Leidcultuur ten opzichte van jachtkritiek

Economisch-ecologisch kader

• Landbouw, bosbouw, klimaatverandering en jacht aan de ene kant en de verstedelijking van ongerepte natuurlandschappen aan de andere kant zijn in de eerste plaats verantwoordelijk voor de drastische afname van de biodiversiteit.

• De intensieve agrochemische landbouw ontneemt de dierenwereld haar leefgebied; overlevende dieren worden door de uitgebreide bejaging stap voor stap tot aan de rand van het uitsterven gedreven.

• De bosbouw is gericht op het maximaliseren van de houtopbrengst. De slogan «Bos vóór wild» bepaalt de situatie – bosdieren zijn de storende factor voor deze industrie. Bosschade door vraat is vaak een voorwendsel om wilde dieren met geweld terug te brengen tot een naar economische belangen vastgestelde normstand. De natuur wordt omgebouwd tot een industrieel complex in de open lucht en tot een openluchtslachthuis voor recreatieve jagers.

Psychologisch-pathologische component

• Akkers en bossen zijn deels in particulier bezit, deels in staatsbezit. De staat is volgens de grondwet beheerder van het volksvermogen; wilde dieren behoren dus toe aan het hele volk (res nullius) en niet aan een minderheid van recreatieve jagers, die zich heeft opgeworpen als enige gebruiker van de wilde dieren. «Natuur- en dierenbescherming» door recreatieve jacht vindt in de praktijk niet plaats; trofeeëncultus en schietplezier hebben voorrang. De jacht is grotendeels een door lust gedreven en wijdverspreid soortenterrorisme.

• De jacht is de laatste legale mogelijkheid om in vredestijd ongestraft met een wapen te doden. Het is de laatste mogelijkheid om de drang om te doden zonder remmingen te volgen. Wapenbezit brengt – zoals voorbeelden indringend aantonen – altijd het gevaar van misbruik met zich mee.

• In deze kringen treft men vooral mentaal dienovereenkomstig ingestelde individuen aan, bij wie het vermogen tot medeleven in hoge mate ontbreekt. Een blik in jagerstijdschriften of sociale media bevestigt dit en onthult regelmatig een beangstigend doodplezier en wapencultus.

• De neuroloog en veelvuldig bekroonde psychoanalyticus en schrijver Paul Parin verklaarde in zijn veelbesproken boek «Die Leidenschaft des Jägers» (Europäische Verlagsanstalt, 2003): «De echte jacht is niet te krijgen zonder opzettelijk doden. Gepassioneerde jagers willen doden. Jacht zonder moord is een begrip dat zichzelf opheft … En omdat de jacht draait om passie, gretigheid, wellust – om een koorts dus –, gaat het … om sex and crime, om seksuele lust en misdaden van alle soort, om moord en lustmoord.»

Juridisch-structurele component

• De jacht is ingebed in structuren die democratische regels ondermijnen. Recreatieve jagers zijn vaak hoofd van de kantonnale jachtautoriteiten en beslissen in eigen zaak over de uitleg, toepassing en sancties met betrekking tot jachtzaken. Deze jachtvriendelijke structuren bestrijken qua personeel de hele samenleving – van ambachtsman tot politicus – een netwerk dat de betrokkenen voordelen en afhankelijkheden garandeert.

• Daardoor heerst er in de bossen grotendeels rechteloosheid, controles op de jacht door de overheid vinden vrijwel niet plaats. Dierenwelzijn is teruggedelegeerd aan de recreatieve jagers, zodat zich binnen de staat een autonoom, zelfbesturend en sektarisch belangensysteem heeft gevestigd.

• Jachtbesluiten van de overheid worden bij veel diersoorten niet genomen op basis van deugdelijk wetenschappelijk onderzoek, cijfermateriaal of noodzaak, maar zijn onderhevig aan de populistische berekening van de verordenende instantie. Alternatieven voor bejaging worden nauwelijks overwogen.

• Op aandringen van de landbouw- en jachtlobby worden steeds vaker jachtgebiedoverschrijdende drijf- en drukjachten (bewegingsjachten) uitgevoerd, waarbij elke bewegingsjacht dierenmishandelende componenten bevat al alleen vanwege het feit dat er onnauwkeurig wordt geraakt en vrijwel willekeurig wordt geschoten. Onder “hege” verstaat de wet de bescherming en verzorging van in het wild levende dieren, terwijl de «jachtuitoefening» betrekking heeft op het opjagen, vangen en doden van wild. Deze scheiding tussen «hege» en «jachtuitoefening» wordt duidelijk doordat de plicht tot hege bij de grondeigenaar blijft liggen, ook wanneer het jachtuitoefeningsrecht wordt overgedragen aan de jachtgenootschap.

• Voor bepaalde diersoorten is geen enkel deugdelijk cijfermateriaal beschikbaar. Zo is de jacht op vossen en vogels niet onderworpen aan beperkingen door afschotlimieten, waardoor het de individuele recreatieve jager vrijstaat om naar believen te achtervolgen, te kwellen, te jagen en te doden. Deze vrijbrief vormt de basis voor een nooit eerder vertoond terrorisme tegen wilde dieren door empathieloze antianimalisten.

• De gegroeide sociale structuren van veel diersoorten, vooral die van wilde zwijnen, worden door recreatieve jagers kapotgeschoten. Leidende dieren, die de voortplantingscijfers beheersen, zijn in de roedels en groepen nauwelijks nog aanwezig. De populatiedynamiek is door de aanzienlijke en steeds verder toenemende jachtdruk enorm toegenomen.

• De vossen, die in de vrije natuur monogaam en territoriumtrouw zijn, worden gedwongen te verhuizen om nieuwe partners te zoeken, omdat de paren door de recreatieve jagers uit elkaar worden geschoten. Zo worden door de verwoesting van sociale dierstructuren niet alleen nieuwe paarvormingen veroorzaakt, wordt elk vrouwelijk dier bevrucht en daarmee het geboortecijfer verhoogd, maar worden ook in versterkte mate ziekten overgedragen, die naar verluidt juist door de jacht bestreden moeten worden.

• De Vogeljacht, in het bijzonder de eendenjacht, veroorzaakt een ongeëvenaarde, ongedifferentieerde selectie van dieren. De vogel die tijdens zijn grensoverschrijdende vluchten aan de belagers in een jachtgebied is ontkomen, wordt op zijn tussenstops in het volgende en daaropvolgende gebied opnieuw achternagezeten. Deze dieren zijn weerloos overgeleverd aan de op genot beluste dierenselecteur. Rampen in de sociale structuur van de getroffen dierengroepen en in de soortensamenstelling van hele vogelpopulaties zijn daarmee voorgeprogrammeerd. Door het gebruik van hagelmunitie, die vaak niet onmiddellijk dodelijke schoten met inwendige verwondingen veroorzaakt, sterven jaarlijks honderdduizenden aangeschoten dieren een langzame, pijnlijke dood.

• Volstrekt decadent en morbide zijn jachtpartijen in het buitenland, waarin uit pure moordlust zowel in hun voortbestaan bedreigde en vaak internationaal streng beschermde soorten als tamme fokdieren (bijvoorbeeld leeuwen) door pathologische dierendoders worden neergeschoten.

Ethisch-politieke component

• Dieren zijn individuen die vreugde en leed, pijn en geluk kunnen ervaren, die rechten bezitten en die als medeschepselen gerespecteerd moeten worden. De jacht staat op gespannen voet met een verlicht, vooruitstrevend begrip van natuur en dieren.

• De mensheid heeft zichzelf door zelfbenoeming en met een zelfbeeld dat met geen enkele natuurwetenschappelijke logica te rijmen valt, het recht toegekend om zonder gewetensproblemen te beslissen over de belangen van alle andersoortige wezens (soorten), om deze naar believen te onderwerpen, te doden, te fokken en te veranderen. De jacht is daarbij slechts een klein facet van dit gigantische antropogene systeem van onzin en onderdrukking.

• De huidige jachtwet is voortgekomen uit nationaalsocialistisch gedachtegoed en in de kern tot op de dag van vandaag geldig. Onmiskenbaar duiken fascistoïde componenten op, zoals taal, mannelijkheid, eenheid, kracht, riten, symbolen en de “regeneratieve” kracht van geweld – geherdefinieerd als geweld tegen dieren. Juist de buitensporige verwijzing naar traditie ondersteunt deze stelling.

• Fascistoïde denkbeelden steunen vaak op een gevoel van « raciale » superioriteit en etnische vervolging. Bij de jacht is de menselijke component getransformeerd tot een dierlijke component en veranderd in een, aan menselijk racisme vergelijkbaar, antianimalisme. Door de biologische rangwaan van de mens, in het bijzonder van de jagende mens, ten opzichte van de dierenwereld is een fascistoïde soortenselectionisme ontstaan, dat is uitgemond in een genadeloos terrorisme tegen wilde dieren. Ten opzichte van enkele diersoorten (bijvoorbeeld de vos of neozoën) en gedefinieerde vijandgroepen (zogenaamd « Raubzeug » en « Raubwild ») is sprake van genocidaal handelen.

• Wie het jachtdiploma haalt, krijgt altijd twee dingen: een bewijs om te doden en een bewijs om te verdommen. Veel recreatieve jagers zijn wapenfanaten en ook actief in schietverenigingen. Daarnaast plegen recreatieve jagers opvallend veel strafbare feiten, waarbij slechts het topje van de ijsberg in de media verschijnt. Een blik op de jachtstatistiek toont bovendien de volledige omvang van de geweldscultuur in dat milieu.

Natuurramp recreatieve jagers

In de chaos waarin de natuur zich bevindt na decennialang “beheer en onderhoud” door hobby-jagers, is het aandeel bedreigde soorten in geen enkel land ter wereld zo groot als in Zwitserland. Deze huurmoordenaars veroorzaken al decennia een ecologisch onevenwicht in het cultuurlandschap, met soms dramatische gevolgen (beschermingsbos, ziekten, landbouwschade en nog veel meer). Meer dan een derde van de planten-, Wilde dieren en schimmelsoorten geldt als bedreigd. Zwitserland staat Europa-breed ook onderaan wat betreft het aanwijzen van beschermde gebieden voor biodiversiteit. Het zijn steeds weer dezelfde kringen van recreatieve jagers met hun lobbywerk die via politiek, media en wetgeving al decennialang verantwoordelijk gehouden moeten worden. Zij zijn het die notoir moderne, ethische verbeteringen op het gebied van dierenwelzijn blokkeren en serieuze dier- en soortenbescherming saboteren. Recreatieve Jagers verzetten zich stelselmatig tegen meer nationale parken in Zwitserland, omdat het hen niet gaat om natuur, biodiversiteit, soortenbescherming of Dierenbescherming, maar om het in stand houden van hun perverse, bloedige hobby.

Wist u …

• dat in Zwitserland onschuldige jonge wolven geliquideerd worden?
• dat recreatieve jagers bij de beoordeling van de kwaliteit van wildvlees liegen, en dat verwerkt wildvlees volgens de WHO net als sigaretten, asbest of arseen kankerverwekkend is?
• dat volgens onderzoek nergens de loodbelasting van steenarenden en lammergieren hoger is dan in de Zwitserse Alpen, vanwege de munitie van recreatieve jagers?
• dat de Jachtethiek van recreatieve jagers lijnrecht in strijd is met de dierenwelzijnswet, een fata morgana is?
• dat jacht oorlog is, waarbij dierlijke concurrenten simpelweg geliquideerd worden?
• dat er ontelbare illegale en niet-gemarkeerde hoogzitten in onze natuur staan, die soms zo verrot zijn dat ze een gevaar vormen voor kinderen, en mensen om het leven kunnen komen?
• dat jaar na jaar talloze mensen door jagerswapens gedood of verwond worden, soms zo ernstig dat ze in een rolstoel belanden of ledematen worden geamputeerd?
• dat in Zwitserland jaarlijks ongeveer 120’000 volkomen gezonde reeën, herten, vossen, marmotten en gemzen meestal zinloos worden gedood?
• dat het door de recreatieve jagers vandaag nauwelijks nog mogelijk is om in harmonie met wilde dieren te leven, wilde dieren te zien?
• dat hagelladingen hazen laten schreeuwen als kleine kinderen en dat bij “geschoten” reeën en herten de ingewanden worden verscheurd, zodat ze tijdens hun vlucht sporen achterlaten voor het naspeuren?
• dat de bewering van recreatieve jagers dat de wrede wildmassacres nodig zijn om populaties te reguleren, wetenschappelijk weerlegd is?
• dat recreatieve jagers openlijk toegeven dat het bij de jacht draait om “de lust om te doden” en “de vreugde van het buit maken”, een ziekelijke passie?
• dat recreatieve jagers geen zesde zintuig hebben en toch regelmatig beweren dat ze alleen zieke en zwakke dieren schieten, wat in de praktijk natuurlijk niet klopt?
• dat recreatieve jagers naar het buitenland reizen voor trofeejacht, ver weg van alle soorten- en jachtbeschermingsbepalingen, en dat er zelfs Zwitserse recreatieve jager-reisorganisaties zijn voor zulk debiel jachtvermaak?
• dat de overgrote meerderheid geen erkende beroepsjagers zijn, maar de jacht als hobby-, sport- en vrijetijdsvermaak beoefenen, wat niet zedelijk is en eigenlijk in strijd is met de dierenwelzijnswet?
• dat 99,07% van de beschaafde mensen in Zwitserland geen recreatieve jagers zijn, dus slechts 0,3% recreatieve jagers plezier beleven aan deze bloedige activiteiten?
• dat deze wildendoders niet op basis van wetenschappelijke rechtvaardigingen jagen?
• dat beschermde soorten eigenlijk niet in het jachtrecht thuishoren, omdat recreatieve jagers overweldigd zijn door soortenbescherming en telkens weer dieren van de Rode Lijst, zoals lynx, wolf, veldhaas, patrijs, kwartel, enzovoort, voor de lol afschieten?
• dat recreatieve jagers bepaalde diersoorten gericht decimeren om geen concurrentie te hebben voor hun tegennatuurlijke gedrag (vos, lynx, wolf, roofvogels, enzovoort)?
• dat het wild sterft nog voordat de recreatieve jager ook maar één schot heeft kunnen lossen, dat dit voorkomen moet worden, en dat dit wel de kerngedachte is van beheer en onderhoud én jachtplanning?
• dat bij wilde zwijnen (en vossen) normaal gesproken alleen de leidende zeug jongen krijgt, maar dat door het afschieten van deze zeug alle vrouwelijke dieren binnen de groep zich gaan voortplanten, en we mede daardoor een overschot aan wilde zwijnen hebben?
• dat weidedieren – herten, reeën, enzovoort – oorspronkelijk vooral overdag actief waren op akkers en weiden, net als geiten, schapen, koeien, enzovoort, en niet in het bos?
• dat de wolf van levensbelang is voor de gezondheid van wilde hoefdieren op lange termijn, omdat hij bijvoorbeeld met ongelooflijke precisie zieke of zwakke dieren buitmaakt en daarmee de recreatieve jagers ver overtreft?
• dat vossen na de zinloze jacht meestal in het afval belanden?
• dat vossen tegenwoordig vooral bejaagd worden zodat er meer hazen, enzovoort, in de braadpan van de recreatieve jagers belanden? Dat de vos echter voor meer dan 90% niet leeft van hazen, en nooit een gezonde haas te pakken krijgt?
• dat men tegen recreatieve jagers op het gebied van dierenwelzijn niet alleen met zachtaardigheid, straatfeesten, gebedskettingen, enzovoort kan optreden (op een grove knoest hoort een grove wig)?
• dat recreatieve jagers met hun jagerslatijn respectloos de spot drijven met levende wezens?
• dat het als taboe geldt om grofwild bij een voederplaats of tijdens de paartijd neer te schieten, maar de recreatieve jager geen enkele scrupule heeft om dit bij de “buitconcurrent” vos te doen?
• dat recreatieve jagers in sommige kantons alleen op jacht gaan vanwege het malse vlees van een jong dier?
• dat recreatieve jagers drachtige moederdieren voor de ogen van hun jongen doodschieten, of alleen jonge dieren tijdens de opfoktijd (nazomerjacht)?
• dat recreatieve jagers het milieu, de natuur, mens en dier met hun munitie vergiftigen?
• dat wreedheid, barbaarsheid, gruwelijkheid, bloedvergieten en zinloos lijden geen cultuurgoed kunnen zijn in een beschaafde samenleving?
• dat recreatieve jagers jaarlijks ongeveer 10’000 reekitsen doodschieten?
• dat recreatieve jagers in strenge winters hongerende dieren met voer lokken, enkel om ze op laffe en verraderlijke wijze te kunnen doodschieten?
• dat recreatieve jagers opgehitste honden in holen jagen om vossen en dassen uit te roeien (bejaging van holen)?
• dat recreatieve jagers vreedzame wezens in kastvallen lokken, waarin ze soms dagenlang moeten lijden en op hun moordenaar wachten, of waarbij dieren vaak urenlang doodsangst en pijn moeten doorstaan (vallenjacht)?
• dat recreatieve jagers vreedzame wilde dieren tijdens hun slaap of terwijl ze zich zonnen, laf en vanuit een hinderlaag met ultramoderne precisiewapens doden of verwonden?
• dat recreatieve jagers onderscheidingen, huidenmarkten, prijsuitreikingen voor de trofeeëncultus, trofeeshows, bonthandel, enzovoort ondersteunen?
• dat recreatieve jagers minderjarige schoolkinderen vuurwapens in handen duwen en met hen oefenen om te doden?
• dat recreatieve jagers hun kwellende daden vaak in eenzaamheid verrichten, wat dierenmishandeling in de hand werkt?
• dat recreatieve jagers veel wilde dieren enkel zwaar verwonden en de slachtoffers vaak urenlang enorme pijn en angst moeten doorstaan, totdat een bloedhond hen vindt en ze worden doodgeschoten?
• dat recreatieve jagers (afgezien van vivisectie) dieren het meeste leed en misbruik toebrengen, ook door de manier waarop ze doden?
• dat de dieren- en natuurliefde van jagers zich niet verheugt in het bestaan van het geliefde object, maar er juist naar streeft het geliefde wezen met huid en haar te bezitten, en dat dit culmineert in het maken van een prooi door de daad van het doden?
• dat recreatieve jagers verbijtschade juist bevorderen door de jachtdruk, met name op predators zoals de vos, de lynx en de wolf?
• dat recreatieve jagers voor asociaal, onethisch en onchristelijk gedrag deur en poort openzetten?
• dat recreatieve jagers de bevolking normale, natuurlijke dierenobservaties en interacties onthouden?
• dat er geen groter en met munitie vervuild kwelproduct bestaat dan wildbraad?
• dat er landelijk in Zwitserland geen uniforme regeling bestaat wat betreft oogtests, schietpraktijk enzovoort van recreatieve jagers?
• dat er geen psychologische persoonlijkheidstest bestaat voor recreatieve jagers?
• dat er geen alcoholverbod bestaat voor recreatieve jagers wanneer ze met hun wapens op dieren schieten?
• dat recreatieve jagers schoolinstellingen binnendringen om hun jagerslatijn en hun geweld aan de kinderen op te dringen?
• dat een rechtbank in Bellinzona onlangs heeft bevestigd dat jachtverenigingen vrijwel alles bevorderen wat wreed, onnodig en harteloos is?
• dat de vereniging «JagdSchweiz» in de eerste plaats respectloosheid en een cultuur van geweld cultiveert – precies het tegenovergestelde van waar een beschaafd mens in onze maatschappij naar zou moeten streven.
• dat alleen al in het kanton Graubünden elk jaar meer dan 1’000 aanklachten en boetes tegen recreatieve jagers worden uitgevaardigd?

Interessengemeinschaft Wild beim Wild

IG Wild beim Wild is een non-profit belangenvereniging die zich inzet voor de duurzame en geweldloze verbetering van de relatie tussen mens en dier, waarbij de IG zich ook heeft gespecialiseerd in de juridische aspecten van de bescherming van wilde dieren. Een van onze belangrijkste doelen is het invoeren van een eigentijds en serieus wildbeheer in het cultuurlandschap, naar het voorbeeld van het kanton Genève – zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders die de naam ook waardig zijn en handelen volgens een erecode. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat te liggen. De IG ondersteunt wetenschappelijke methoden van Immunocontraceptie voor wilde dieren.