Geen honger, geen behoefte, alleen het plezier: de jubel-PR van de jachtvereniging onder de loep

Het artikel in Oostenrijkse schandaalbladen berust voor honderd procent op één enkele bron: de persconferentie van de vereniging.

De foto is afkomstig van de OÖLJV, dus van de vereniging zelf. Aan het woord komen uitsluitend aan de vereniging verbonden stemmen: de landjagermeester, een sociaal wetenschapster die zelf jaagt, en een moraaltheoloog. Geen enkele kritische vraag, geen dierenwelzijn, geen tegenargument.

Dat is geen journalistiek, dat is verkondigingsjournalistiek. Een belangengroep levert tekst en beeld, het lokale medium geeft beide ongecontroleerd door, en uiteindelijk staat er «redactie» boven. Precies dit mechanisme houdt de hobbyjacht maatschappelijk aanvaardbaar: men herhaalt de vriendelijke zelfbeschrijving zo vaak en zo onweersproken, tot ze als een neutraal feit klinkt. Wie dat doorziet, leest dergelijke jubelberichten anders.

«Een reële kans om te ontkomen»? De vereniging haalt zichzelf onderuit

Het meest onthullend is wat de landjagermeester bijna terloops toegeeft. Het wezen van de jacht zou zijn dat wilde dieren «een reële kans hebben om te ontkomen». In dezelfde adem waarschuwt hij voor kunstmatige intelligentie bij het richten en roept hij zijn mensen op tot «zelfdiscipline».

Wie dat serieus neemt, heeft de eigen legende zojuist in puin gelegd. Als de techniek allang zo ver is dat alleen nog vrijwillige terughoudendheid het dier überhaupt een kans laat, dan blijft er van een eerlijke krachtmeting eenvoudigweg niets over. Hoogzit, nachtrichtkijker, geluiddemper en nu computerondersteund richten tegen een nietsvermoedend ree: de «eerlijke jacht» is een reclameslogan, geen werkelijke toestand. Wat er achter deze mythe schuilt, laten wij doorlopend zien in ons Dossier over de hobbyjacht.

Geen honger, geen behoefte, alleen de kick

De vereniging verkoopt de ledengroei als een verlangen naar natuur, rust en «zelf geschoten voedsel». Maar hier zit het pijnpunt: niemand in Opper-Oostenrijk hoeft te jagen om satt te worden. Het gaat niet om honger en niet om behoefte, maar om een hobby waarvan het hoogtepunt het dodelijke schot is.

Een roofdier in het bos doodt omdat het anders verhongert. De hobbyjager doodt omdat het hem voldoening verschaft. Dit verschil kan geen enkele nog zo opgesmukte persberichten wegmoffelen. Hoe diep de lust om te doden reikt, blijkt uit de bevindingen die wij in onze bijdragen over agressie achter de hobby en over de inzichten van het hersenonderzoek hebben samengebracht: vrijgekomen beloningsstoffen, emotionele afstomping, de kick op het moment van het overhalen van de trekker. Wie zich verdiept in de psychische gesteldheid van veel hobbyjagers beseft al snel dat de romantiek van natuur en oorspronkelijkheid een veel lelijkere werkelijkheid verhult.

Wat «vanzelfsprekend» werkelijk betekent

Blijft de centrale bewering dat de hobbyjacht een «vanzelfsprekend onderdeel van de samenleving» zou zijn. 22’000 actieve hobbyjagers klinken als veel, maar zijn nog niet eens anderhalf procent van de Opper-Oostenrijkse bevolking. Een kleine, uitstekend georganiseerde lobby verkoopt haar privégenoegen als algemeen goed, en een lokaal medium levert het podium daarvoor gratis erbij.

Bijzonder brutaal is de formule dat men de wilde dieren «een stem wil geven». Een stem geeft men dieren door ze te beschermen, niet door ze neer te schieten. Die taak nemen mensen op zich die zich consequent inzetten voor dierenrechten, en zeker niet zij die het doden tot folklore verheerlijken.

Conclusie

80 jaar verenigingsgeschiedenis verandert niets aan de kern van de zaak: de hobbyjacht is noch natuurbescherming noch dienst aan de samenleving, maar een vrijetijdsplezier ten koste van voelende levende wezens. Dat een redactie zoals die van MeinBezirk.at zulke persberichten woord voor woord overneemt, is geen verslaggeving, maar onderdeel van het probleem. Wij stellen ons daartegen op, met feiten in plaats van jagerslatijn. Hoe ondubbelzinnig de jachtwereld zichzelf daarbij vaak ontmaskert, toont onze verzameling van citaten over de jacht.