Antijachtliederen
Deze liedjes geven wilde dieren een stem die in het publieke debat over de recreatieve jacht vaak ontbreekt.
- ▶«De nacht is van de egel»
- ▶«Voor wie de hemel brandt»
- ▶«Waarom jaag je op mij»
- ▶«Het quotum»
- ▶«Matig je toon»
- ▶“Safari”
- ▶«Mijn land, geen jachtgebied»
- ▶«Gewond geschoten»
- ▶«Vrij in december»
- ▶«Hofverslag»
- ▶«Hoog op de kam»
- ▶«Groen diploma»
- ▶«De rekening»
- ▶«Het ijzer»
- ▶«Bij voet»
- ▶«Ban doorbroken»
Muziek die beweegt. Ze verbindt, creëert bewustzijn en brengt thema's daar waar argumenten vaak niet meer gehoord worden. Precies daarom stellen we onze antijachtliederen gratis beschikbaar, zonder copyright en zonder beperkingen.
Elk van deze liedjes geeft de wilde dieren een stem die in het debat over de recreatieve jacht te vaak ontbreekt.
Je kunt ze downloaden, delen, verspreiden of zelf gebruiken, of het nu in de klas is, op sociale media, bij acties of gewoon om naar te luisteren.
Tip: Maak van je lievelingslied de beltoon van je telefoon. Zo draag je de boodschap voor de wilde dieren dagelijks bij je en zorg je meteen voor gespreksstof.
Onze boodschap is duidelijk: wilde dieren hebben geen kogels nodig, maar bescherming. En elke stem telt, ook de jouwe.
Doe mee, verspreid de liedjes en help ons een nieuw verhaal over de omgang met wilde dieren te versterken.
Let op voor iPhone en iPad: Houd de liedtitel lang ingedrukt en kies «In bestanden bewaren». Op Android en desktop werkt de download met een gewone klik.
Elke rubriek is verder onderaan als album te downloaden.
Jachtmethoden en uitrusting
De concrete praktijk van de recreatieve jacht: drijfjachten, vallen, lokaas, techniek.
Het beschrijft hoe wilde dieren bij de drijfjacht worden opgejaagd, achtervolgd en voor de geweren gedreven, en wat deze vorm van jacht voor de dieren betekent.
Het vertelt vanuit het perspectief van een zwijnzeug met haar biggen, die tijdens een drijfjacht door honden wordt opgejaagd.
Het vertelt over het gericht lokken van wilde dieren naar zoutlikstenen, naar de plek waar het schot wacht.
Het vertelt over het reekalf, dat in mei in zijn gevlekte schutkleed in het gras ligt, terwijl tegelijkertijd de jacht op de reebok begint.
Het benoemt de gevolgen van de boogjacht voor het geraakte dier.
Het vertelt over de steenarend, die zich vergiftigt aan de met lood doorschoten resten van gedode dieren, en over de sporen die loodhoudende munitie in de natuur achterlaat.
Aan de hand van het voorbeeld van wasberen en wilde zwijnen in Duitsland ontmaskert het de misvatting dat meer afschot de populaties doet dalen, terwijl jachtdruk juist meer nageslacht oplevert.
Het vertelt over de zwijnzeug, die met haar biggen in de beschutting van de nacht op pad is, totdat warmtebeeld- en nachtzichttechniek haar deze laatste toevlucht ontnemen.
Het laat zien hoe de steenmarter als zogenaamde "kabelbijter" en pluimveerover wordt bejaagd, terwijl bouwkundige oplossingen zoals marterroosters zouden helpen in plaats van het schot.
Het vertelt over verboden klemvallen, die nog altijd worden aangetroffen, en over de toegestane vangkooi, waarin dieren uren moeten wachten op hun dood.
Het vertelt vanuit het perspectief van een aangeschoten dier over misschoten en naschotzoektochten, en over het jachtjargon dat van bloed “schweiss” maakt en van verwonding “ziek”.
Het vertelt vanuit het perspectief van een jachthond, die in een hok leeft, op levende dieren wordt afgericht en voor de recreatieve jacht zijn huid riskeert.
Het gaat over de dierenmishandelende kunstbouwen, waarin jachthonden op levende vossen worden afgericht voor de vossenjacht onder de grond.
Psychologie en gebruiken van de recreatieve jagers
Het perspectief van de dader, rituelen en de doorgifte van generatie op generatie.
Het kijkt achter de façade van "weidelijkheid" en traditie op de hoogzit.
«Wie eenmaal de trekker overhaalt»
Het vraagt naar de drempel die met het eerste schot wordt overschreden.
«Gezworen»
Het gaat over het zwijgen onder recreatieve jagers, die foute afschoten en incidenten in het bos onderling afhandelen.
«Erfstuk»
Het stelt de vraag hoe jachtwapen en jachttraditie als erfstuk van generatie op generatie worden doorgegeven.
Het vertelt over de recreatieve jager, die met vossenbont en prentenboek het klaslokaal binnenkomt, en vraagt zich af wat kinderen daarbij over dieren leren.
«Zeg het tegen jullie kinderen»
Het laat een inheemse stem vertellen hoe er ooit uit noodzaak en met mate werd gejaagd, en stelt dat tegenover de recreatieve jacht van vandaag.
Het is de belofte om de traditie van het doden niet door te geven aan de volgende generatie.
Het stelt plantaardig voedsel rechtstreeks van de akker tegenover wildvlees, dat angst, stress en lood in zich draagt.
Het vertelt over de korhaan, die op de Rode Lijst staat en toch wordt geschoten, zodat zijn sikkelvormige staartveren een hoed kunnen sieren.
Het gaat over de Hubertusmis, waarin de kerk recreatieve jagers en hun wapens zegent, en herinnert eraan dat de heilige Hubertus volgens de legende stopte met jagen.
Het vertelt vanuit het perspectief van het gedode dier over de trofeefoto waarmee recreatieve jagers met hun buit poseren, en vraagt zich af waarom hier als traditie geldt wat elke politieagent zijn eer zou kosten.
«Safari»
Het gaat over de trofeejacht in het buitenland, waarbij recreatieve jagers betalen om leeuwen of olifanten te doden en dit als soortenbescherming voorstellen.
Lobby, mythen en verbloeming
De mechanismen, mythen en de taal achter de recreatieve jacht.
Het ontleedt het «jagerslatijn», de mythen waarmee de recreatieve jacht haar handelen rechtvaardigt.
Het ontrafelt de mythe van het «wildbeheer», dat uiteindelijk toch uitmondt in afschot.
Het benoemt de verwevenheid tussen jachtverenigingen, autoriteiten en politiek.
Het laat zien hoe de aalscholver, de wasbeer, de steenmarter of de kraai tot zondebok worden gemaakt, terwijl waterwegverstening, klimaatopwarming en pesticiden de eigenlijke oorzaken blijven.
«In het bos klinkt een oude belofte»
Het laat zien wat er gebeurt wanneer de vos wordt afgeschoten: meer muizen, meer teken en meer lymeziekte voor mensen.
Het vertelt vanuit het perspectief van de schapen over een alpzomer zonder hek, herder en kuddebeschermingshond, en over hoe de wolf moet opdraaien voor verliezen die het gevolg zijn van ontbrekende kuddebescherming.
Het gaat over fazanten en andere dieren die worden gefokt en uitgezet, enkel en alleen om later te worden afgeschoten, een leven als koopwaar voor de recreatieve jacht.
Het stelt de ongemakkelijke vraag naar toezicht en verantwoordelijkheid in het jachtwezen, dus wie eigenlijk degenen controleert die in naam van het wildbeheer beslissen over leven en dood van de wilde dieren.
Het stelt vragen bij het gezag waarmee over het leven van de wilde dieren in het bos wordt beschikt.
Het onthult het doden als vrijetijdsplezier dat zich vermomt als noodzaak.
Het onthult het verbloemende ambtelijke taalgebruik dat van afschot een onschuldige «onttrekking» maakt.
Het stelt vragen bij hoe het doden van wilde dieren wordt verkocht als natuurlijk «product uit het bos».
Het onthult de natuurromantiek waarmee de recreatieve jacht haar bos tot heiligdom verheft.
Het gaat over de boete van 300 franken voor een doodgeschoten wolvin in Wallis en over hoe de Zwitserse justitie stroperij tot een bagatel maakt.
Het neemt media op de korrel die over de recreatieve jacht berichten zonder vragen te stellen, en die PR-uitspraken ongecontroleerd doorgeven.
Het vraagt wat de recreatieve jacht de samenleving kost, van beschermingsbos en wildschade tot toezicht, en waarom deze rekening nooit openlijk wordt voorgelegd.
Het spot met spoedcursussen die in twee weken tot het jachtdiploma en daarmee tot het wapen leiden, zonder dat iemand ooit in het bos is geweest.
Het vertelt over overheden die op onderbouwde vragen over de recreatieve jacht niet antwoorden, maar de vraagsteller aanraden zijn toon te matigen.
Regio's en politiek
Concrete plekken en het jachtbeleid in Zwitserland en daarbuiten.
Het herinnert eraan dat een leven zonder recreatieve jacht mogelijk is, zoals in het kanton Genève al meer dan vijftig jaar het geval is.
Het vertelt over de wolf die na honderd jaar terugkeerde naar Wallis, en over het Walliser afschotbeleid dat hem opnieuw wil verjagen.
Het vertelt over Luxemburg, waar de vossenjacht sinds 2015 verboden is, zonder dat daar iets is ingestort.
Het vertelt over eenden, ganzen en andere watervogels uit het hoge noorden, die overwinteren op Zwitserse meren en zelfs in beschermde gebieden worden bejaagd.
«Kopgeld»
Het gaat over de premie van 500 franken in Ticino voor elke gedode wolf en over wat premies op afschot maken van de omgang met wilde dieren.
Het gaat over politici die cijfers zolang draaien totdat ze bij de eis passen, en over wolvenafschot op voorraad, nog voordat er schade is ontstaan.
Het gaat over de jachtbanngebieden, waarvan de bescherming stukje bij beetje wordt uitgehold, totdat zelfs de wolf daar mag worden afgeschoten.
Het vertelt over de Grisonse hoogjacht en de bijzondere jacht, over het afschotplan dat gehaald moet worden, over verkeerde afschoten voor 150 frank en over wat in september verboden en in december gepland is.
Mensen in het schootsveld
Ongevallen, wapens in huis en het bos dat van iedereen zou moeten zijn.
Het vertelt over paarden, honden en mensen die bij de recreatieve jacht met wild werden verward en doodgeschoten, en over het feit dat dergelijke schoten geen toeval zijn.
Het vertelt over wandelaars, paddenstoelenzoekers en kinderen, die overal in Europa bij de recreatieve jacht met wild worden verward en doodgeschoten.
Het vertelt vanuit het perspectief van een vrouw over het jachtgeweer dat onbeveiligd in de woning staat en als stille dreiging werkt, zonder ooit geheven te worden.
Het hekelt dat er voor automobilisten een promillegrens geldt, maar voor gewapende recreatieve jagers in de meeste kantons niet.
Het vraagt zich af waarom autobestuurders en piloten regelmatig moeten worden gecontroleerd, maar wie een jachtwapen bezit na een eenmalig examen nooit meer.
Het gaat over het bos dat van iedereen is, waarin wandelaars, mountainbikers en hondenbezitters zich tijdens de recreatieve jacht moeten aanpassen in plaats van de gewapenden.
Het vertelt over mensen die in het bos documenteren wat er tijdens de recreatieve jacht gebeurt, en daarvoor worden bedreigd en aangevallen.
Verlies, dood en stilte
Rouw om het gedode dier en de leegte die achterblijft.
Het gaat over de stilte die blijft hangen wanneer het schot in het bos is weggestorven.
Het vertelt over de drachtige vossin die in de winter op zoek is naar voedsel en vanuit een hoogzit met nachtzichttechniek wordt doodgeschoten.
Het vertelt over een huiskat die niet meer thuiskomt, omdat een recreatieve jager haar te ver van huis heeft doodgeschoten.
Het vertelt over de beer die in 1904 als laatste van zijn soort in Zwitserland werd doodgeschoten, en over zijn opvolgers die nu vanuit Trentino terugkeren.
Het vertelt over de bunzing, die op de Rode Lijst staat en wiens leefgebied langs beken en in vochtige weilanden verdwijnt.
Het vertelt over de auerhoen, die tijdens de balts werd bejaagd en wiens leefgebied door recreatieve jacht en bosbouw bijna verdwenen is.
Het vertelt over de haas, die in Zwitserland in slechts enkele decennia zeldzaam is geworden door het ontbreken van heggen en open velden.
Het hekelt het ritueel rond de gedode dieren, waarbij op het hoornsignaal een takje als «laatste hap» in hun bek wordt gestoken.
«Wiegenlied voor de ongetelden»
Het is een stil lied voor de aangeschoten dieren die nooit worden teruggevonden en in geen enkele afschotstatistiek voorkomen.
Het vertelt over de hermelijn, het kleinste roofdier dat op muizen jaagt en nauwelijks aandacht krijgt.
Het vertelt over kraaien, gaaien en raven, slimme vogels die gereedschap gebruiken en toch als plaag worden bejaagd.
Wilde dieren en hun families
Liedjes die afzonderlijke soorten en hun sociale leven centraal stellen.
Het vertelt over de stadsvos, die 's nachts door straten, achtertuinen en over muren zwerft, terwijl de mensen slapen.
Het gaat over de korhoenderhaan in het kwetsbare leefgebied van het hoogveen, waar bejaging en verstoring bijzonder zwaar wegen.
Het vertelt over het afschieten van het sterkste hert als trofee en over het genetische verlies dat het bos overhoudt wanneer het beste van de populatie aan de muur wordt gehangen.
Het vertelt over het edelhert, dat in september tijdens de bronst burlt en juist dan vanwege zijn gewei wordt afgeschoten.
Het vertelt over de das, die al generaties lang met zijn familie in dezelfde burcht leeft en door recreatieve jagers als plaag wordt bejaagd, hoewel de schade die hij aanricht meestal wordt overdreven.
Het vertelt over het wilde konijn, dat in Zwitserland zeldzaam is geworden en in de regio van het Meer van Genève toch nog wordt bejaagd.
Het vertelt over de wolvenfamilie, die samen jaagt, huilt en haar welpen grootbrengt, en over hoe afschot deze samenhang verscheurt.
«De rotte»
Het vertelt over het familieverband van wilde zwijnen, dat door bejaging uiteengerukt wordt.
«De Fluit»
Het vertelt over de marmot, die in familieverband leeft, met zijn waarschuwingsfluit de kolonie beschermt en bejaagd wordt voor spek en pseudogeneeskunde.
Het gaat over de Walliser lynxen, waarvan er in het politieke debat 80 werden gemaakt, hoewel een studie van de Universiteit van Bern er slechts 37 telt, en die het kanton toch wil afschieten.
Het vertelt vanuit het perspectief van vier wolvenwelpen, wier moeder in Wallis als zogenaamde 'eenzame wolf' werd doodgeschoten, en waarschuwt voor afschot tijdens de werptijd.
Het vertelt vanuit het perspectief van een reekalf dat in het voorjaar voor de maaimachine werd gered en in het najaar door de recreatieve jacht in het vizier wordt genomen.
Het vertelt vanuit het perspectief van een hertenkalf over de speciale jacht in Graubünden, die in de late herfst vrijgeeft wat tijdens de hoge jacht in september nog als foutief schot beboet wordt.
Het vertelt over de steenbok, die in Zwitserland werd uitgeroeid en met veel moeite weer teruggebracht, en die de recreatieve jagers nu opnieuw als trofee in het vizier willen nemen.
«De nacht behoort toe aan de egel»
Het vertelt over de egel die in de herfst 's nachts op zoek gaat naar reserves voor de winterslaap en daarbij de maairobot tegenkomt, die geluidloos door de tuin rijdt en hem pas opmerkt wanneer hij hem raakt.
Leefgebied en jaargetijden
Trek, winterkleed en het bedreigde leefgebied van wilde dieren.
Het vertelt over de hermelijn, die in de winter van bruin naar wit verkleurt en leeft in heggen, muren en weilanden.
Het vertelt over de alpensneeuwhoen, dat ondanks de Rode Lijst en klimaatdruk in de herfst nog altijd wordt bejaagd.
Het vertelt over de lynx, die in de jaren zeventig terugkeerde naar Zwitserland, zijn jongen tien maanden lang begeleidt en vandaag opnieuw in het vizier komt.
Het vertelt over de wilde kat, die terugkeert naar de Jura en door recreatieve jagers kan worden verward met een huiskat.
Het vertelt over de otter, die in de 20e eeuw uit Zwitserland verdween en nu terugkeert naar de rivieren.
Het eert wat wilde dieren zoals de bever voor het leefgebied betekenen, in plaats van hen als storende factor te zien.
Het vertelt over de gems, die zich zeker beweegt op smalle rotsranden en door recreatieve jagers wordt bejaagd vanwege de gemzenbaard en de horens.
Het vertelt over wilde dieren die op 1 augustus en met oud en nieuw in paniek raken door het knallen van vuurwerk, van het reekalfje in het zomergras tot het ree in de wintersneeuw, en roept op om de hemel donker te laten.
Hoop, bescherming en terugkeer
Het tegenontwerp: vrede, bescherming en de terugkeer van de wilde dieren.
Het gaat over het recht van wilde dieren om terug te keren naar hun oorspronkelijke leefgebieden.
Het vertelt over de steenbok, die in Zwitserland was uitgeroeid, vanaf 1911 uit het Gran Paradiso werd teruggebracht en vandaag opnieuw wordt bejaagd.
Het is een oproep om de wapens te laten rusten en de wilde dieren vrede te geven.
Het eist het recht op om de recreatieve jacht op het eigen perceel uit gewetensbezwaren te verbieden, en geeft moed om daar politiek voor op te komen.