Kozioł alpejski w Szwajcarii: przemycony, uratowany, trofeum

Koziorożec alpejski został w Szwajcarii całkowicie wytępiony do 1820 roku. Swoje przetrwanie zawdzięcza jednej z najbardziej przygodowych historii ochrony gatunków w Europie: od 1906 roku kłusownicy na zlecenie szwajcarskich przyrodników przemycali przez granicę młode koziorożce z królewskiego rewiru łowieckiego Gran Paradiso we Włoszech. Rada Federalna kryła tę nielegalną akcję i pozwoliła celnikom przymykać oko. 59 przemyconych młodych, odchowanych w parku dzikich zwierząt Peter und Paul w St. Gallen, stanowi podstawę wszystkich dzisiejszych ponad 21 000 koziorożców w Szwajcarii (Federalna statystyka łowiecka, stan z 2024 r.) i około 40 000 w całych Alpach (Muzeum Narodowe, 2022; Szwajcarski Park Narodowy, 2020). Ta historia sukcesu jest od 1977 roku podważana przez polowania na ten gatunek, a od 2025 roku przez ponowne wprowadzenie łowiectwa trofeowego w kantonie Valais. Za nawet 25 000 franków zagraniczni myśliwi rekreacyjni i myśliwe rekreacyjne mogą znów strzelać do „króla Alp”. W 2024 roku w Valais naliczono ponad 7 000 koziorożców, tyle co nigdy wcześniej (Kanton Valais, 2024). 624 sztuki zostały zwolnione do odstrzału, w tym 34 samce powyżej 11 lat, czyli te z najpotężniejszymi rogami (SRF, 2024; 20 Minuten, 2025). IG Wild beim Wild stwierdza: „Łowiectwo trofeowe jest tchórzliwe i świadczy o ubóstwie charakteru” (Kontrowersyjne polowanie na kozice alpejskie w Valais).

Charakterystyka

Koziorożec alpejski (Capra ibex) jest gatunkiem kozy i należy do rodziny wołowatych (Bovidae). Jest zwierzęciem heraldycznym kantonu Gryzonia i symbolem szwajcarskich Alp. Koziorożec żyje na wysokościach od 1 600 do 3 200 metrów, powyżej granicy lasu, na stromych ścianach skalnych i graniach. Jest doskonale przystosowany do życia w wysokich górach: jego twarde, elastyczne kopyta zapewniają mu oparcie nawet na najbardziej stromych skałach.

Samiec osiąga masę od 75 do 120 kilogramów i wysokość w kłębie od 85 do 92 centymetrów. Koza koziorożca jest wyraźnie mniejsza i lżejsza (od 40 do 55 kilogramów). Najbardziej imponującą cechą samca są potężne, wygięte do tyłu rogi, które mogą osiągać do metra długości i ważyć nawet 15 kilogramów. Rogi rosną przez całe życie i tworzą roczne przyrosty, na podstawie których można określić wiek zwierzęcia. Kozy również mają rogi, ale są one znacznie krótsze (od 15 do 30 centymetrów).

Biologia i tryb zycia

Koziorożec alpejski jest aktywny w ciągu dnia i żyje w oddzielnych grupach płciowych: samce tworzą grupy kawalerskie, a kozy żyją ze swoimi koźlętami w stadach matek z młodymi. Płcie spotykają się tylko w czasie rui w grudniu i styczniu. Stare samce z dużymi rogami odgrywają przy tym kluczową rolę dla rozrodu i spójności stada. Biolożka i radna Zielonych w Wielkiej Radzie Kantonu Valais Brigitte Wolf podkreśla: „Odstrzał starych samców jest bardzo delikatną sprawą, ponieważ są one ważne dla rozrodu i spójności stada” (SRF, 2024). Ciąża trwa około 170 dni. W czerwcu rodzi się zazwyczaj jedno koźlę. Koziorożec żywi się trawami, ziołami, porostami, a zimą także krzewinkami i korą. Jest ściśle roślinożerny. Jego oczekiwana długość życia wynosi od 15 do 20 lat.

Genetyczne wąskie gardło

Wszystkie koziorożce w Alpach pochodzą z jednej, resztkowej populacji z Gran Paradiso. Szwajcarski Park Narodowy dokumentuje: obecne zwierzęta przeszły przez kilka genetycznych wąskich gardeł (populacja resztkowa, odłów przez kłusowników, hodowla w parku dzikich zwierząt, wsiedlenia na różne tereny). Skutkami tak wysokiego poziomu chowu wsobnego są niższa masa ciała, krótsze rogi i zwiększone ryzyko zarażenia pasożytami (Szwajcarski Park Narodowy, 2020). Celowe łowiectwo trofeowe na największe i genetycznie najcenniejsze samce dodatkowo pogłębia ten problem.

Historia: od wytępienia do kryminału przemytniczego

Wytępienie

Przez stulecia koziorożec służył jako „chodząca apteka”: niemal każdej części jego ciała przypisywano działanie lecznicze. Rogi miały pomagać przy skurczach żołądka i jelit, bezoary (kamienie żołądkowe) miały chronić przed zatruciami, a tak zwany krzyż serca (stwardniała chrząstka zastawek serca) miał czynić jego właściciela niezwyciężonym. Nawet odchody koziorożca uchodziły za lekarstwo na rwę kulszową (Surselva Hausbuch; Muzeum Narodowe, 2022). Już w 1550 roku w kantonie Glarus odstrzelono ostatniego koziorożca. Chociaż w 1612 roku Trzy Związki wprowadziły zakaz polowań pod groźbą kary śmierci, w 1640 roku koziorożec został w Gryzonii wytępiony. W 1809, a według innych źródeł w 1820 roku padł ostatni koziorożec w Valais. W 1875 roku koziorożec został objęty ochroną na szczeblu federalnym, pół wieku po tym, jak w Szwajcarii już wyginął.

Kryminał przemytniczy

W Gran Paradiso w północnych Włoszech przetrwało ostatnie 100–200 koziorożców alpejskich, chronionych przez króla Wiktora Emanuela II, który zastrzegł sobie wyłączne prawo polowania i zatrudnił 50 strażników przyrody. Oficjalne prośby Szwajcarii o pary hodowlane pozostały bez odpowiedzi. 6 czerwca 1906 roku hotelarz z St. Gallen Robert Mader i kłusownik z Doliny Aosty Joseph Berard spotkali się w Martigny na ściśle tajnym spotkaniu. Berard dostarczył pierwsze dwa przemycone koźlęta koziorożca po 800 franków za sztukę (dziś około 30 000 franków). Koźlęta odchowywano w parku dzikich zwierząt Peter und Paul w St. Gallen, karmiąc je butelkami (Beobachter, 2017; Muzeum Narodowe, 2022). Do 1933 roku do Szwajcarii trafiło 59 przemyconych koźląt. Rada Federalna sfinansowała zakupy i poleciła celnikom przepuszczać przemytników (Beobachter, 2017). Od 1911 roku pierwsze osobniki z hodowli wypuszczano na wolność. W 1920 roku do Szwajcarskiego Parku Narodowego przybyło siedem koziorożców, którym towarzyszyła orkiestra dęta i tłum ludzi (Szwajcarski Park Narodowy, 2020).

Historia sukcesu

Reintrodukcja stała się największym sukcesem ochrony gatunkowej w historii Szwajcarii. Według federalnej statystyki łowieckiej kantony naliczyły w 2024 roku w Szwajcarii 21 527 koziorożców, czyli około 18 procent więcej niż w 2016 roku (18 209); w całych Alpach żyje około 40 000 zwierząt (Szwajcarski Park Narodowy, 2020). W 2024 roku w całej Szwajcarii odstrzelono 1238 koziorożców, w tym 369 samców i 469 samic w wieku powyżej trzech lat. Dane za 2025 rok BAFU opublikuje dopiero pod koniec 2026 roku (Statystyka łowiecka Szwajcarii 2025). W Valais w 2024 roku po raz pierwszy naliczono ponad 7 000 zwierząt (Kanton Valais, 2024).

Więcej na ten temat: Dossier: łowiectwo rekreacyjne a różnorodność biologiczna

Polowania: od ochrony z powrotem do trofeum

Sytuacja prawna

Koziorożec alpejski jest według federalnej ustawy o łowiectwie (JSG) gatunkiem chronionym. Od 1977 roku poszczególne kantony mogą regulować jego populacje pod ścisłymi warunkami. W 1988 roku Konfederacja zezwoliła na regulację w całej Szwajcarii, z zezwoleniem BAFU dla każdego planu odstrzału. Każdy kanton potrzebuje zgody Federalnego Urzędu Ochrony Środowiska, zanim wyda koziorożce do odstrzału. BAFU określa liczbę odstrzałów oraz ich strukturę według wieku i płci (NZZ, 2017).

Walijskie „safari na koziorożce"

Valais jako jedyny kanton zezwalał od 1991 roku zagranicznym i spoza kantonu myśliwym rekreacyjnym na odstrzał koziorożca za opłatą. Im dłuższe rogi, tym wyższa cena: do 20 500 franków (Watson, 2025). Prywatne agencje łowieckie, takie jak „K&K Premium Jagd" (Niemcy), reklamowały to „przeżycie", częściowo z lotem helikopterem nad Alpami (NZZ, 2017). W 2016 roku amerykańska influencerka łowiecka Olivia Opre ustrzeliła walijskiego koziorożca do swojej kolekcji trofeów. Stacje telewizyjne SRF Rundschau i RTS ujawniły te praktyki. 70 000 osób podpisało petycję o zakaz safari na koziorożce. W 2021 roku kanton Valais wprowadził zakaz (Watson, 2025; SRF, 2024).

Przywrócenie w 2025 roku

Pod koniec 2024 roku kanton Valais ponownie zniósł zakaz. Od 2025 roku zagraniczni oraz spoza kantonu myśliwi i myśliwe rekreacyjni mogą znów strzelać do koziorożców. Koszt: 25 000 franków dla cudzoziemców, około 12 500 franków dla Szwajcarów z innych kantonów. W 2025 roku zgłosiło się 16 osób z zagranicy i 13 spoza kantonu, a popyt przewyższa podaż (20 Minuten, 2025). Kanton spodziewa się wpływów w wysokości 460 000 franków, z czego 60 procent od klientów zagranicznych (20 Minuten, 2025). Kanton podkreśla, że „nieprawidłowości” z przeszłości zostały usunięte: nie ma już agencji łowieckich, cena zależy od wieku zamiast od długości rogów, a myśliwym towarzyszą strażnicy przyrody. Watson komentuje to następująco: „Mimo to całość przypomina łowiectwo trofeowe: osoby spoza Valais mogą strzelać wyłącznie do samców powyżej jedenastu lat, a więc do tych z najpotężniejszymi rogami” (Watson, 2025). Kanton potwierdza, że dla klientów zagranicznych i spoza kantonu dostępna jest wyłącznie kategoria kozłów od jedenastego roku życia (Kanton Valais, 2024). Według Federalnej Statystyki Łowieckiej w 2024 roku w Valais żyło 329 kozłów tej klasy wiekowej.

Co inne kantony robią inaczej

W kantonie Berno myśliwy lub myśliwa rekreacyjna może w życiu raz upolować koziorożca i raz samicę koziorożca. Odstrzał kosztuje wraz z opłatą podstawową maksymalnie 850 franków. Zagraniczni myśliwi i myśliwe rekreacyjne nie są dopuszczeni (NZZ, 2017). JagdSchweiz, organizacja parasolowa myśliwych rekreacyjnych, obserwuje przyznawanie patentów klientom z zagranicy w Valais z „mieszanymi uczuciami” i uważa turystykę łowiecką za „błędną strategię” (NZZ, 2017).

W Gryzonii polowanie na koziorożce trwa w 2026 roku od 5 października do 8 listopada. To, jakiego kozła wolno upolować, zależy od rocznika strzelca: kozły od szóstego roku życia są dostępne dopiero od 55. roku życia, a opłata za odstrzał rośnie ze 160 do 660 franków. Stary kozioł staje się w ten sposób przywilejem na końcu długiego życia myśliwego rekreacyjnego (Graubünden Jagd 2026/27).

Więcej na ten temat: Problem ochrony zwierząt: dzikie zwierzęta cierpią i giną w męczarniach z powodu myśliwych rekreacyjnych

Problem łowiectwa trofeowego: dlaczego starych kozłów nie wolno odstrzeliwać

Erozja genetyczna

Łowiectwo trofeowe systematycznie celuje w największe, najstarsze i genetycznie najcenniejsze samce. To właśnie te zwierzęta niosą najlepsze geny odpowiadające za wielkość, zdolność przetrwania i sukces rozrodczy. Szwajcarski Park Narodowy już ostrzega przed skutkami wąskich gardeł genetycznych: mniejszą masą ciała, skróconą długością rogów i zwiększonym ryzykiem porażenia pasożytami (Szwajcarski Park Narodowy, 2020). Selektywny odstrzał najlepszych samców przez myśliwych trofeowych wzmacnia dokładnie te negatywne tendencje.

To, że łowiectwo rekreacyjne rzeczywiście selekcjonuje według długości rogów, pokazują dane z Gryzonii: Büntgen i in. (2018, Journal of Animal Ecology) przeanalizowali 44 088 pomiarów przyrostu rogów 8 355 koziorożców odstrzelonych w latach 1978–2013. Samce ze średnimi i dłuższymi rogami były w tym samym wieku odstrzeliwane częściej. Autorzy oceniają jednocześnie ściśle nadzorowany system z Gryzonii jako przykład tego, że wąsko kontrolowane interwencje mogą chronić populacje (Łowiectwo w świetle faktów).

Struktura społeczna stad

Stare samce odgrywają kluczową rolę w strukturze społecznej i rozrodzie stad koziorożców. Biolożka Brigitte Wolf (Zieloni Valais) podkreśla, że ich odstrzał zakłóca dynamikę stada (SRF, 2024). Gdy brakuje najbardziej doświadczonych samców, spada sukces rozrodczy i stabilność społeczna grupy. IG Wild beim Wild dokumentuje: „Jak w międzyczasie ustalili badacze, stare samce z dużymi rogami mają kluczowe znaczenie dla trwania i zdrowia populacji” (Kontrowersyjne polowanie na kozice alpejskie w Valais).

Etyka: zabijanie jako luksusowa rozrywka

Łowiectwo trofeowe na koziorożca nie jest gospodarowaniem dziką zwierzyną, lecz luksusową rozrywką dla zamożnej klienteli. Koziorożec ma „brak presji łowieckiej i słaby instynkt ucieczki, można go stosunkowo łatwo upolować”, przyznaje były organizator wypraw łowieckich Eric von Schulthess (Blick, 2025). Zabicie ufnego, mało płochliwego zwierzęcia za 25 000 franków nie ma nic wspólnego z łowiectwem w tradycyjnym rozumieniu. Jest to usługa kantonu Valais dla międzynarodowego środowiska kolekcjonerów trofeów.

Znaczenie ekologiczne

Ekosystem wysokogórski

Koziorożec jest gatunkiem kluczowym dla alpejskich ekosystemów. Dzięki wypasowi utrzymuje otwarte hale pasterskie, wspiera różnorodność roślin i zapobiega zarastaniu krzewami stromych połaci trawiastych powyżej granicy lasu. Jego odchody użyźniają ubogie w składniki odżywcze gleby wysokogórskie i stanowią pokarm dla owadów.

Łańcuch pokarmowy

Koziorożec alpejski jest ofiarą orłów przednich (koźlęta i młode koziorożce) oraz wilków. Powrót wilka w szwajcarskie Alpy stanowi naturalną regulację populacji koziorożców, która działa bez ingerencji człowieka i wzmacnia kondycję genetyczną populacji poprzez selekcję słabych i chorych osobników, w przeciwieństwie do łowiectwa trofeowego, które usuwa najsilniejsze zwierzęta.

Gatunek wskaźnikowy i zwierzę symbol

Koziorożec alpejski jest wskaźnikiem nienaruszonych siedlisk alpejskich i zwierzęciem herbowym kantonu Gryzonia. To najczęściej fotografowane dzikie zwierzę szwajcarskich Alp i magnes dla turystów, którego wartość żywego zwierzęcia wielokrotnie przewyższa dochód z jego odstrzału.

Co musiałoby się zmienić

Natychmiastowy zakaz łowiectwa trofeowego dla klientów zagranicznych i spoza kantonu w Valais: Komercjalizacja chronionego dzikiego zwierzęcia na rzecz zamożnych kolekcjonerów trofeów jest nie do zaakceptowania pod względem etycznym, szkodliwa z punktu widzenia biologii dzikich zwierząt i niszczy reputację Szwajcarii. 70 000 podpisów pod petycją z 2019 roku jednoznacznie wyraziło wolę ludu.
Zakaz selektywnego odstrzału starych samców: Jeśli regulacja populacji koziorożców jest konieczna, nie może być skierowana przeciwko genetycznie najcenniejszym osobnikom. Odstrzał starych samców z dużymi rogami jest sprzeczny z zasadami biologii dzikich zwierząt i służy wyłącznie produkcji trofeów.
Profesjonalne zarządzanie dzikimi zwierzętami zamiast łowiectwa rekreacyjnego: Regulacja populacji koziorożców powinna być tam, gdzie jest wykazanie konieczna, prowadzona wyłącznie przez zawodowych strażników przyrody, a nie przez myśliwych rekreacyjnych, którzy płacą za „przeżycie”. Model genewski, w którym gospodarką dzikimi zwierzętami zajmują się od 1974 roku zawodowi strażnicy przyrody, pokazuje, że to działa.
Wspieranie naturalnej regulacji przez drapieżniki: Powrót wilka daje szansę na naturalną regulację populacji koziorożców, która wzmacnia kondycję genetyczną populacji zamiast ją osłabiać. Współistnienie koziorożca i wilka jest rozwiązaniem najbardziej sensownym z punktu widzenia biologii dzikich zwierząt.
Monitoring genetyczny i wymiana: Niską różnorodność genetyczną szwajcarskich koziorożców należy monitorować w ramach krajowego programu i poprawiać poprzez celową wymianę między koloniami oraz, jeśli to możliwe, poprzez import z populacji pierwotnej w Gran Paradiso.

Zestaw argumentow

„Koziorożców jest za dużo, trzeba regulować ich liczebność.” Konieczność regulacji jest często twierdzona ogólnikowo, ale rzadko wykazywana w sposób zróżnicowany. 7000 koziorożców w Valais brzmi imponująco, ale cała szwajcarska populacja pochodzi od kilkudziesięciu przemycanych osobników założycielskich, a tym samym ma wąską bazę genetyczną. Pojemność siedlisk jest regulowana przez mechanizmy naturalne (dostępność pokarmu, zima, choroby, drapieżniki). Jeśli odstrzał jest konieczny, musi go przeprowadzać profesjonalna kadra strażników przyrody według kryteriów biologii dzikich zwierząt, a nie płacący klienci polujący na trofea, którzy strzelają celowo do największych samców.

„Nie ma różnicy, kto oddaje strzał, mieszkaniec Valais czy cudzoziemiec.” Jeśli nie ma to znaczenia, dlaczego odstrzał kosztuje cudzoziemców 25 000 franków, a mieszkańców Valais ułamek tej kwoty? Różnica w cenie pokazuje, że nie chodzi o regulację, lecz o dochody. Popyt przewyższa podaż, a los decyduje o tym, kto może zastrzelić starego samca. To nie jest regulacja populacji, to model biznesowy.

„Przepisy zostały zaostrzone, safari już nie ma.” Kosmetyczne zmiany (cena według wieku zamiast długości rogów, brak agencji) nie zmieniają sedna sprawy: osoby spoza Valais mogą strzelać wyłącznie do samców powyżej 11. roku życia, czyli właśnie do zwierząt z największymi rogami. Kto płaci 25 000 franków za koziorożca, chce mieć trofeum. To nie jest regulacja, to łowiectwo trofeowe w nowej odsłonie.

„Koziorożec nie jest zagrożony, dlatego można na niego polować.” Koziorożec nie jest zagrożony, ponieważ od 1875 roku podlega ochronie i dlatego, że kłusownicy nielegalnie przemycili go z Włoch. Używanie tej historii sukcesu jako argumentu za przywróceniem łowiectwa trofeowego to ta sama perwersyjna logika co w przypadku bobra: chroni się gatunek, dopóki się nie odrodzi, a potem degraduje się go do roli obiektu trofeum.

„Łowiectwo trofeowe przynosi kantonowi ważne dochody.” 460 000 franków wpływów stoi naprzeciw szkody wizerunkowej, której nie da się zmierzyć w frankach. Koziorożec jest zwierzęciem herbowym Gryzonii i symbolem szwajcarskich Alp. Sprzedawanie go za 25 000 franków zamożnym obcokrajowcom do odstrzału szkodzi wizerunkowi Szwajcarii jako kraju ochrony przyrody i podważa autorytet moralny, z jakim Szwajcaria występuje w międzynarodowych negocjacjach dotyczących ochrony gatunkowej. Żywy koziorożec jako magnes dla turystów jest w dłuższej perspektywie wart więcej niż martwy koziorożec jako trofeum na ścianie.

Szybkie linki

Artykuły na Wild beim Wild:

Powiązane dossier

Źródła

BAFU, Federalna statystyka łowiecka: Koziorożec, stan populacji i odstrzał 2016–2024, dostęp 21.10.2026 (jagdstatistik.ch; stan populacji 2024: 21 527, odstrzał 2024: 1 238)
Szwajcarski Park Narodowy (2020): Jak koziorożec wrócił do Parku Narodowego, 100 lat reintrodukcji (nationalpark.ch)
Muzeum Narodowe Szwajcarii (2022): Przemyt dzikich zwierząt, koziorożce w skrzyni (blog.nationalmuseum.ch)
SAC (2011): 100 lat koziorożca w szwajcarskich Alpach, udana reintrodukcja (sac-cas.ch)
Beobachter (2017): Porwane i uratowane (beobachter.ch)
Watson (2025): Safari na koziorożce w Valais od 2025 roku znów dozwolone: co to oznacza (watson.ch, 31.3.2025)
SRF (2024): Kontrowersyjne łowiectwo trofeowe: cudzoziemcy znów mogą polować na koziorożce w Valais (srf.ch, 12.12.2024)
20 Minuten (2025): Valais: cudzoziemcy mogą za 25 000 franków odstrzelić koziorożca (20min.ch, 3.7.2025)
Blick (2025): 25 000 franków za kozła: tak wygląda polowanie w Valais (blick.ch)
SWI swissinfo.ch (2024): Cudzoziemcy znów mogą polować na koziorożce w Valais (swissinfo.ch, 17.12.2024)
SRF (2021): Szef łowiectwa w Valais z wybuchową wypowiedzią o polowaniu na koziorożce (srf.ch, 25.10.2021)
NZZ (2017): Najdroższe trofea trafiają za granicę (nzz.ch)
Walliser Zeitung (2025): Kontrowersyjne polowanie na koziorożce w Valais (walliser-zeitung.ch)
IG Wild beim Wild (2025): Kontrowersyjne polowanie na koziorożce w Valais (wildbeimwild.com)
Kanton Valais, Wydział ds. Łowiectwa, Rybołówstwa i Dzikich Zwierząt (12.12.2024): Regulacja populacji koziorożca, odstrzały dla klientów ponownie otwarte dla myśliwych z zagranicy i spoza kantonu (vs.ch)
Büntgen, U. i in. (2018): Horn growth variation and hunting selection of the Alpine ibex. Journal of Animal Ecology 87: 1069–1079
Giacometti, M. (red., 2006): Von Königen und Wilderern. Salm-Verlag
Federalna ustawa o łowiectwie i ochronie dzikich ssaków i ptaków (JSG, SR 922.0)
Ustawa o ochronie zwierząt (TSchG, SR 455)

Nasze zobowiązanie

Historia koziorożca w Szwajcarii jest zwierciadłem naszego stosunku do przyrody. Wytępiliśmy go, ponieważ przypisywaliśmy jego ciału magiczne właściwości lecznicze. Sprowadziliśmy go z powrotem, ponieważ osoby prywatne łamały prawa obcego kraju i przemycały młode przez granicę. Rada Federalna sfinansowała tę nielegalną akcję, a celnicy przymknęli oko. Była to historia odwagi, pasji i przekonania, że Szwajcaria bez króla Alp jest uboższa.

Dziś w Szwajcarii żyje ponad 21 000 koziorożców — triumf ochrony gatunkowej. A co robimy z tym triumfem? Sprzedajemy go. Za 25 000 franków zamożni cudzoziemcy mogą w Valais zastrzelić najpotężniejszego samca w stadzie, zwierzę najcenniejsze genetycznie, kluczowe dla rozrodu i spójności grupy. Popyt przewyższa podaż. Kanton oczekuje 460 000 franków wpływów. Oto cena, jaką kanton Valais żąda za godność zwierzęcia herbowego Gryzonii.

Petycja z 2019 roku zebrała 70 000 podpisów. Zakaz został wprowadzony. A potem został uchylony: od 2025 roku kanton ponownie sprzedaje odstrzały starych samców klientom zagranicznym i spoza kantonu. Rząd Valais nazywa to „regulacją”. Watson nazywa to „łowiectwem trofeowym w nowej odsłonie”. IG Wild beim Wild nazywa to „tchórzliwym i świadectwem ubóstwa charakteru”.

Wniosek jest jednoznaczny: łowiectwo trofeowe na koziorożca musi zostać zakazane w całej Szwajcarii. Tam, gdzie regulacja jest konieczna, powinna być przeprowadzana przez zawodowych strażników przyrody, według kryteriów biologii dzikich zwierząt, bez produkcji trofeów i bez cennika. Koziorożec nie jest towarem konsumpcyjnym. Jest zwierzęciem, które prawie utraciliśmy i któremu nie wolno nam dziękować za powrót metką z ceną. Ten dossier jest na bieżąco aktualizowany, gdy wymagają tego nowe dane, badania lub zmiany polityczne.

Więcej na temat łowiectwo rekreacyjne: W naszym Dossier na temat łowiectwa gromadzimy analizy faktów, opracowania i raporty tła.