Speciale jachten 2025: Meer afschot in plaats van wolf

Officieel zou ze helpen om de afschotplannen te vervullen en de geslachtsverhouding van de geschoten dieren tijdens de mislukte najaarsjacht in evenwicht te brengen. Maar in werkelijkheid toont ze vooral één ding: het vasthouden aan een achterhaalde vorm van wildbeheer, die de natuurlijke regulering door predatoren blijft negeren.

In feite zijn hobbyjagers sinds decennia niet in staat om bijvoorbeeld hertenpopulaties zinvol te beheren, en eisen met hun hobby telkens ook nog belastinggeld op. Men implementeert weliswaar steeds nieuwe dierkwellingen zoals speciale jachten richting de winter, het schieten van jonge dieren, het schieten van moederdieren, verstoringen enz. om de schijn op te houden, maar de resultaten zijn sinds decennia niet bevredigend en zorgen voor felle discussies. Bovendien zijn de nieuwe jachtmethoden geen moderne wetenschappelijke wildbiologische inzichten, maar wandaden die ook vroeger al veracht werden. Het geheel heeft met hobbyjacht allang niets meer te maken.

De hobbyjacht is geen wildbeheer, maar een ethische bankroetverklaring, een maatschappelijk falen.

Records en toch «niet genoeg»

Met 2’163 geschoten herten werd bijvoorbeeld bij de hoogjacht 2025 in Ticino een record behaald. Toch spreekt ook dit Bureau voor Jacht en Onzin van een «niet behaald afschotplan». In plaats van zich af te vragen of deze plannen ecologisch zinvol zijn, wordt het jachtseizoen gewoon verlengd: van 15 november tot en met 21 december 2025, op drie dagen per week (woensdag, zaterdag en zondag).

Het doel is duidelijk: het wildbestand moet verder gedecimeerd worden, vooral daar waar de dieren naar verluidt «schade aan gewassen en aan de bosverjonging» veroorzaken. Daarbij wordt echter over het hoofd gezien dat de natuur allang een eigen reguleringsmechanisme klaar heeft: de wolf en andere predatoren, die echter zinloos en fanatiek onwetenschappelijk bejaagd worden.

Dat verkeerde jachtplanning en jachtdruk de geboortecijfers alleen maar doen exploderen, daarop wijzen serieuze wildbiologen al jaren.

De belastingbetaler zou honderden miljoenen frank bespaard blijven die de Bondsstaat, kantons en gemeenten in het behoud van het beschermingsbos pompen, daar waar de probleem-hobbyjagers via kantonale jachtadministraties herten en reeën fokken.

De wolf: efficiënter dan elk afschotquotum

Terwijl de jachtadministratie verder inzet op mensen met geweren, tonen studies duidelijk aan dat wolven een wezenlijk natuurlijkere, selectievere en duurzamere regulering van de prooidieren bewerkstelligen.

Een roedel wolven reduceert ree- en roodwildbestanden op natuurlijke wijze, zonder bureaucratie, zonder kosten en zonder het risico van misschoten of ethisch problematische situaties. Het verwijdert in de eerste plaats zwakke en zieke dieren en versterkt daarmee de genetische gezondheid van de populaties.

Toch houden de autoriteiten vast aan het manipulatieve idee om de stand kunstmatig «volgens plan» te sturen, een aanpak die allang niet meer van deze tijd is.

Meer bureaucratie, minder verstand

In plaats van het wildbeheer aan te passen aan ecologische realiteiten, voert de administratie in het kanton Ticino nieuwe hindernissen in:

• Jachtaktes moeten weer ter plaatse worden aangevraagd, geen onlineprocedure meer.
• Wie geen hoogjachtakte bezit, betaalt drie keer meer voor de dieronterende speciale jacht (CHF 600 in plaats van CHF 200).
• Jagen mag men nu weliswaar «overal», maar zonegebonden vangstquota blijven bestaan, een bureaucratisch lapwerk.

In plaats van in te zetten op ecologische intelligentie en natuurlijke regulering, cementeert het systeem oude structuren.

De dieronterende speciale jacht zou zogenaamd het «bosbehoud» dienen. Maar de bosverjonging lijdt niet alleen onder het reewild, maar vaak onder monoculturen, gebrek aan diversiteit en menselijk landgebruik. Een gezond bos heeft predatoren even hard nodig als planteneters. Waar de wolf aanwezig is, veranderen prooidieren hun gedrag, een effect dat geen hobbyjager met geweer kan nabootsen.

De hobbyjacht alleen slaagt er al decennialang niet in om wildbestanden constant te houden. De wildbestanden nemen gestaag toe en daarmee ook de schade, niet alleen in het bos.

Oude denkpatronen in plaats van nieuw wildbeheer

De speciale jachten van 2025 tonen aan hoe moeilijk politiek en administratie het hebben om het samenleven met predatoren in een modern wildconcept te integreren. In plaats van de wolf als bondgenoot te begrijpen, wordt verder ingezet op menselijke controle, koste wat het kost.

Daarbij zou de natuur allang kunnen overnemen wat de overheid jaar na jaar via afschotlijsten wil afdwingen: een goed functionerend evenwicht tussen bos, wild en mens.

Waar lynx en wolf regelmatig voorkomen, wordt minder schade aan de bosverjonging vastgesteld.

Op het Calanda-massief tussen het Churer Rijndal en het St. Galler Taminadal vormde zich in 2011 de eerste wolvenroedel van Zwitserland. Sindsdien nam het aantal herten in het jachtgebied van de wolven volgens het bevoegde Bündner bureau met een geschat derde af, terwijl het in de hele kanton met 18 % toenam.

In de chaos waarin de natuur zich na decennialange koestering en verzorging door de hobbyjagers bevindt, is het aandeel bedreigde soorten volgens de VN in geen enkel land ter wereld zo groot als in Zwitserland. De huurmoordenaars veroorzaken al decennialang een ecologisch onevenwicht in het cultuurlandschap met soms dramatische gevolgen (beschermingsbos, ziekten, landbouwschade en nog veel meer).

Bossen zijn essentieel voor de klimaatbescherming. Bomen nemen kooldioxide uit de lucht op en slaan het langdurig op. Een studie van de University of Leeds toont aan dat met de terugkeer van de wolven per jaar een extra miljoen ton CO₂ zou kunnen worden vastgelegd. Bijzonder opmerkelijk: de onderzoekers hebben berekend dat elke afzonderlijke wolf zou bijdragen aan de opslag van 6’080 ton CO₂ per jaar. Op basis van actuele berekeningen over de waarde van CO₂ zou elk dier daarmee theoretisch ongeveer 170’000 frank «waard» zijn.

Bijna de helft van de bossen in Zwitserland beschermt mensen, nederzettingen en verkeerswegen tegen natuurgevaren. Om stabiel te blijven, moeten ze zorgvuldig worden onderhouden. Voor het behoud van het beschermingsbos en voor lawinekeringen verstrekt de Bondsstaat jaarlijks miljoenensubsidies. Van 2008 tot 2012 subsidieerde de Bondsstaat bijvoorbeeld het onderhoud van het beschermingsbos in de kanton Wallis met 40 miljoen frank. De kanton betaalde 44 miljoen en de gemeenten nog eens 16 miljoen. In totaal werd er in vier jaar dus 100 miljoen frank alleen al in Wallis geïnvesteerd.

In de kanton Genève wensen de inwoners al decennialang geen bloedgeld van de dierenmishandelingen door de hobbyjagers in de kantonale staatskas. Wat daar vroeger eveneens honderden hobbyjagers minderwaardig hebben gedaan, doen vandaag, naast vele andere taken, een paar wildhoeders voorbeeldiger.