026 wyraźnie zakazuje już polowań z naganką i polowań zbiorowych na określonych obszarach, takich jak Schüpfenfluh. To pokazuje, że regulacja jest możliwa. Brakuje woli politycznej, by wdrożyć ją na całym terytorium.

Więcej na ten temat: Łowiectwo w Szwajcarii: liczby, systemy i mity oraz Polowanie z zasiadki: czekanie, technika i ryzyko

Nauka o stresie dzikich zwierząt: co pokazują pomiary kortyzolu

Badania nad stresem dzikich zwierząt przy różnych formach łowiectwa są jednoznaczne. Kelava Ugarković i in. (2025, European Journal of Wildlife Research) oznaczyli u 407 odstrzelonych dzików poziom kortyzolu w surowicy krwi: po polowaniach z naganką średnia wynosiła 431 nmol/l, po polowaniu w zagrodzie 325 nmol/l, a po polowaniu indywidualnym z ambony 119 nmol/l. Güldenpfennig i in. (2021, Scientific Reports) stwierdzili u dzików na polowaniach z naganką podwyższone wartości kortyzolu we wszystkich próbkach. Santos i in. (2018, Ecological Indicators) wykazali u jeleni szlachetnych, że czynniki związane z zarządzaniem łowiectwem były głównym motorem zmienności hormonów stresu, przed warunkami środowiskowymi i cechami indywidualnymi. Z kolei Pedersen i in. (2024, Wildlife Biology) wykazali u zajęcy bielaków polowanych z psami 6,5-krotnie wyższy poziom kortyzolu niż u zwierząt odstrzelonych bez psów. Wszystkie badania znajdują się w zestawieniu Łowiectwo w świetle faktów.

Kortyzol uruchamia w organizmie skalę stresu: rośnie poziom cukru we krwi, mobilizowane są zapasy glikogenu, wzrasta częstość akcji serca i ciśnienie krwi, mięśnie są silniej ukrwione. Co to oznacza dla zwierzęcia: doświadcza ono mierzalnego fizjologicznie lęku przed śmiercią, zanim padnie strzał. Mięso z polowań pędzonych i polowań w zagrodach wykazywało w badaniu Kelavy Ugarković i współpracowników ponadto podwyższone wartości pH oraz zmienione wartości barwy, co autorzy interpretują jako stresowe skutki metaboliczne: intensywna ucieczka prowadzi do rozkładu glikogenu i ryzykownych wartości pH w mięsie (tzw. mięso DFD). To nie teoria. Jest to biochemicznie mierzalne i opublikowane. Kto nazywa polowanie pędzone „oszczędzającym zwierzynę”, nie opisuje rzeczywistości, lecz jej przeczy.

Więcej na ten temat: Dlaczego prawo o ochronie zwierząt kończy się na granicy lasu oraz Wprowadzające w błąd wypowiedzi szefa JagdSchweiz Davida Clavadetschera

Postrzały muśnięciowe, chybione strzały, poszukiwania: cierpienie często nie kończy się wraz z pierwszym strzałem

Strzały do uciekających dzikich zwierząt są strukturalnie bardziej podatne na błędy niż strzały do zwierząt spoczywających. Zwierzę się porusza, pozycja strzału jest nieprzewidywalna, pojawia się presja czasu, a dynamika grupy obniża ostrożność. Chybione strzały i postrzały muśnięciowe są częstsze podczas polowań ruchowych niż w przypadku innych form polowania.

Dane z Gryzonii dają najostrzejszy dostępny obraz: w pięciu latach, od 2012 do 2016, podczas polowania w Gryzonii spośród 56 403 odstrzelonych jeleni, saren, kozic i dzików 3 836 zostało początkowo jedynie postrzelonych; około 2 200 z nich odnaleziono za pomocą psów tropiących, a około 1 600 uciekło z raną postrzałową (SRF, dane Urzędu ds. Łowiectwa i Rybołówstwa). W 2021 roku przewodnicy psów tropiących z Gryzonii wyruszyli na 1’018 poszukiwań, skutecznych było 57 procent (Tysiące naruszeń przepisów łowieckich, prawie żadnych wyroków za znęcanie się nad zwierzętami). Poszukiwania z udziałem psów myśliwskich mają rozwiązać ten problem. W praktyce oznacza to: zwierzę zostaje postrzelone, ucieka, cierpi ból, załamuje się gdzieś, a jeśli zostanie znalezione, to po minutach, godzinach lub dniach. Jeśli nie zostanie odnalezione, umiera powoli i pozostaje niewidoczne w statystykach. Poszukiwanie nie jest siatką bezpieczeństwa. Jest przyznaniem, że system regularnie produkuje cierpienie zwierząt.

Więcej na ten temat: Łowiectwo i ochrona zwierząt: co praktyka robi z dzikimi zwierzętami oraz Dlaczego szwajcarskie łowiectwo ma problem z opieką następczą

Zagrożenie dla ludzi: gdy polowania pędzone stają się kwestią bezpieczeństwa

Polowania pędzone dotyczą nie tylko dzikich zwierząt. Tam, gdzie jednocześnie działa wielu strzelców, nagonka i psów, powstają zagrożenia dla wszystkich, którzy korzystają z tej samej przestrzeni. Przykładowo:

W listopadzie 2025 roku dwoje spacerowiczów zostało trafionych śrutem podczas polowania zbiorowego w Grossefehn we Fryzji Wschodniej. 42-letnia kobieta została trafiona w czoło, a 45-letni mężczyzna w ramię. 40-letnia myśliwa rekreacyjna przyznała się do oddania strzału. Wobec niej prowadzone jest postępowanie w sprawie podejrzenia nieumyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu. Para szła z psem publiczną drogą i nie wiedziała, że odbywa się polowanie zbiorowe.

W grudniu 2024 roku w Barssel/Harkebrügge (Niemcy) kobieta została ostrzelana śrutem na własnej posesji i musiała trafić do szpitala, ponieważ w pobliżu odbywało się polowanie zbiorowe. W Karyntii 16-letni nastolatek został trafiony śrutem. Wzorzec jest spójny w całej Europie: polowania zbiorowe zagrażają osobom postronnym, ponieważ niemożliwe do kontrolowania pola ostrzału, brak obowiązku ogłaszania polowań i publiczne drogi na terenie łowieckim zbiegają się w sposób strukturalny.

W Szwajcarii brakuje systematycznej, publicznie dostępnej statystyki dotyczącej takich incydentów. To nie jest dowód na to, że ich nie ma, lecz dowód na strukturę kontroli, która sprawia, że takie incydenty pozostają niewidoczne.

Więcej na ten temat: Wypadki łowieckie w Szwajcarii: liczby, zagrożenia i strukturalna porażka oraz Łowiectwo i broń: nieuregulowane połączenie

Zwierzyna ucieka do wsi: gdy polowania zbiorowe wymykają się spod kontroli

Zwierzęta wpędzone w panikę nie przestrzegają granic gmin. Archiwum Wild beim Wild dokumentuje przypadki, w których dzikie zwierzęta podczas polowań zbiorowych były spychane aż na tereny mieszkalne: wyczerpane, ranne, zdezorientowane. W takich sytuacjach stan rzeczy zmienia się zasadniczo: z rzekomo kontrolowanego polowania robi się niebezpieczna sytuacja pośrodku wsi, na ulicy lub w prywatnym ogrodzie.

Myśliwi rekreacyjni, którzy „najeżdżają" wieś, jak opisuje to jeden z udokumentowanych przypadków Wild beim Wild, rzadko ponoszą z tego tytułu konsekwencje. Kantonalny charakter egzekwowania prawa łowieckiego w Szwajcarii oznacza, że praktyka, kontrola i mechanizmy sankcji bardzo się różnią w zależności od kantonu. Myśliwy rekreacyjny działający w słabo kontrolowanym kantonie jest strukturalnie lepiej chroniony przed konsekwencjami niż zwierzyna, na którą poluje.

Więcej na ten temat: Hobbyści myśliwi napadają na wioskę podczas polowania z naganką oraz Łowiectwo i prawa człowieka: gdy dzikie zwierzęta i prawa obywatelskie wchodzą w kolizję

Status quo polityczny: prawo kantonalne, luki w przejrzystości i przykład Solury

Posłanka solurneńskiego Rady Kantonu, Monika Früh, złożyła wniosek o zakaz polowań zbiorowych. Rząd kantonu Solothurn bronił tej praktyki, potwierdzając tym samym klasyczny schemat: inicjatywy polityczne rozbijają się o administrację łowiecką, która strukturalnie jest bliska interesom łowieckim. Brakuje przejrzystości i niezależnej kontroli.

Wykonywanie przepisów łowieckich w Szwajcarii spoczywa w dużej mierze na kantonach. Prowadzi to do niejednolitej praktyki w zakresie kontroli, dokumentacji i konsekwencji. Chybione strzały są rejestrowane w poszczególnych kantonach w odmienny sposób, kontrole polowań zbiorowych nie są ujednolicone, a publicznie dostępne statystyki poszukiwań postrzelonej zwierzyny istnieją w nielicznych kantonach. Rezultat: do dziś nie można porównać kantonów ze sobą ani określić liczbowo strukturalnej skali problemu. To nie jest naturalny deficyt informacji. To polityczna decyzja przeciwko przejrzystości, podjęta w systemie, który kontroluje sam siebie.

Więcej na ten temat: Ustawy łowieckie i kontrola: dlaczego samonadzór nie wystarcza oraz Lobby myśliwskie w Szwajcarii: jak działa wpływ

Hunt-Watch: społeczeństwo obywatelskie jako instancja kontrolna

Hunt-Watch to projekt, który zaprasza obywatelki i obywateli do obserwowania, dokumentowania i zgłaszania polowań. W systemie, który jest strukturalnie nieprzejrzysty i nie zna niezależnej kontroli zewnętrznej, obserwacja ze strony społeczeństwa obywatelskiego stanowi skuteczną przeciwwagę.

Kto zaobserwuje polowanie zbiorowe, może udokumentować i zgłosić następujące kwestie:

Datę, godzinę i dokładne miejsce obserwacji
Oznakowanie lub brak oznakowania w obwodzie łowieckim
Bliskość szlaków turystycznych, dróg leśnych lub gminnych
Zaobserwowane zachowanie wobec osób wypoczywających, właścicieli psów i osób postronnych
Liczbę uczestników, widoczny sprzęt, zachowanie psów
Reakcje na pytania osób postronnych

Każda dokumentacja to punkt danych w systemie, który systematycznie nie produkuje żadnych danych. Zgłoszenia: Kontakt z Hunt Watch

Więcej na ten temat: Hunt Watch kieruje uwagę na ludzi, którzy zabijają zwierzęta oraz Działaj przeciwko łowiectwu rekreacyjnemu

Co musiałoby się zmienić

Ograniczenie, a docelowo zakaz polowań pędzonych i naganek ze względów ochrony zwierząt i bezpieczeństwa
Kanton Berno zapisał już w swoim rozporządzeniu łowieckim zakazy polowań naganką i pędzonych dla określonych obszarów. To pokazuje, że regulacja jest prawnie możliwa. Oparta na wiedzy naukowej, kantonalna debata o relacji między polowaniem pędzonym, ochroną zwierząt a bezpieczeństwem publicznym jest dawno spóźniona. Absolutnym minimum jest wiążące moratorium z towarzyszącym mu, niezależnym monitoringiem.
Obowiązkowa, przejrzysta statystyka poszukiwań postrzelonej zwierzyny i chybionych strzałów
Jednolicie w skali kantonów, publicznie dostępne, publikowane co roku: ile zwierząt zostało postrzelonych? Ile przeprowadzono poszukiwań postrzałków? Ile zwierząt nie odnaleziono? Takie liczby istnieją jedynie we fragmentach – w Gryzonii dzięki wglądowi w akta, w innych kantonach wcale. Bez pełnych danych niezależna kontrola nie jest możliwa.
Ostrzejsze przepisy dla polowań w pobliżu osiedli, szlaków i dróg
Wiążące minimalne odległości od publicznych szlaków i terenów mieszkalnych, obowiązek ogłaszania polowań w urzędowym dzienniku gminy i w kantonalnych aplikacjach, aktywne zamykanie szlaków turystycznych podczas polowań zbiorowych, dotkliwe sankcje za naruszenia. To odpowiada standardowi stosowanemu przy innych niebezpiecznych czynnościach w przestrzeni publicznej i w przypadku łowiectwa rekreacyjnego jest od dawna konieczne. Wzorcowe interwencje parlamentarne: Zakaz polowań pędzonych, Bezpieczeństwo ludności: minimalne odległości, strefy zamknięte, obowiązek zgłaszania oraz Przejrzysta statystyka łowiecka

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Jaka jest różnica między polowaniem na nagonkę a polowaniem z dojeżdżaniem?
Obie formy to polowania z poruszaniem zwierzyny. Podczas polowania na nagonkę dzikie zwierzęta są aktywnie wypędzane hałasem i szeregami ludzi na linię strzału. Podczas polowania z dojeżdżaniem zwierzyna jest poruszana wolniej i bardziej celowo, zwykle przez niewielu naganiaczy lub psy. Obie formy mają ten sam zasadniczy problem: ucieczka jako metoda, strzał do poruszającego się zwierzęcia, większe cierpienie zwierząt i większe ryzyko wypadków.

Dlaczego „strzał do poruszającego się zwierzęcia” ma znaczenie dla dobrostanu zwierząt?
Ponieważ trudniej o celny strzał i dobrą widoczność, presja czasu jest większa, a chybione strzały stają się bardziej prawdopodobne. Zwierzę uciekające w panice nie stoi w miejscu, nie daje optymalnej pozycji do strzału, a na huk strzału reaguje dalszą ucieczką. Postrzały muskające prowadzą do cierpienia trwającego godzinami lub dniami, często bez tego, że zwierzę zostanie kiedykolwiek odnalezione.

Czy polowania na nagonkę są w Szwajcarii wszędzie uregulowane tak samo?
Nie. Wykonywanie przepisów należy do kantonów. Praktyka, kontrola i przejrzystość różnią się znacznie. Kanton Berno wprowadził dla niektórych obszarów zakaz polowań z dojeżdżaniem i nagonką. Większość pozostałych kantonów nie zna żadnych szczególnych ograniczeń dla polowań z poruszaniem zwierzyny.

Co oznacza „poszukiwanie postrzałka” i dlaczego ma ono kluczowe znaczenie?
Poszukiwanie postrzelonej zwierzyny to szukanie rannego zwierzęcia w celu zakończenia jego cierpienia. Jeśli nie jest prowadzone konsekwentnie lub nie jest dokumentowane, rzeczywista skala cierpienia zwierząt pozostaje niewidoczna. Od 1 lutego 2025 r. art. 1a JSV zobowiązuje kantony do zapewnienia osobom uprawnionym do polowania „terminowego i fachowego wsparcia” przy poszukiwaniu postrzelonej zwierzyny; prawo federalne nie wymaga ani obowiązku zgłaszania, ani publicznej statystyki. W większości kantonów szwajcarskich nie ma publicznej statystyki poszukiwań postrzelonej zwierzyny.

Czy istnieją udokumentowane przypadki, w których zwierzyna ucieka do wsi?
Tak. Archiwum Wild beim Wild dokumentuje przypadki, w których dzikie zwierzęta podczas polowań pędzonych zostały wygnane aż na tereny mieszkalne: wyczerpane, ranne, zdezorientowane. Takie sytuacje powstają, gdy presja łowiecka i panika wypychają dzikie zwierzęta poza ich normalne terytoria.

Dlaczego kortyzol jest istotny w debacie o ochronie zwierząt?
Kortyzol jest biochemicznym dowodem stresu i strachu. Dziki z polowań naganką wykazują ponad trzy i pół raza wyższe poziomy kortyzolu niż zwierzęta zastrzelone spokojnie z ambony, a zające bielaki ścigane przez psy – 6,5-krotnie wyższe. Oznacza to, że zwierzęta wykazalnie doświadczają ogromnego strachu i stresu przed pędzeniem i w jego trakcie, na długo przed oddaniem strzału. To cierpienie zwierząt, którego nie da się zdefiniować na nowo.

Zestaw argumentow

„Polowania pędzone są oszczędne dla zwierzyny i dobrze uregulowane.” Zwierzyna z polowań naganką wykazuje ponad trzy i pół raza wyższe poziomy kortyzolu niż zwierzyna z polowań z ambony. Chybione strzały i poszukiwania postrzelonej zwierzyny są strukturalnie częstsze przy polowaniach ruchomych. Spacerowicze odnoszą obrażenia, ponieważ polowania pędzone odbywają się w otwartych, wspólnie użytkowanych przestrzeniach, bez obowiązku ogłaszania. To nie jest rzadki wyjątek. To przewidywalny skutek formy polowania opartej na strachu i ucieczce.

„Polowania pędzone są konieczne, aby regulować populacje dzików.” Regulacja populacji dzików jest uzasadniona tam, gdzie powstają udokumentowane szkody. Pytanie nie brzmi „czy”, lecz „jak”. Celowe polowanie z ambony w miejscach szkód jest mniej uciążliwe z punktu widzenia ochrony zwierząt i lepiej kontrolowalne pod względem bezpieczeństwa. Powierzchniowe polowania pędzone jako metoda standardowa nie są konieczne ani biologicznie, ani etycznie.

„Psy rozwiązują problem poszukiwania postrzelonej zwierzyny.” Poszukiwanie z psami zakłada, że postrzelone zwierzę zostanie znalezione. Opuszczone lasy, gęste poszycie, ciemność i rozległe obwody łowieckie sprawiają, że jest to zadanie strukturalnie niewykonalne w pełni i regularnie wykonywane niekompletnie. „Szukamy" nie oznacza „znajdujemy". Dane z Gryzonii dowodzą, że chybione strzały występują stale, niezależnie od poszukiwań.

„Wypadki z udziałem osób postronnych to absolutne wyjątki." Nie są wyjątkiem. Są przewidywalnym skutkiem praktyki, w której strzały oddawane są w kierunku, w którym osoby postronne mogą poruszać się bez uprzedzenia. Dopóki nie ma obowiązku informowania, zamykania dróg ani niezależnej kontroli, pozostałe ryzyko dla osób trzecich ma charakter strukturalny, a nie jest spowodowane indywidualnie.

Szybkie linki

Artykuły na Wild beim Wild:

Powiązane dossier:

Nasze zobowiązanie

Polowania zbiorowe to najbardziej inwazyjna forma łowiectwa rekreacyjnego: wywołują ogromny, mierzalny biochemicznie stres u dzikich zwierząt, strukturalnie powodują więcej chybionych strzałów niż inne formy łowiectwa i zagrażają osobom postronnym w przestrzeniach publicznie dostępnych. Pomiary kortyzolu u 407 dzików, dane z Gryzonii o 3 836 postrzelonych zwierzętach w ciągu pięciu lat oraz udokumentowane incydenty bezpieczeństwa w Szwajcarii i Europie pokazują: polowanie zbiorowe nie jest ani oszczędzające dla zwierząt, ani bezpieczne. IG Wild beim Wild domaga się przejrzystości, niezależnej kontroli oraz stopniowego ograniczania aż do zakazu polowań ruchomych. Kto chce obserwować lub dokumentować polowanie zbiorowe, znajdzie wszystkie informacje na stronie Hunt Watch i może w każdej chwili skontaktować się z nami: Kontakt.

Więcej na temat łowiectwo rekreacyjne: W naszym Dossier na temat łowiectwa gromadzimy analizy faktów, opracowania i raporty tła.

Polowanie z naganką w Szwajcarii

Co cię tutaj czeka

Czym jest polowanie zbiorowe i czym się wyróżnia

Nauka o stresie dzikich zwierząt: co pokazują pomiary kortyzolu

Postrzały muśnięciowe, chybione strzały, poszukiwania: cierpienie często nie kończy się wraz z pierwszym strzałem

Zagrożenie dla ludzi: gdy polowania pędzone stają się kwestią bezpieczeństwa

Zwierzyna ucieka do wsi: gdy polowania zbiorowe wymykają się spod kontroli

Status quo polityczny: prawo kantonalne, luki w przejrzystości i przykład Solury

Hunt-Watch: społeczeństwo obywatelskie jako instancja kontrolna

Co musiałoby się zmienić

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Zestaw argumentow

Szybkie linki

Artykuły na Wild beim Wild:

Powiązane dossier:

Nasze zobowiązanie

Najnowsze wpisy na temat polowań zbiorowych

Śrut w ogrodzie: proces przeciwko myśliwy rekreacyjnyowi po wypadku podczas polowania z naganką

Las w kantonie Argowia: żadnej drogi ucieczki przed polowaniem pędzonym

Brutalny atak na aktywistke podczas polowania z naganka

Polowanie z naganką pod obserwacją

Hobbyści myśliwi napadają na wioskę podczas polowania z naganką

Polowanie z naganką w lesie Willbrig – strach, krew i sprawcy