De bijzondere jacht – wanneer dierenmishandeling routine wordt

Niet alleen in het kanton Graubünden begint met de speciale jacht het jaarlijkse naspel van de hoogseizoenjacht.

Terwijl herten, reeën en gemzen allang uitgeput zijn en zich voorbereiden op de winter, trekken recreatieve jagers opnieuw eropuit. Wat officieel als “regulering” geldt, is in werkelijkheid een aanval op de laatste beetjes rust van de wilde dieren. Dit zou juist de tijd moeten zijn waarin wilde dieren energie besparen, vetreserves opbouwen en rust vinden om de lange winter te doorstaan. In plaats daarvan worden ze opnieuw opgejaagd, achtervolgd en gedood, onder het mom van een zogenaamd “duurzaam” bos-wildbeleid.

Meer dan 3.400 herten, 2.500 reeën en bijna 3.000 gemzen zijn al afgeslacht, maar volgens het Amt für Jagd und Blödsinn Graubünden is dat nog niet genoeg. Nu volgt de zogenaamde speciale jacht om nogmaals gericht herten, reeën en gemzen te “decimeren”.

De rechtvaardiging is steeds dezelfde: bos en wild moeten in evenwicht blijven. Maar bij nadere beschouwing blijkt: deze “decimering” is allang een doel op zich geworden en het evenwicht waarover de autoriteiten spreken, is vooral één ding: dierenmishandeling en door de mens veroorzaakt. De speciale jacht dient ertoe hoge wildstanden te simuleren, zodat men ze volgend jaar opnieuw kan “decimeren”. Een perfide systeem dat zichzelf in stand houdt, ten koste van de dieren.

Amt für Jagd und Lügen: Hochgejagte Bestände in Graubünden

Het narratief van het bedreigde bos

Officieel dient de speciale jacht om het bos te beschermen. Er zouden te veel herten en reeën zijn die jonge bomen opeten, zo wordt gezegd. Maar deze argumentatie schiet tekort, of verhult bewust dat niet de dieren het probleem zijn, maar het beheer. De beschermende bossen in Graubünden zijn versnipperd door bosbouw, toerisme, skipistes, recreatieve jacht en wegenbouw. De natuurlijke leefomgeving van de wilde dieren is verkleind, terugtrekgebieden ontbreken, en de dieren worden voortdurend opgejaagd door de recreatieve jagers. In plaats van de oorzaken aan te pakken, bestrijdt men de symptomen: de dieren zelf.

Speciale jacht: regulering zonder einde

Dit jaar moeten in Graubünden nog eens 1.711 vrouwelijke herten en kalveren, 281 reeën en tien gemzen worden gedood. Juist de gerichte jacht op moederdieren en hun nakomelingen is vanuit dierenwelzijnsethiek uiterst problematisch. Ze leidt tot stress, leed en vaak tot foutieve afschoten. Achter blijven vaak gewonde of verweesde jonge dieren, die ellendig omkomen, een toestand die nauwelijks te verenigen is met moderne wilde-dierethiek.

De autoriteiten noemen dit ‘populatiebeheer’. In werkelijkheid is het een zichzelf in stand houdende jachtmachinerie: hoge wildstanden worden veroorzaakt door eerdere ingrepen, die vervolgens weer nieuwe ingrepen rechtvaardigen, een eeuwige kringloop van doden en herreguleren.

De gerichte recreatieve jacht op vrouwelijke dieren en kalveren is in strijd met het dierenwelzijn en ethisch onhoudbaar.
Moederdieren worden uit kuddes weggerukt, kalveren dwalen rond of komen om. Dit wordt ‘populatiebeheer’ genoemd, maar in werkelijkheid is het een gesystematiseerde vorm van dierenmishandeling.

Daar komt nog bij dat dieren door herhaalde jachtpartijen binnen korte tijd chronisch gestrest raken. Hun vluchtinstincten blijven wekenlang actief, wat leidt tot een verhoogd energieverbruik en een hogere sterfte in de winter. Deze praktijk is in strijd met elke vorm van wilde-dierbiologie en ethiek.

De wolf als natuurlijke regulator – ongewenst

Bijzonder absurd: de wolf, die als natuurlijke regulator de taak van de speciale jacht zou kunnen overnemen, wordt politiek bestreden en afgeschoten. In een goed functionerend ecosysteem zou de wolf precies datgene doen wat de recreatieve jagerij nu opeist: hij zou zwakke dieren selecteren, populaties in evenwicht brengen en de natuurlijke dynamiek herstellen.

Toch geldt de wolf in Graubünden nog steeds als storende factor. Men spreekt van ‘probleemdieren’ en ‘conflictgebieden’, begrippen die vooral dienen om de controle over de wildpopulaties in menselijke handen te houden.

‘Duurzaamheid’ als dekmantel

In officiële mededelingen wordt gesteld dat de recreatieve jacht een ‘actieve bijdrage aan de bescherming van de natuur’ is. Deze retoriek is gemakkelijk en misleidend. Een jachtpraktijk die jaarlijks duizenden wilde dieren doodt, waaronder moederdieren en kalveren, en tegelijkertijd natuurlijke regulatoren zoals de wolf uitschakelt, kan nauwelijks als duurzaam worden beschouwd.

Duurzaamheid betekent zelfregulatie van de natuur, geen voortdurend menselijk ingrijpen. Zolang afschotplannen gebaseerd blijven op oude bosbouwdogma's, blijft de recreatieve jacht een instrument van macht, niet van natuurlijk ecologisch evenwicht.

Tijd voor een echt bos-wildbeleid

De natuur heeft geen speciale jacht nodig, ze heeft rust, ruimte en respect nodig. In plaats van elk jaar duizenden dieren “volgens plan” te doden, zou het tijd zijn om

• natuurlijke regulatoren zoals de wolf te erkennen,
• leefgebieden consequent te beschermen,
• en het jachtbeleid niet langer af te stemmen op traditionele of economische belangen.

Zolang het Bureau voor Jacht en Onzin zijn cijfers trots presenteert als succes, blijft de belangrijkste vraag onbeantwoord: wanneer stopt het doden eindelijk en wanneer begint het begrijpen van de natuur?

Meer hierover in het dossier: Jacht en dierenwelzijn

Verdere artikelen

• Wolven onder voortdurend vuur: hoe het Zwitserse jachtbeleid wetenschap en ethiek negeert
• Beschermingsbos: recreatieve jacht creëert problemen die zij beweert op te lossen
• De wolf is niet het probleem – hij is de oplossing
• Bosomvorming: wegen naar veerkrachtige gemengde bossen in het licht van de jacht
• Bosomvorming bij de Lukmanierpas
• Jacht is niet de oplossing voor bosomvorming
• Recreatieve Jagers helpen de bosomvorming niet
• Het conflict tussen bosbouw, jacht en wilde dieren