Agressie: hobbyjagers beter begrijpen

In de loop van de tijd is de rechtvaardiging voor de jacht echter sterk veranderd.

Jachtactiviteiten dienden vroeger als middel voor voedsel, kleding, economische noodzaak, plezier en als ritueel. Tegenwoordig dient de hobbyjacht de hobbyjager om agressie af te reageren en op die manier in de natuur te ontstressen.

De IG Wild beim Wild richt zich in het bijzonder op de dierenmishandeling bij de hobbyjacht als hobby- of vrijetijdsactiviteit, dus op wat een steeds omstredener tijdverdrijf is geworden en door de meerderheid van de bevolking niet langer onvoorwaardelijk wordt gesteund.

Tegenwoordig kan praktisch niemand zich nog positieve jachtvoorvallen herinneren die voor het overgrote deel het beeld van de hobbyjager als helper onderbouwen.

Ooit was de jacht in het openbaar vanzelfsprekend en hoog aangeschreven. Maar dat is al meer dan 100 jaar geleden. Met de snel toenemende verstedelijking van de mens en met de opkomst van de dierenbescherming enkele decennia geleden werd de hobbyjacht steeds meer in een ongewenste, niet meer eigentijdse hoek gedrukt. Het bejagen en gebruiken van wilde dieren door hobbyjagers werd gezien als een doorn in het oog van de dierenbescherming en ook van de natuurbescherming. Had men het volk laten stemmen over het bestaan van de vrijetijdsjacht zoals wij die kennen, dan zou ze ten minste in die landen waar de stadsbevolking domineert al lang zijn afgeschaft.

Professor Friedrich Reimoser, Veterinair-Medische Universiteit Wenen

Om de twee weken wordt in Zwitserland een vrouw door haar partner of ex-partner gedood. Daarover wordt nauwelijks gesproken. Hoeveel gewelddadige hobbyjagers daarbij betrokken zijn? Cijfers, niet alleen uit Duitsland, laten niets goeds vermoeden. En als het in de media ter sprake komt, dan is er geen sprake van moord, maar van familiedrama's.

Hiermee wordt gesuggereerd dat de vrouw medeschuldig is aan haar eigen dood. Daarbij werd ze gedood omdat een man niet wilde accepteren dat zijn vrouw hem niet gehoorzaamde. Maar daarover praat de politiek niet. Het parlement debatteert liever over wolven die een paar schapen hebben gedood.

Niet alleen onder academici wordt sinds kort gespeculeerd en gediagnosticeerd dat de hedendaagse jacht kan worden gemotiveerd door gewelddadige mannelijke agressie en onderdrukking, die voortkomt uit sociale agressie en roofzuchtige, agressieve instincten alsook andere psychologische tekortkomingen. Studies tonen bovendien consequent aan dat hobbyjagers zowel lichamelijk als verbaal agressiever en vijandiger zijn dan niet-jagers. Hobbyjagers gebruiken zelfs een eigen primitieve taal. Het jagersjargon is zowel voor dagelijks gebruik als in een wetenschappelijke context irrelevant. Het is niets anders dan een verminking van de Duitse taal.

De lage gevoelens die mensen tot doden aanzetten, zijn bij de hobbyjager ontketend. Agressie kan verschillende vormen aannemen. Meestal wordt ze veroorzaakt door negatieve emoties, onder andere angst voor een bedreiging of haat. Mensen gaan ertegen in door de bedreiger af te wijzen. Dat is de ene kant. De andere is het zogenaamde appetitieve geweld. Er zijn aanwijzingen dat mensen die doden, niet alleen eraan wennen, maar ook leren er plezier aan te beleven.

«Wanneer men een tijdje heeft gedood en gejaagd, ontstaan daarbij positieve gevoelens, ook bij heel normale mensen».

Onderzoeker Thomas Elbert.

Adrenaline, cortisol en endorfines komen vrij. Pijn wordt onderdrukt. Er ontstaat een soort bloeddorst. Op jacht gaan en doden kan plezier opleveren, en wel niet alleen omdat een prooi of een overwinning in het vooruitzicht ligt. Althans bij veel jonge mannen. Met 16 of 17 jaar zijn jongeren het kwetsbaarst. Op die leeftijd begrijpen mannen nog niet zo goed hoe het leven in elkaar zit. Hoe ouder mensen worden, des te kleiner is het gevaar aan deze lust ten prooi te vallen.

De jacht of het doden zelf is het lustgewin. Alle ontberingen en gevaren van een jacht worden beloond met de afgifte van boodschappermoleculen die in de hersenen het beloningscentrum activeren. Jagen wordt een opwindend genot. Men doodt dus zonder reden. Slechts gevolg gevend aan een drang die bevredigd moet worden. Reeds het voorbereiden van het wapen wekt een positief gevoel op. Dat zijn zogenoemde appetitieve prikkels. Die hebben we ook op andere terreinen. Wanneer een vrouw in de buurt van een man komt, dan stijgt bij hem de afgifte van lichaamseigen stoffen die de beloningscentra activeren. Wapens kunnen een soortgelijk effect hebben. Daarom zeggen veel strijders dat het wapen hun geliefde is. Die ervaring zit later in iemand als bij een verslaafde. En wanneer jagers geen andere bronnen van lustgewin hebben, dan is dat zeer verleidelijk en gevaarlijk.

We kennen deze appetitieve agressie ook in de sport en bij het spelen van geweldspelletjes op de computer. Maar een functionerende samenleving reguleert agressie via aangeleerde normen, legt Thomas Elbert verder uit.

Mannen staan veel positiever tegenover de hobbyjacht dan vrouwen. Vrouwen voelen zich doorgaans aangetrokken tot dierenwelzijnsgerelateerde gebieden en beroepen. Beschadigde mannen daarentegen raken meer in vervoering in de vorm van dierenmishandeling, zoals hondengevechten, jagerij, stierengevechten enz.

Telkens weer worden mensen met ernstige psychische stoornissen door jachtverenigingen en jachtgezelschappen met open armen ontvangen. In hun leidige gezelschap worden ze vervolgens onchristelijk gedrild en met wapens getooid.

Zowel de seriemoordenaar als de jager meent aan iets belangrijks deel te nemen. Opvallend vaak worden bij seriemoordenaars hersenanomalieën vastgesteld. Geweld laat na korte tijd sporen na in de hersenen. Neuropsychologen bevestigen: de amygdala, een kerngebied in de hersenen, is bij geweldplegers opvallend teruggevormd of verstoord. Is dit centrale deel van de hersenen defect, dan is onder andere het walgingsgevoel uitgeschakeld.

Komen er bij volwassen mensen problemen voor op het gebied van agressie- en jachtgedrag, dan liggen de tekortkomingen meestal aan gebrekkige opvoeding, slecht gezelschap of ongecontroleerde driften. Gedragen volwassenen zich onaangepast agressief tegenover levende wezens of hebben ze hun jachtspectrum niet onder controle, dan is het leven met de jager overwegend zeer vermoeiend en gepaard met emotionele belastingen.

Beste lezer, stel uzelf eens het volgende:

Heeft u er ooit van gehoord dat hazen, die vanwege hun zeldzaamheid onder soortbescherming vallen maar curieus genoeg toch door de jagers afgeknald worden, immense schade in de natuur aanrichten?

Nee?

Dat vossen massaal worden afgeschoten, hoewel ze belangrijke bosbeschermers en gezondheidspolitie zijn, omdat ze woelmuizen bijvoorbeeld van boomkiemplanten weghouden?

Nee?

Dat hobbyjagers de grootste huilebalken zijn zodra de natuurlijke regulatie met vos, lynx, wolf en co. ergens grijpt?

Nee?

Uiterlijk nu zou u een licht moeten opgaan over wat van het hele jagerslatijn te denken valt – namelijk helemaal niets!

De hobbyjacht is een bizar «hobby», waarbij het erom gaat wilde dieren op een oneerlijke manier om te brengen. Niet meer of minder. Met grote ijver zorgen de tweebenige hulpwolven voor een ecologisch onevenwicht.

De dierkwellende drijfjachten maken bovendien geen zuiver schot mogelijk; vaak lopen de aangeschoten dieren nog lang met dodelijke of zeer pijnlijke verwondingen rond. Niet altijd wordt er zuiver nagezocht en de daaropvolgende doding is vaak gruwelijk, zoals het ritueel slachten, dus het slachten van dieren zonder verdoving.

Dieren die aan zo'n stress worden blootgesteld, stoten grote hoeveelheden adrenaline en andere stoffen uit, die als het ware al voor de dood een ontbinding op gang brengen. Dat zou ook eens een zaak zijn voor de verbruikers- en consumentenbescherming, die anders zo hoog in het vaandel staat. In praktisch alle kantons in Zwitserland worden regelmatig drijfjachten uitgevoerd. Men noemt ze meestal alleen niet meer zo. Tegenwoordig heten ze bijvoorbeeld bewegingsjacht, gezelschapsjacht, drukjacht of bijzondere jacht. Het daarbij verkregen minderwaardige vlees wordt de bevolking door deze hobbyjagers aangesmeerd en wordt er geld afhandig gemaakt.

Wie vandaag de dag nog onzinnig genoeg gelooft dieren te moeten bejagen voor voedingsdoeleinden, moet de doding absoluut volstrekt angst- en pijnvrij plaatsvinden. Anders bevindt zich in het vlees van de dieren een bovennormale concentratie van de voor de mens schadelijke en ziekteverwekkende stresshormonen, naast de altijd aantoonbare en eveneens gezondheidsschadelijke chemische en pesticide stoffen uit voer of munitie. Wildvlees maakt ziek!

Natuurlijk reguleert de dierenstand zich zonder jacht beter in de natuur dan wanneer er kilo's lood de omgeving in worden geknald en daarmee niet alleen de bodem wordt vergiftigd. Het kapotschieten van sociale verbanden leidt zelfs tot een overpopulatie van veel diersoorten.

Natuurschade door wilde dieren zou zonder jacht waarschijnlijk nauwelijks hoger zijn als men alle soorten in de natuurlijke leefomgeving met rust zou laten. Zo zijn bijvoorbeeld reeën of herten geen nachtdieren en ook geen bosdieren. In het bos nemen ze schors of takken op, maar dit is niet hun natuurlijke voedsel. Pas onder de jachtdruk over generaties heen zijn reeën en herten nachtactieve bosdieren geworden.

Het hoofdvoedsel van vossen zijn muizen. Natuurlijk pakt een vos af en toe een grondbroeder, maar nog nooit heeft een diersoort een andere uitgeroeid, terwijl de hobbyjagers dat wel regelmatig doen. Vossen zijn niet de grote ziekteverspreiders. De terrestrische hondsdolheid is uitgeroeid. De kans om besmet te raken met de vossenlintworm is kleiner dan dat er een dakpan op je hoofd valt. Vossen leven normaliter monogaam en hun nageslacht richt zich naar de rijkdom van de leefomgeving. Wordt er als een bezetene gejaagd en worden sociale verbanden kapotgeschoten, dan maken vossen onder stress trektochten (wat helpt om ziekten te verspreiden, zoals destijds de hondsdolheid) en treden er verhoogde geboortecijfers op. Dit is ook bij hobbyjagers zeer wel bekend, maar wordt niet geaccepteerd. Men heeft immers een vijandbeeld nodig.

Waar vossen sterk worden bejaagd, nemen de muizen op de velden de overhand, en daar gaan de boeren, vaak ook hobbyjagers, tegenin met dure giften die andere dieren en mensen schaden.

Hoe ziek moet je zijn om als jager uit de dierkadavers trots een «strecke» te leggen en je daar kwijlend mee te laten fotograferen? Of bestaat er iets gruwelijkers dan koppen van je verraderlijk geschoten kadavers in de woonkamer te hangen, alleen maar om de hele wereld te tonen wat een armzalig, laf wezen je bent?

Jagen is geen natuurbescherming – de lieve Heer heeft geen sektarische en militante handlangers nodig, de duivel eerder wel. Natuurbescherming werkt anders. De hobbyjacht hoort, als ze al nodig is, in handen van integere persoonlijkheden zoals boswachters. Helaas is de hobbyjacht verworden tot een gezelschapsspel waarbij meestal de ouderen zaken doen en zich aan alcohol overgeven. Dat is niet alleen gevaarlijk voor de wilde dieren, maar voor alle medemensen, want de groenrokken zijn brute wapendragers die hun emoties niet altijd onder controle hebben. Talloze keren per jaar komt het tot jachtongevallen, familiedrama's, dierenmishandelingen, dierenslachtingen enzovoort.

Ja, de huidige hobbyjagers veroorzaken meer slachtoffers van menselijke en niet-menselijke aard dan IS, motorbendes, maffia enzovoort samen.

De staat moet het geweldsmonopolie weer in handen krijgen. Momenteel is dat bijna onmogelijk. Want veel politici zijn zich helemaal niet bewust van deze onzinnige doodslust van de jagers. Er bestaat echter geen enkel wetenschappelijk bewijs dat de huidige jacht in deze vorm nodig is.

Elke soldaat wordt afgekeurd zodra blijkt dat hij het doden liefheeft. Waarom is dat bij de hobbyjagers niet ook het geval?