Speciale jacht in Graubünden
Elk jaar in november en december kondigt het kanton Graubünden de bijzondere jacht af. Officieel is dit een maatregel voor bosverjonging en populatieregulering. Bij nadere beschouwing blijkt het een correctiemodus die tot geïnstitutionaliseerde routine is geworden: de hoofdjacht in september haalt de afschotdoelen niet, de bijzondere jacht compenseert dat, en deze cyclus herhaalt zich sinds de invoering van de kantonale jachtwet in 1989. Wat bedoeld was als uitzonderingsinstrument, is een structureel signaal dat de jachtplanning zelf in twijfel trekt.
Graubünden is een patentjachtkanton. Jaarlijks worden enkele duizenden patenten afgenomen die de houders, de recreatieve jagers, toegang geven tot het hele kantonsgebied, zonder duurzaam toegewezen leefgebied, zonder institutioneel verankerde verantwoordelijkheid voor een bepaald gebied, zonder langetermijnverantwoordelijkheid voor wilde dieren of biotopen. De bijzondere jacht is het zichtbare symptoom van een systeem dat zijn eigen planningslogica niet kan naleven, en juist daarom al jaren jachtpolitiek omstreden is.
Dit dossier stelt de bijzondere jacht in Graubünden systematisch ter discussie. Centraal staan niet morele oordelen, maar controleerbare feiten: cijfers, afschotdoelen, uitvoeringspraktijk, biologische effecten en politiek verzet. Aanvullend bieden onze kantonale analyses een diepere duiding: Psychologie van de jacht in het kanton Graubünden, Bern, Wallis en Genève enz.
Wat je hier te wachten staat
- Hoofdjacht en bijzondere jacht: het systeem van bijsturing. Waarom Graubünden al ttientallen jaren afhankelijk is van de bijzondere jacht, wat de hoofdjacht in september zou moeten bereiken en regelmatig niet bereikt, en wat dat structureel zegt over het Graubündense patentjachtsysteem.
- Wat op de bijzondere jacht is toegestaan en wat dat betekent. Welke afschoten op de bijzondere jacht zijn toegestaan die op de hoofdjacht verboden zouden zijn, waarom drachtige hertenkoeien, reegeiten en hun jongen legaal worden afgeschoten, en wat dat betekent voor dierenwelzijnsrecht en jachtethiek.
- Afschotcijfers 2025: wat het afschotplan echt laat zien. Concrete cijfers uit het Bündner afschotplan 2025, vergelijking met voorgaande jaren, ontwikkeling van de hertenpopulatie en wat de cijfers zeggen over het beweerde succes van de regulering.
- Het volksinitiatief van 2019 en wat daarop volgde. Hoe een initiatief met meer dan 10’000 handtekeningen de speciale jacht wilde afschaffen, waarom de Grote Raad het met 96:1 verwierp, welke informatie het parlement werd onthouden en waarom het politieke verzet van Wildtierschutz Schweiz doorgaat.
- Het Zwitserse Nationaal Park: wilde dieren zonder jacht in het kanton zelf. Wat het jachtvrije Nationaal Park al meer dan honderd jaar laat zien, waarom stabiele hoefdierenpopulaties zonder recreatieve jacht geen uitzondering zijn, en wat oud-parkdirecteur Heinrich Haller daarover zegt.
- Wolf, kuddebescherming en institutioneel falen. Wat de Calanda-roedel empirisch laat zien over wolvenregulering, waarom wolvenafschot in Graubünden wetenschappelijk niet deugdelijk onderbouwd is, en wat de zaak Val Fex zegt over de uitvoering door het kantonnale jachtbestuur.
- Wat er zou moeten veranderen. Concrete eisen: afschaffing van de speciale jacht, herinrichting van de hoogjacht, structuren voor wildbeheerders, consequente kuddebescherming, een transparante volledige kostenberekening en een kader op federaal niveau.
- Argumentatie: Antwoorden op de meest gehoorde rechtvaardigingen van de Bündner speciale jacht.
- Snelkoppelingen: Alle relevante artikelen, studies en dossiers in één overzicht.
Hoogjacht en speciale jacht: het systeem van bijsturing
De hoogjacht in Graubünden duurt 21 dagen in september. Het is het centrale jachtevenement van het kanton en tegelijk het evenement met de meest ingrijpende structurele zwakte: van 2012 tot 2020 registreerde de dienst elk jaar meer dan 1’000 boetes en aangiftes tegen recreatieve jagers en jaagsters, gemiddeld bijna 1’200; sinds 2021 publiceert het dat aantal niet meer (Jachtovertredingen in Graubünden). Toch is de hoogjacht officieel het instrument waarmee het kanton zijn afschotdoelen moet halen.
Al decennia lang doet zij dat niet. In het referentiejaar voor het initiatief, 2019, voorzag het afschotplan in het afschieten van 5.430 herten in september. In werkelijkheid werden 3.404 dieren geschoten, ongeveer 2.000 minder dan gepland. Dat verschil moest tijdens de bijzondere jacht in november en december worden ingehaald. Sindsdien herhaalt dit patroon zich elk jaar: tijdens de hoofdjacht van 2025 werden 3.432 edelherten en 2.502 reeën geschoten, een resultaat dat iets boven het 20-jarig gemiddelde ligt, en toch schrijft het kanton voor november en december opnieuw een bijzondere jacht uit. In 2026 herhaalt het patroon zich: tijdens de hoofdjacht werden circa 2.900 herten geschoten; ten opzichte van het jaarplan van 4.616 dieren ontbreken er ongeveer 1.700, die aan de bijzondere jacht vanaf 31 oktober toevallen (Graubünden Jacht 2026/27).
De jachtstructuur bevoordeelt daarbij mannelijke trofeedragers, terwijl vrouwelijke dieren en jonge dieren tijdens de hoofdjacht vaak worden gespaard. Hierdoor ontstaat een selectiefout, die tijdens de bijzondere jacht wordt gecorrigeerd door het gericht afschieten van vrouwelijke dieren en jongen. Wat een 'bijzondere' jacht wordt genoemd, is allang een geïnstitutionaliseerde routine geworden: een bijsturing die de regel is geworden en een structureel signaal vormt dat de jachtplanning zelf in twijfel trekt.
Meer hierover: Psychologie van de jacht in het kanton Graubünden en Bijzondere jachten 2025: meer afschot in plaats van te luisteren naar de wolf
Wat er tijdens de bijzondere jacht is toegestaan en wat dat betekent
De bijzondere jacht in Graubünden staat praktijken toe die tijdens de reguliere hoofdjacht verboden zouden zijn: het afschieten van drachtige en leidende hindes en van reegeiten met hun jongen, van hele familiegroepen en sociale groepen. Met het afschieten van drachtige hindes sterven ongeboren jongen in de moederschoot. De initiatiefnemers van het volksinitiatief van 2019 noemden deze taferelen 'moreel, ethisch en jachttechnisch verwerpelijk', en naar eigen zeggen zijn zijzelf recreatieve jagers en dierenvrienden.
Deze praktijk heeft ook biologisch gezien ingrijpende gevolgen. Wilde dieren van wie de sociale structuren worden doorbroken door het gericht onttrekken van leidende dieren en leidende vrouwtjes, verliezen hun oriëntatie, hun territoriumindeling en hun communicatiepatronen. Recreatieve jagers, zoals zij tijdens de bijzondere jacht worden ingezet, jagen dieren in paniek door hun rustgebieden, wat leidt tot meer in plaats van minder verbijt aan bosbomen. De bijzondere jacht veroorzaakt zo juist de verbijtdruk die zij volgens de officiële motivering moet bestrijden.
Daar komt bij: de speciale jacht valt in de winterrustperiode van de wilde dieren, een fase van verminderde voedselopname, energiebesparing en beginnende dracht. Ingrepen in dit bijzonder kwetsbare tijdvenster leiden volgens stressstudies tot bijzonder hoge cortisolbelasting; bij edelherten is het jachtbeheer de belangrijkste drijfveer van de stresshormonen (Santos et al. 2018). Bovendien verhogen duurzame sociale banden de overlevingskans en het voortplantingssucces van hindes (Ruckstuhl, Sosa en Clutton-Brock 2026, Royal Society Open Science). Vanuit het perspectief van dierenwelzijn is de speciale jacht daarmee het tegendeel van een gecontroleerde reguleringsingreep.
Meer hierover: Wilde dieren, doodsangst en het ontbreken van verdoving en Studies over de invloed van de jacht op wilde dieren
Afschotcijfers 2025: wat het afschotplan werkelijk laat zien
Voor de speciale jacht 2025 plant de Graubündense jachtautoriteit het afschot van 1’711 vrouwelijke edelherten en hun kalveren, 281 reeën en 10 gemzen. De afschotcijfers voor herten liggen lager dan vorig jaar, omdat de hertenpopulatie sinds 2020 licht daalt. Bij de reeën moet daarentegen meer worden geschoten dan in 2024, omdat er tijdens de hoofdjacht te veel bokken en te weinig vrouwtjes zijn geschoten. Dat laat paradigmatisch zien hoe de planningslogica werkt: selectiefouten van de hoofdjacht worden tijdens de speciale jacht gecorrigeerd door het afschieten van vrouwtjes en jongen. Tijdens de speciale jacht 2025 werden uiteindelijk 1’049 herten en 203 reeën geschoten; over het hele jaar stierven 4’630 herten (Kanton Graubünden, 14.1.2026).
Voor wilde zwijnen bestaan er helemaal geen bovengrenzen; ze mogen in Graubünden het hele jaar worden bejaagd, met als motivering vermeende schade aan landbouw en bos. Dat is ecologisch paradoxaal: wilde zwijnen zijn de landschapstuinmannen van het bos. Worden ze daar intensief bejaagd, dan wijken ze uit naar landbouwgrond, precies de zones waar schade ontstaat. Ook hier veroorzaakt het jachtsysteem problemen die het zogenaamd oplost.
De eigenlijke betekenis van de afschotcijfers ligt in de trend: ondanks jarenlange hoofdjacht met meer dan 3’000 geschoten edelherten per seizoen steeg de hertenpopulatie in Graubünden tot 2020 naar zo'n 16’300 dieren. Als afschot echte regulering was, zou deze stijging niet mogelijk zijn. In plaats daarvan toont het de compensatoire populatiedynamiek in real time: hoe intensiever de bejaging, hoe hoger de voortplantingssnelheid en hoe groter de behoefte aan correctie tijdens de volgende speciale jacht.
Meer hierover: Waarom recreatieve jacht als populatiebeheer faalt en Jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken
Het volksinitiatief van 2019 en wat daarop volgde
In 2013 kwam in Graubünden een volksinitiatief voor de afschaffing van de bijzondere jacht tot stand met meer dan 10’000 handtekeningen, een recordopkomst voor een kantonaal jachtinitiatief. Het initiatief eiste niet het einde van de jacht, maar een zakelijke herinrichting: verlenging van de hoofdjacht met vier dagen tot 25 dagen, uitvoering van de afschotplannen uiterlijk eind oktober, en intensievere bejaging in wildreservaten binnen dat tijdvenster. De basis werd geleverd door de studie «Edelhert in het Rätikon» (2015), die aantoont dat de allermeeste herten in oktober al weer in het kanton terug zijn.
De Grote Raad verklaarde het initiatief in februari 2015 met 79 tegen 36 stemmen ongeldig, waarbij het parlement belangrijke informatie was onthouden; pas het Federaal Gerechtshof verklaarde het in november 2017 geldig, waarna de Grote Raad het met 96 tegen 1 stem ter verwerping aanbeval. Regeringsraad Mario Cavigelli (CVP) had niet bekendgemaakt dat het BAFU tot de conclusie was gekomen dat het initiatief niet in strijd was met hoger recht en dat er zeker alternatieven voor de status quo bestonden. IG Wild beim Wild deed daarop aangifte tegen Cavigelli; de initiatiefnemers moesten de kostbare juridische weg tot aan het Bundesgericht bewandelen om de stemming überhaupt te laten plaatsvinden. Op 19 mei 2019 verwierp 54,2 procent van de stemmers het initiatief. Initiatiefnemer Christian Mathis eiste van het kanton ongeveer 113’000 frank schadevergoeding voor de gemaakte proceskosten; het kanton betaalde niet en de zaak werd doorgetrokken naar het Verwaltungsgericht.
Het politieke verzet ging door: het initiatief «Voor een natuurvriendelijke en ethische jacht» van de vereniging Wildtierschutz Schweiz eiste onder meer bescherming van drachtige en leidende hertenkoeien en reegeiten. Het werd op 13 juni 2021 met ongeveer 79 procent nee-stemmen verworpen. De strijd om de bijzondere jacht is daarmee niet voorbij, maar zal onder betere informatievoorwaarden gevoerd moeten worden.
Meer hierover: Graubünden: Ja, voor de afschaffing van de bijzondere jacht en Jacht in Zwitserland: feitencheck, jachtvormen, kritiek
Het Zwitserse Nationaal Park: wilde dieren zonder jacht in het kanton zelf
Wie de stelling wil toetsen dat wilde dieren zonder recreatieve jacht noodzakelijkerwijs “uit de hand lopen”, hoeft niet naar Genève te kijken. Het sterkste tegenvoorbeeld ligt midden in Graubünden zelf: het Zwitserse Nationaal Park. Daar is de recreatieve jacht al meer dan honderd jaar verboden. De hoefdierbestanden schommelen binnen natuurlijke marges, gestuurd door klimaat, voedselaanbod, ziekten en roofdieren, niet door afschotquota.
Oud-directeur van het Nationaal Park en wildbioloog Heinrich Haller vat het kernachtig samen: “Het park is een stuk wildernis dat aan zichzelf is overgelaten en waar niemand op jacht gaat. Dat is geen probleem. Ook zonder jacht zijn er niet ineens te veel vossen, hazen of vogels. De ervaring leert dat je de natuur aan zichzelf kunt overlaten.” Dat is geen romantische natuurbeschermingsgedachte, maar het empirische resultaat van meer dan honderd jaar waarnemingen in het kanton Graubünden zelf.
Het Nationaal Park spreekt het centrale verhaal van het kantonale jachtbeleid rechtstreeks tegen: dat intensieve bejaging nodig zou zijn om ecologische evenwichten in stand te houden. Als een jachtvrij gebied in hetzelfde kanton die evenwichten zonder ingrijpen handhaaft, vloeien de ingrepen buiten het park niet voort uit wetenschappelijke noodzaak, maar uit instituties, traditie en politieke doorzettingskracht.
Meer hierover: Alternatieven voor de recreatieve jacht
Wolf, kuddebescherming en institutioneel falen
De wolf is in Graubünden de meest effectieve natuurlijke regulator van hoefdierpopulaties en tegelijkertijd het meest bestreden dier van het kantonale jachtbeleid. Het Calanda-massief levert daarvoor het sterkste lokaal verankerde datapunt: sinds zich in 2012 aan de Calanda de eerste wolvenroedel van Zwitserland vormde, nam het aantal herten in het wolvengebied met een geschat derde af, terwijl de hertenpopulatie in het hele kanton Graubünden in dezelfde periode met 18 procent toenam. Dat is een trofische cascade in realtime: wolven veranderen het gedrag van hun prooidieren, herten mijden risicozones, jonge bomen krijgen de kans om te groeien. Een studie van de Universiteit van Leeds (Spracklen et al. 2025, Ecological Solutions and Evidence) becijfert het indirecte CO₂-vastleggingseffect van één enkele wolf (door vermindering van de vraatdruk en de daardoor mogelijke bosregeneratie) op ongeveer 6’080 ton per jaar, overeenkomend met een waarde van ongeveer 154’000 pond. De studie is ontwikkeld voor de Schotse Hooglanden; het principe van de trofische cascade geldt echter ook voor alpiene bosecosystemen zoals die in Graubünden.
Een studie van meer dan 3’000 wolvenpoepjes uit Duitsland (Wagner et al. 2012, Mammalian Biology) laat bovendien zien dat meer dan 96 procent van de prooiresten afkomstig was van reeën, edelherten en everzwijnen. Landbouwhuisdieren maakten minder dan 1 procent uit. Toch werden in Graubünden in het seizoen 2024/25 alleen al 48 wolven gedood, in 2025/26 nog eens 35, en in september 2026 al 17 van de 61 vrijgegeven dieren. Het kanton rechtvaardigt deze ingrepen tegelijkertijd met «schadepreventie», «angst vergroten» en «sociale structuren behouden», een logische tegenstrijdigheid: wie sociale structuren wil beschermen, moet uitleggen waarom het herhaaldelijk ingrijpen in roedels, inclusief jonge dieren, het risico op gedragsveranderingen en foutieve aanpassingen niet vergroot.
In het geval van Val Fex (augustus 2025) kwam het probleem van de institutionele geloofwaardigheid tot een kookpunt: bij een wolvenaanval op een schapenalp in de gemeente Sils im Engadin werden 37 schapen gedood of moesten ze noodgedwongen worden afgemaakt. De communicatie van het kanton beweerde dat de aanval had plaatsgevonden «ondanks getroffen kuddebeschermingsmaatregelen». Uit onderzoek blijkt echter: de gedode dieren stonden in een gebied dat volgens het bedrijfsspecifieke kuddebeschermingsconcept als niet beschermbaar gold en niet was beveiligd met wolfwerende afrasteringen. De verleende afschotvergunning verliep zonder dat er een schot werd gelost; de strafaanklacht van IG Wild beim Wild is nog in behandeling, het openbaar ministerie weigert haar inzage in het dossier (Val Fex: afschotvergunning verlopen). Wetenschappelijke overzichtsstudies stellen intussen vast dat niet-dodelijke maatregelen gemiddeld overtuigender presteren tegen aanvallen op vee dan dodelijke ingrepen, en dat de bewijsbasis voor «doden helpt» zwak en tegenstrijdig is.
Meer hierover: Psychologie van de jacht in het kanton Graubünden en Bijzondere jachten 2025: meer afschot in plaats van te luisteren naar de wolf
Wat er zou moeten veranderen
- Afschaffing van de bijzondere jacht als geïnstitutionaliseerde routinecorrectie: Een jachtplanning die sinds de invoering van de jachtwet in 1989 steeds dezelfde bijsturing nodig heeft, werkt niet. De eerste stap is een eerlijke analyse: waarom haalt de hoofdjacht haar doelen stelselmatig niet? Zolang deze vraag politiek niet wordt gesteld, blijft de bijzondere jacht wat ze is: symptoombestrijding zonder het aanpakken van de oorzaak.
- Verlenging en ecologische herinrichting van de hoofdjacht: Het volksinitiatief van 2019 deed een inhoudelijk onderbouwd voorstel: de hoofdjacht met vier dagen verlengen en de maand oktober benutten, waarin de herten volgens een studie grotendeels zijn teruggekeerd. Deze aanpak verdient een serieuze politieke herwaardering, ongeacht het verlies bij de stemming.
- Consequente, verplichte kuddebescherming vóór elk afschot van beschermde roofdieren: Wolvenafschot zonder aantoonbare en gedocumenteerde uitputting van niet-dodelijke maatregelen is juridisch twijfelachtig en wetenschappelijk niet te rechtvaardigen. Kuddebescherming moet worden gefinancierd, gecontroleerd en als voorwaarde worden vastgelegd, niet als een achteraf aangebracht vijgenblad.
- Onafhankelijk toezicht op de kantonale jachtadministratie: De institutionele nabijheid tussen jachtbestuur, recreatieve jagers en landbouwbelangen in Graubünden maakt onafhankelijke controle structureel moeilijk. Er is een extern bemande wetenschappelijke controle-instantie nodig voor afschotvergunningen, bewijzen van kuddebescherming en de communicatie naar het publiek.
- Pilotprojecten met jachtvrije zones naar het voorbeeld van het Nationaal Park: Het Zwitserse Nationaal Park laat zien wat er in de Bündner bergen mogelijk is zonder recreatieve jacht. Jachtvrije zones met systematische monitoring van wilde dieren zouden betrouwbare vergelijkingsgegevens opleveren en het politieke debat verschuiven van het verhaal naar de empirie.
- Transparante integrale kostenberekening van de sonderjacht: Wat kost de sonderjacht inclusief bestuurlijke kosten, schadevergoedingen, handhavingskosten en juridische vervolgkosten? Wie de sonderjacht verdedigt als 'kostenneutraal regulatie-instrument', moet een eerlijke totaalberekening op tafel leggen. Modelinitiatieven: Voorbeeldteksten voor jachtkritische moties en Graubünden: Ja, voor de afschaffing van de bijzondere jacht
Argumentatie
'De sonderjacht is noodzakelijk omdat de hoogjacht de bestanden onvoldoende reguleert.' Dit is het sterkste argument voor de sonderjacht en tegelijk het sterkste argument tegen het hele systeem. Als de hoogjacht al ruim 30 jaar systematisch haar doelen mist en de sonderjacht is geïnstitutionaliseerd als jaarlijkse correctiemodus, dan werkt het systeem niet. Een regulering die haar eigen behoefte voortdurend reproduceert, is geen regulering.
'Zonder sonderjacht zou het bos lijden onder wildvraat.' Wildvraat is reëel, maar de oorzaak is niet te veel wild, maar te weinig ongestoorde ruimte. Drukjachten en drijfjachten drijven herten en reeën naar terugtrekgebieden, waar zij onder verhoogde stress de beschikbare vegetatie afgrazen. Het jachtvrije Nationaal Park in Graubünden laat zien dat stabiele bos-wildsystemen zonder afschotquota kunnen ontstaan, wanneer natuurlijke predatoren en ongestoorde leefgebieden aanwezig zijn.
'De sonderjacht is dierenwelzijnsrechtelijk correct geregeld.' Drachtige en leidende vrouwtjes doden, foetussen in de baarmoeder laten sterven en sociale structuren tijdens de winterrust uiteenrukken, past niet bij de geest van een dierenwelzijnsrecht dat de 'waardigheid van het schepsel' als grondwettelijk beginsel kent. Dat deze praktijk legaal is, toont de grenzen van het huidige dierenwelzijnsrecht, niet de ethische aanvaardbaarheid ervan.
'De volksstemming van 2019 heeft de sonderjacht democratisch bevestigd.' De volksstemming vond plaats onder omstandigheden waarin het parlement en de bevolking beslissende informatie was onthouden, namelijk de inschatting van het BAFU dat het initiatief niet in strijd is met hoger recht. Een democratische procedure op basis van onvolledige informatie levert geen inhoudelijke legitimiteit op voor de uitslag van de stemming.
“Wolven zijn het eigenlijke probleem, niet de jacht.” In het Calanda-massief nam de hertendichtheid in het wolvengebied sinds 2011 met een derde af, terwijl ze kantonbreed met 18 procent toenam. Een onderzoek naar 3’000 wolvenuitwerpselen toont aan dat landbouwhuisdieren minder dan 1 procent van de prooi uitmaken. Wolven zijn in Graubünden niet het probleem; als men ze zou laten begaan, zouden ze een centraal onderdeel van de oplossing zijn.
“De bijzondere jacht financiert zichzelf.” Deze berekening negeert alle externe kosten: vergoedingen voor wildschade, subsidies voor beschermbossen, staatskosten voor controle, kosten van juridische procedures en kosten als gevolg van door jachtdruk veroorzaakte concentratie van wilde dieren en vraatschade. Een eerlijke totaalrekening laat op zich wachten, en de jachtlobby heeft er geen belang bij dat die wordt opgesteld.
Snelkoppelingen
Bijdragen op Wild beim Wild:
- Graubünden: Ja, voor de afschaffing van de bijzondere jacht
- Bijzondere jachten 2025: meer afschot in plaats van te luisteren naar de wolf
- Speciale jachten en de grenzen van recreatieve jacht
- Psychologie van de jacht in het kanton Graubünden
- Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’
- Waarom recreatieve jacht als populatiebeheer faalt
- modeltekst voor jachtkritische voorstellen in kantonale parlementen
- Bijzondere jacht Graubünden: in september beschermd, in december vrijgegeven voor afschot
- 4’616 herten: wat de Bündner jachtplanning blootlegt
- «De wolf jaagt mee»
- Graubünden jacht 2026/27: ticker
Gerelateerde dossiers:
- Jacht en ziekten bij wilde dieren
- Nachtjacht en hightech: het sprookje van de eerlijke jacht
- Jachthonden: inzet, leed en dierenwelzijn
- Loodmunitie: toxisch erfgoed van de recreatieve jacht
- Hoogjacht in Zwitserland: traditioneel ritueel en stresstest
- Varkenspest als rechtvaardiging voor recreatieve jacht
- Jachtongevallen in Zwitserland
- Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet
- Jacht en wapens
- Drijfjacht in Zwitserland
- Ansitzjacht: wachten, techniek en risico's
- Bouwjacht
- Vallenjacht
- Passjacht
- Speciale jacht in Graubünden
- Jachtstatistiek Zwitserland 2025: wat de cijfers van de federale overheid laten zien
- Stroperij en jachtcriminaliteit in Zwitserland: systematische straffeloosheid en de grenzen van zelfcontrole
Onze aanspraak
De bijzondere jacht in Graubünden is geen regulatie-instrument. Ze is het jaarlijks terugkerende bewijs dat het Bündner jachtsysteem sinds de invoering van de kantonale jachtwet in 1989 zijn eigen planningsdoelen niet kan halen en dit falen institutioneel beheert in plaats van het te verhelpen. Het volksinitiatief van 2019 heeft laten zien dat maatschappelijk verzet met meer dan 10’000 handtekeningen mogelijk is, maar politisch werd afgeremd onder omstandigheden van onvolledige informatie, en met het vervolginitiatief van Wildtierschutz Schweiz ging dit verzet door. Het jachtvrije Zwitserse Nationale Park en de Calanda-roedel tonen al jaren aan dat stabiele populaties wilde dieren en natuurlijke bosverjonging zonder recreatieve jacht niet de uitzondering zijn, maar de regel.
Ook hier is de consequentie logisch: wie echte regulering van wilde dieren wil, moet die loskoppelen van jachtquota voor afschot, op wetenschappelijke grondslagen baseren en onderwerpen aan onafhankelijk toezicht. De bijzondere jacht is niet de nooduitgang van een goed functionerend systeem, maar het zichtbare bewijs dat het systeem fundamenteel moet worden heroverwogen. Dit dossier wordt voortdurend bijgewerkt wanneer nieuwe cijfers, onderzoeken of politieke ontwikkelingen daar aanleiding toe geven.
Meer over recreatieve jacht: in ons dossier over de jacht bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.






