Agressie: recreatieve jagers beter begrijpen

In de loop der tijd is de rechtvaardiging voor de jacht echter sterk veranderd.

Jachtactiviteiten dienden vroeger als middel voor voedsel, kleding, economische noodzaak, vermaak en als ritueel. Tegenwoordig dient de recreatieve jacht de recreatieve jager om agressie af te reageren en op een dergelijke manier tot rust te komen in de natuur.

De IG Wild beim Wild richt zich met name op de dierenmishandeling bij de recreatieve jacht als hobby- of vrijetijdsactiviteit, dus op wat een steeds omstredener tijdverdrijf is geworden en niet meer onvoorwaardelijk door de meerderheid van de bevolking wordt gesteund.

Tegenwoordig kan vrijwel niemand zich meer positieve jachtvoorvallen herinneren, die het grootste deel van het beeld van de recreatieve jager als 'helper' zouden onderbouwen.

Ooit was jagen in de publieke opinie vanzelfsprekend en zeer aanzien. Maar dat is al meer dan 100 jaar geleden. Met de snel toenemende verstedelijking van de mens en met de opkomst van dierenwelzijn enkele decennia geleden, werd de recreatieve jacht steeds meer weggedrukt in een ongewenste, niet meer van deze tijd zijnde hoek. De bejaging en het gebruik van wilde dieren door recreatieve jagers werd gezien als een doorn in het oog van het dierenwelzijn en ook de natuurbescherming. Als men het volk had laten stemmen over het bestaan van de vrijetijdsjacht zoals wij die kennen, dan zou deze, althans in de landen waar de stedelijke bevolking domineert, allang zijn afgeschaft.

Professor Friedrich Reimoser, Universiteit voor Diergeneeskunde Wenen

Om de twee weken wordt in Zwitserland een vrouw gedood door haar partner of ex-partner. Daarover wordt nauwelijks gesproken. Hoeveel gewelddadige recreatieve jagers daarbij wel niet betrokken zijn? Cijfers, niet alleen uit Duitsland, doen weinig goeds vermoeden. En wanneer het in de media aan bod komt, is er geen sprake van moord, maar van familiedrama's.

Daarmee wordt gesuggereerd dat de vrouw medeschuldig is aan haar dood. Terwijl ze werd gedood omdat een man niet wilde accepteren dat zijn vrouw hem niet gehoorzaamde. Maar daarover praat de politiek niet. Het parlement debatteert liever over wolven die een paar schapen hebben gedood.

Niet alleen onder academici wordt tegenwoordig gespeculeerd en gediagnosticeerd dat de hedendaagse jacht kan worden gemotiveerd door gewelddadige mannelijke agressie en onderdrukking, voortkomend uit sociale agressie en roofzuchtige, agressieve instincten, alsook andere psychologische tekortkomingen. Studies tonen bovendien consequent aan dat recreatieve jagers zowel fysiek als verbaal agressiever en vijandiger zijn dan niet-jagers. Recreatieve jagers gebruiken zelfs een eigen primitieve taal. De jagerstaal is zowel voor het dagelijks gebruik als in wetenschappelijke context irrelevant. Het is niets anders dan een verminking van de Duitse taal.

De lagere gevoelens die mensen ertoe aanzetten te doden, zijn bij de recreatieve jager ontketend. Agressie kan verschillende vormen aannemen. Meestal wordt ze uitgelokt door negatieve emoties, waaronder angst voor een bedreiging of haat. Mensen gaan daartegen in door de bedreiger af te wijzen. Dat is de ene kant. De andere is het zogenaamde appetitieve geweld. Er zijn aanwijzingen dat mensen die doden er niet alleen aan wennen, maar ook leren er plezier aan te beleven.

«Als je een tijdje hebt gedood en gejaagd, ontstaan er positieve gevoelens, ook bij heel gewone mensen».

Onderzoeker Thomas Elbert.

Adrenaline, cortisol en endorfines worden aangemaakt. Pijn wordt onderdrukt. Er ontstaat een soort bloeddorst. Op jacht gaan en doden kan plezierig zijn, en niet alleen omdat er een buit of overwinning in het vooruitzicht ligt. Althans bij veel jonge mannen. Op hun zestiende of zeventiende zijn jongeren het kwetsbaarst. Dan begrijpen mannen nog niet zo goed hoe het leven werkt. Naarmate mensen ouder worden, wordt het risico dat ze aan deze lust ten prooi vallen kleiner.

De jacht of het doden zelf is de bron van genot. Alle ontberingen en gevaren van een jacht worden beloond met de afgifte van boodschapperstoffen die in het brein het beloningscentrum activeren. Jagen wordt een opwindend genoegen. Men doodt dus zonder reden. Enkel om aan een drang te voldoen die bevredigd moet worden. Al het klaarmaken van het wapen wekt een positief gevoel op. Dit zijn zogenaamde appetitieve prikkels. Die kennen we ook op andere gebieden. Wanneer een vrouw in de nabijheid van een man komt, stijgt bij hem de afgifte van lichaamseigen stoffen die de beloningscentra activeren. Wapens kunnen een soortgelijk effect hebben. Daarom zeggen veel strijders dat het wapen hun geliefde is. Die ervaring blijft later in iemand hangen zoals bij een verslaafde. En als jagers geen andere bronnen van genot hebben, dan is dat erg verleidelijk en gevaarlijk.

Deze appetitieve agressie kennen we ook uit de sport en bij het spelen van gewelddadige computerspellen. Maar een goed functionerende samenleving reguleert agressie via aangeleerde normen, legt Thomas Elbert verder uit.

Mannen staan veel positiever tegenover de recreatieve jacht dan vrouwen. Vrouwen voelen zich doorgaans meer aangetrokken tot gebieden en beroepen die met dierenwelzijn te maken hebben. Beschadigde mannen daarentegen tonen meer enthousiasme voor vormen van dierenmishandeling, zoals hondengevechten, jagerij, stierengevechten enzovoort.

Steeds weer worden mensen met zware psychische stoornissen met open armen ontvangen door jachtclubs en jachtgezelschappen. In dat betreurenswaardige gezelschap worden ze vervolgens op onchristelijke wijze afgericht en uitgerust met wapens.

Zowel de seriemoordenaar als de jager meent deel te nemen aan iets belangrijks. Opvallend vaak worden bij seriemoordenaars hersenafwijkingen vastgesteld. Geweld laat na korte tijd sporen achter in het brein. Neuropsychologen bevestigen dit: de amygdala, een kerngebied in het brein, is bij gewelddadigen opvallend teruggevormd of gestoord. Wanneer dit centrale deel van het brein defect is, valt onder andere het walginggevoel weg.

Wanneer bij volwassen mensen problemen optreden op het gebied van agressie- en jachtgedrag, zijn de tekortkomingen meestal terug te voeren op een gebrekkige opvoeding, slecht gezelschap of ongecontroleerde driften. Gedragen volwassenen zich onaangepast agressief tegenover levende wezens of hebben zij hun jachtinstincten niet onder controle, dan is het leven met zo iemand doorgaans zeer belastend en gaat het gepaard met emotionele problemen.

Beste lezers, vraag u eens het volgende af:

Heeft u ooit gehoord dat hazen, die vanwege hun zeldzaamheid onder de beschermde diersoorten vallen maar op absurde wijze toch door jagers worden neergeknald, enorme schade aanrichten in de natuur?

Nee?

Dat vossen massaal worden afgeschoten, ondanks dat ze belangrijke bosbeschermers en gezondheidspolitie zijn, omdat ze bijvoorbeeld woelmuizen weghouden bij boomkiemplantjes?

Nee?

Dat recreatieve jagers de grootste huilebalken zijn zodra de natuurlijke regulatie via vos, lynx, wolf en co. ergens haar werk doet?

Nee?

Ten laatste nu zou het u moeten dagen wat al die jagerslatijn eigenlijk waard is – namelijk helemaal niets!

De recreatieve jacht is een bizarre «hobby» waarbij het erom draait wilde dieren op een oneerlijke manier om te brengen. Niet meer en niet minder. Met groot enthousiasme zorgen deze tweebenige hulpwolven voor een ecologisch onevenwicht.

De drijfjachten, die dierenmishandeling inhouden, maken bovendien geen zuivere schoten mogelijk; vaak lopen aangeschoten dieren nog lange tijd rond met dodelijke of zeer pijnlijke verwondingen. Niet altijd wordt er zorgvuldig nagezocht, en de uiteindelijke doding is vaak wreed, zoals het schachten, oftewel het slachten van dieren zonder verdoving.

Dieren die aan zo'n stress worden blootgesteld, stoten grote hoeveelheden adrenaline en andere stoffen uit, die als het ware al een soort ontbinding vóór de dood in gang zetten. Dat zou ook eens een zaak moeten zijn voor de consumenten- en verbruikersbescherming, die anders zo hoog in het vaandel staat. In praktisch alle kantons van Zwitserland worden regelmatig drijfjachten gehouden. Men noemt ze meestal alleen niet meer zo. Tegenwoordig heten ze bijvoorbeeld bewegingsjacht, gezelschapsjacht, drukjacht of speciale jacht. Het minderwaardige vlees dat daarbij wordt buitgemaakt, wordt door deze recreatieve jagers aan de bevolking gesmokkeld, waarbij ze er geld voor aftroggelen.

Als men vandaag onzinnig genoeg nog steeds meent dieren te moeten bejagen voor voedseldoeleinden, dan moet het doden absoluut angst- en pijnvrij gebeuren. Anders bevat het vlees van de dieren een bovennormale concentratie van de voor de mens schadelijke en ziekteverwekkende stresshormonen, naast de altijd aantoonbare en eveneens gezondheidsschadelijke chemische en pesticideachtige stoffen uit voer of munitie. Wildbraad maakt ziek!

Uiteraard reguleert de dierpopulatie zich in de natuur beter zonder jacht, dan wanneer er kilo's lood in het gebied worden afgevuurd en daarmee niet alleen de bodem wordt vergiftigd. Het uiteenschieten van sociale verbanden leidt zelfs tot een overpopulatie van veel diersoorten.

Natuurschade door wilde dieren zou zonder jacht waarschijnlijk nauwelijks hoger zijn, als men alle soorten met rust laat in hun natuurlijke leefgebied. Zo zijn reeën of herten bijvoorbeeld geen nachtdieren en ook geen bosdieren. In het bos eten ze schors of takken, maar dat is niet hun natuurlijke voedsel. Alleen onder de jachtdruk over generaties heen zijn reeën en herten nachtactieve bosdieren geworden.

Het hoofdvoedsel van vossen bestaat uit muizen. Natuurlijk pakken vossen weleens een grondbroedend vogeltje, maar nog nooit heeft de ene diersoort een andere uitgeroeid, wel echter regelmatig de recreatieve jagers. Vossen zijn niet de grote ziekteverspreiders. Terrestrische hondsdolheid is uitgeroeid. De kans om besmet te raken met de vossenlintworm is kleiner dan de kans dat er een dakpan op je hoofd valt. Vossen leven normaal gesproken monogaam en hun nakomelingschap richt zich naar de draagkracht van het leefgebied. Wordt er als een dolle gejaagd en worden sociale verbanden uiteengeschoten, dan gaan vossen onder stress zwerftochten maken (wat helpt om ziektes te verspreiden, zoals destijds hondsdolheid) en ontstaan er verhoogde geboortecijfers. Dit is ook bij recreatieve jagers zeer wel bekend, maar wordt niet aanvaard. Men heeft nu eenmaal een vijandbeeld nodig.

Waar vossen sterk bejaagd worden, nemen de muizen op de velden de overhand, en dat bestrijden boeren, vaak ook recreatieve jagers, met dure giffen die andere dieren en mensen schaden.

Hoe ziek moet je zijn om als jager trots een «strekking» te leggen van kadavers en jezelf grijnzend met deze te laten fotograferen? Of bestaat er iets wreders dan koppen van je laf doodgeschoten kadavers in de woonkamer op te hangen, alleen om aan de hele wereld te tonen wat een armzalig, laf wezen je bent?

Jacht is geen natuurbescherming – de lieve Heer heeft geen sekteachtige en militante hulptroepen nodig, de duivel des te meer. Natuurbescherming gaat anders. De recreatieve jacht hoort, als het al nodig is, in handen van integere personen zoals wildbeheerders. Helaas is de recreatieve jacht verworden tot een gezelschapsspel waarbij vooral de ouderen zaken doen en zich aan drank overgeven. Dat is niet alleen gevaarlijk voor de wilde dieren, maar voor alle medemensen, want de groene jassen zijn brutale wapendragers die hun emoties niet altijd onder controle hebben. Talloze keren per jaar gebeuren er jachtongevallen, familiedrama's, dierenmishandeling, dierenmassaslachtingen enzovoort.

Ja, de huidige recreatieve jagers veroorzaken meer slachtoffers van menselijke en niet-menselijke aard dan IS, motorbendes, maffia enzovoort samen.

De staat moet het geweldsmonopolie weer in handen krijgen. Op dit moment is dat bijna onmogelijk. Want veel politici zijn zich helemaal niet bewust van deze onzinnige doodlust van jagers. Er is echter geen enkel wetenschappelijk bewijs dat de huidige jacht in deze vorm nodig is.

Elke soldaat wordt afgekeurd zodra blijkt dat hij van doden houdt. Waarom is dat bij recreatieve jagers niet ook het geval?