Polowanie zbiorowe: gdy dziecko pokazuje prawdę

Brzmi jak codzienny moment rodzinny: matka jedzie z małą córką na hulajnodze przez krajobraz kantonu Turgowia.

Świeci słońce, dziecko się śmieje. Jednak ta idylla kończy się nagle, gdy dziewczynka zatrzymuje się i z radością w oczach woła: „Mamo, patrz, lisy! Czy mogę je pogłaskać?"

To, co widzi matka, jest przeciwieństwem tego, czego oczekuje dziecko: w skrzyni leży kilka martwych lisów. Zakrwawione. Ułożone jak śmieci. Rzy nich tabliczka: „Polowanie nagonką".

To, co dla myśliwych jest „normalnym" widokiem, dla dziecka jest zawaleniem się świata. I tak zaczyna się scena, która ze swoją przejrzystością bezlitośnie odsłania to, co współczesna polityka łowiecka wypiera.

Irreführende Aussagen von JagdSchweiz-Chef Clavadetscher

Pytanie, które obnaża wszystko: „Dlaczego ludzie zabili lisy?"

Matka szuka slow. Bo co powiedziec dziecku?

• Że lisy trzeba „regulować"? Mimo że naukowo udowodniono, że regulują się samodzielnie, jeśli się je zostawi w spokoju.
• Że były „chore"? Mimo że zwierzęta wyglądały na zdrowe, a wśród nich znajdował się nawet młody lis.
• Że łowiectwo rekreacyjne jest niezbędne, aby „zapobiegać szkodom"? Bajka, która została już dawno obalona.

Nic z tego nie jest prawdą. Nic z tego nie uwierzyłoby żadne dziecko. Dziecko widzi tylko jedno: zwierzę, które chciało żyć, oraz człowieka, który temu życiu położył koniec.

Niewygodna prawda kryjąca się za polowaniem nagonką

Kto zna polowania nagonką, wie: rzeczywistość jest znacznie brutalniejsza niż obraz „łowiectwa zgodnego z etyką", który związki tak wytrwale komunikują.

• Zwierzęta są w panice wypędzane z lasu.
• Psy myśliwskie goniają je przez zaroSla, przesieki, przez pola.
• Wiele lisów nie umiera od razu, lecz wykrwawia się powoli, trafionych śrutem, który rozrywa ich ciała.
• Struktury społeczne się rozpadają, co prowadzi do większej liczby młodych lisów. Efekt, który sam obala mit „regulacji populacji".

To system, który z ekologią ma niewiele wspólnego, z tradycją wiąże się już tylko retorycznie, a z koniecznością – zupełnie nic.

Argumenty myśliwych nie wytrzymuja naukowej weryfikacji

Wspolczesne badania nad dzikimi zwierzetami pokazuja:

• Ekosystem sam reguluje populację lisów, bez ingerencji człowieka.
• Łowiectwo rekreacyjne nie ogranicza chorób, a poprzez wywieranie presji na populację może je wręcz nasilać.
• Twierdzenie, że lis zagraża innym gatunkom, w szerokim ujęciu jest nie do utrzymania. Utrata siedlisk, rolnictwo i ingerencja człowieka mają znacznie większy wpływ.

A jednak nadal się strzela. Bo wolno. Bo to tradycja. Bo to hobby.

Dziecko jako moralny autorytet

Reakcja dziewczynki na skrzynię pełną martwych lisów jest wymowna: „Jak dorosnę, powiem myśliwym, żeby przestali. Wsadzę ich do więzienia.”

Oczywiście z tego zdania przemawia dziecięca empatia. Jest ono jednak bardziej klarowne moralnie niż jakikolwiek raport z polityki łowieckiej: kto zadaje innym istotom cierpienie bez potrzeby, postępuje źle. Kropka.

Dzieci rozpoznają to, o czym wielu dorosłych zapomniało: zdolność postrzegania życia jako godnego ochrony, bez żadnych „ale”.

Największe pytanie: dlaczego w ogóle jeszcze to akceptujemy?

Ta scena pokazuje to, czego często brakuje w dyskusji o łowiectwie: prawdziwej empatii. Podczas gdy myśliwi rekreacyjni mówią o danych, kwotach odstrzału i planach terenowych, dzieci widzą tylko to, co oczywiste: czującą istotę, wobec której zastosowano przemoc.

I być może właśnie tej perspektywy nam brakuje. Nie pytać już, czy coś jest tradycją, lecz czy jest słuszne. Nie akceptować już, że zwierzęta umierają, bo „zawsze tak było”. Lecz wreszcie porozmawiać o tym, ile cierpienia moglibyśmy zapobiec, gdybyśmy inaczej traktowali dzikie zwierzęta.

Podsumowanie: apel, który dotyczy nas wszystkich

Skrzynia martwych lisów przy poboczu drogi, dziecko, które chce zrozumieć, i matka, która nie znajduje odpowiedzi, która by nie bolała. Ten moment mówi więcej o łowiectwie rekreacyjnym w Szwajcarii niż wiele debat politycznych:

• Pokazuje przepaść między propagandą a rzeczywistością.
• Pokazuje, jak głęboko zakorzeniona jest w społeczeństwie przemoc wobec zwierząt.
• I pokazuje, jak jasny mógłby być świat, gdybyśmy znów patrzyli na niego z dziecięcym współczuciem.

Być może łowiectwo rekreacyjne przestanie być hobby dopiero wtedy, gdy uda nam się poważnie potraktować spojrzenie naszych dzieci. Bo one intuicyjnie wiedzą to, o czym my, dorośli, chętnie zapominamy: prawdziwe człowieczeństwo zaczyna się tam, gdzie przestajemy wyrządzać cierpienie.