Graubünden: één op de tien hertes wordt alleen aangeschoten

Elke tiende hert wordt in Graubünden alleen aangeschoten in plaats van gedood.

Recreatieve jagers in Graubünden hebben in de vijf jaar van 2012 tot 2016 in totaal 56.403 herten, reeën, gemzen en wilde zwijnen gedood. In 3.836 gevallen werden deze dieren door de schutters echter slechts aangeschoten, meldt de Rundschau van de SRF.

Dit blijkt uit de statistische gegevens over het zogenaamde zweethondenwezen, die Michael Eichhoff van het Amt für Jagd und Fischerei van het kanton Graubünden openbaar heeft gemaakt.

Wanneer een recreatieve jager een ree, hert, gems of wild zwijn aanschiet en het dier weet te vluchten, is hij in het kanton Graubünden wettelijk verplicht een zweethond met begeleider aan te vragen voor de nazoeking. Dat geldt echter niet voor vos, Das en dergelijke. Het gaat erom gewonde dieren een lang lijden te besparen. Zweethonden zijn speciaal opgeleid om het bloedspoor van een gewond dier te volgen. In de jagersjargon staat “zweet” voor bloed, dat het aangeschoten dier verliest. Om te voorkomen dat een recreatieve jager door het dierenleed door emoties wordt overmand, heeft zich in de loop van de afgelopen eeuwen de primitieve jagerstaal ontwikkeld.

1.600 dieren ontkwamen met een schotwond

In de afgelopen vijf jaar konden met behulp van zweethonden ongeveer 2’200 van de 3’836 bij de Bündner jachten gewonde dieren ofwel dood worden teruggevonden of na een achtervolging alsnog worden gedood. Deze dode dieren zijn slechts het topje van de ijsberg. Lang niet alle dode wilde dieren worden ooit gevonden. Dat blijkt uit de statistiek. De overige zo’n 1’600 dieren ontkwamen met de schotwond, leefden verder of gingen later alsnog dood.

Elk tiende hert slechts aangeschoten

Een landelijke Zwitserse statistiek over nasporingen naar gewond wild bestaat niet. Graubünden is een van de weinige kantons die over de nasporingen boekhouden. Andere kantons zijn volgens de Zwitserse Dierenbescherming STS Appenzell Ausserrhoden, Fribourg, Glarus, Nidwalden, Ticino, Uri en Vaud.

In het kader van een STS-onderzoek «Schampschoten en nasporingen bij de Zwitserse jacht» werden alle kantonale jachtbesturen bevraagd over misschoten en nasporingen. Ondanks de verwijzing naar de Wet op de openbaarheid bleven de jachtbesturen van negen kantons het antwoord aan de STS schuldig. Het resultaat van de enquête is dat sommige kantons noch een meldplicht voor nasporingen kennen, noch weten hoe vaak die succesvol zijn. Het is dus niet bekend hoeveel dieren bij de recreatieve jacht daadwerkelijk worden aangeschoten en hoeveel van hen door een nasporing van hun lijden konden worden verlost. Het dierenwelzijnsprobleem van de recreatieve jacht wordt hiermee eens te meer duidelijk.

Aan de hand van sporen zoals bloed of botsplinters stelden de hondengeleiders tijdens de nasporing vast dat deze dieren waren aangeschoten. In 344 gevallen kon het gewonde hert met behulp van een hond alsnog worden gedood. De overige 220 nasporingen waren vruchteloos.

Uit de van recreatieve jagers bevrijde kanton Genève weet men dat Wildbeheerder veel betere schutters zijn.

De brute en voor het toerisme schadelijke volksjacht in Graubünden is de afgelopen jaren steeds vaker bekritiseerd. Twee volksinitiatieven zijn nog steeds bij de rechter aanhangig vanwege de «Säuhäfeli-Säudeckeli-mentaliteit» van de jachtverantwoordelijken.