Wilk w Europie: polityka i hobby hunting przeciw ochronie gatunków

Wilk powrócił do Europy. Po dziesięcioleciach ścisłej ochrony na kontynencie żyje dziś ponownie ponad 20’000 wilków. To, co powinno być sukcesem ochrony gatunkowej, staje się coraz bardziej polityczną kartą przetargową: obniżony status ochronny, podwyższone limity odstrzału, przepisywane prawo łowieckie. Niniejszy dossier zbiera fakty, porządkuje europejski wymiar zagadnienia i pokazuje, dlaczego «więcej polowań hobbystycznych» nie jest rozwiązaniem.

Co cię tutaj czeka

Wilk: kluczowy gatunek ekologiczny: Dlaczego wilk jako drapieżnik szczytowy sprzyja odnowie lasu i bioróżnorodności oraz sam reguluje gęstość swojej populacji.
Europejskie ramy prawne: Od konwencji berneńskiej przez dyrektywę siedliskową aż po obniżenie statusu w 2025 roku: jak wilk traci ochronę i dlaczego jest to prawnie wątpliwe.
Szwecja 2026: Dlaczego szwedzki wyrok przeciwko polowaniu na wilki jest sygnałem dla całej Europy.
Szwajcaria: proaktywna regulacja jako eufemizm: Co pokazuje bilans odstrzałów 2024/2025 i co naprawdę oznacza «proaktywna regulacja».
Porównanie krajów: Jak Niemcy, Francja, Norwegia, Włochy i Hiszpania radzą sobie z wilkiem.
Ochrona stad: co rzeczywiście działa: Dlaczego ogrodzenia elektryczne, psy pasterskie i wypas pod nadzorem są skuteczniejsze niż odstrzał.
Model genewski: Jak funkcjonuje zarządzanie dziką fauną bez polowań hobbystycznych.
Co powinno się zmienić: Postulaty dotyczące oparatego na dowodach podejścia do wilka w Szwajcarii i Europie.
Argumentarium: Dziesięć kontrargumentów wobec twierdzenia, że na wilki trzeba polować.
Szybkie linki: Wszystkie istotne artykuły, badania i źródła.

Wilk: kluczowy gatunek ekologiczny

Wilk (Canis lupus) jest największym dziko żyjącym przedstawicielem psowatych w Europie. Wilki żyją w związkach rodzinnych (watahach) i jako drapieżniki szczytowe regulują populacje kopytnych, takich jak sarny, jelenie i dziki. Ich obecność ma wymierny pozytywny wpływ na odnowę lasu, ekologię wód i bioróżnorodność.

Zdrowa wataha wilków składa się zazwyczaj z pary rodzicielskiej oraz potomstwa z ostatniego jednego do dwóch lat. Rozród jest naturalnie ograniczony: rozmnaża się tylko para alfa, a młode wilki odchodzą, gdy tylko osiągną dojrzałość płciową. Wilki regulują więc gęstość swojej populacji w dużej mierze samodzielnie, w zależności od dostępności pożywienia i wielkości terytorium.

Wilk został wytępiony na znacznych obszarach Europy aż do XX wieku. Intensywne polowania, trucie i niszczenie siedlisk zredukowały populacje do nielicznych ostoi w południowej Europie, na Bałkanach i w Skandynawii. Dopiero dzięki ścisłej ochronie od lat 70. i 80. XX wieku rozpoczął się jego powrót.

Więcej na ten temat: Wilk w Szwajcarii oraz Portret zwierzęcia: wilk

Europejskie ramy prawne

Konwencja Berneńska (1979)

Konwencja o ochronie gatunków dzikiej flory i fauny europejskiej oraz ich siedlisk naturalnych zobowiązuje 45 państw-stron, w tym Szwajcarię, do ochrony zagrożonych gatunków. Wilk był wymieniony w Załączniku II jako «gatunek ściśle chroniony».

3 grudnia 2024 roku Stały Komitet Rady Europy zatwierdził propozycję UE, aby zmienić status wilka z Załącznika II (ściśle chroniony) na Załącznik III (chroniony). Zmiana weszła w życie 7 marca 2025 roku. Krytycy, tacy jak Large Carnivore Initiative for Europe, określili tę decyzję jako «przedwczesną i błędną». Ponad 700 naukowców wyraziło swoje obawy w listach otwartych.

Dyrektywa siedliskowa UE (1992)

Dyrektywa siedliskowa (Fauna-Flora-Habitat) stanowi sedno europejskiej ochrony przyrody. Wilk był wymieniony w Załączniku IV jako gatunek wymagający ścisłej ochrony. 8 maja 2025 roku Parlament Europejski głosami 371 do 162 opowiedział się za przeniesieniem wilka z Załącznika IV do Załącznika V (dyrektywa 2025/1237). Zmiana weszła w życie 24 czerwca 2025 roku. Państwa członkowskie mają czas do początku 2027 roku na wdrożenie tej zmiany do prawa krajowego.

Co istotne: kilka państw UE zapowiedziało utrzymanie ścisłej ochrony. Belgia, Czechy, Węgry, Holandia, Polska i Portugalia chcą nadal ściśle chronić wilka. Jednocześnie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) toczy się skarga pięciu organizacji, w której podnosi się brak rzetelności naukowej oraz naruszenie unijnych zasad proceduralnych.

Dlaczego obniżenie statusu ochrony jest wątpliwe

Decyzję podjęto w trybie przyspieszonym, z pominięciem właściwej komisji ds. środowiska Parlamentu Europejskiego. Wilki w Europie nie stanowią jednolitej populacji. W sześciu z siedmiu regionów biogeograficznych UE populacje wilków według oficjalnych ocen wciąż znajdują się w niekorzystnym stanie ochrony. TSUE wielokrotnie podkreślał, że gatunki chronione również po osiągnięciu korzystnego stanu ochrony «muszą być chronione przed wszelkim pogorszeniem».

Obniżenie statusu ochrony jest zgodnie oceniane przez organizacje ochrony przyrody, naukowców i prawników jako motywowane politycznie, napędzane przez lobby rolnicze i partie konserwatywne. Fakt, że przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen nazwała głosowanie «ważną wiadomością dla społeczności wiejskich», a jej własny kucyk został w 2022 roku zagryziony przez wilka, wzmacnia wrażenie decyzji podyktowanej interesami.

Więcej na ten temat: Walka o wilka: dlaczego obniżenie statusu ochrony jest wątpliwe pod względem prawnym i naukowym oraz Inicjatywy europejskie

Szwecja 2026: jak sądy chronią wilka

Szwecja przez długi czas uchodziła za wzór «solidnego zarządzania populacją wilków» i była regularnie przywoływana jako punkt odniesienia przez szwajcarskie lobby hobby hunters. Zimą 2025/2026 miała ruszyć licencjonowana odstrzał 48 wilków w pięciu prowincjach.

Jednak sądy wstrzymały hobby hunting: Sąd Administracyjny w Luleå zakazał licencjonowanego odstrzału w grudniu 2025 roku. Sąd Apelacyjny w Sundsvall podtrzymał wyrok i odrzucił wszystkie pięć apelacji administracji prowincji. Uzasadnienie było jednoznaczne: władze nie były w stanie wykazać, że odstrzały nie zagrażają korzystnemu stanowi ochrony populacji wilków.

Sednem sprawy było pytanie, czy obniżona politycznie przez rząd wartość referencyjna 170 wilków (wcześniej 300) jako dolna granica jest naukowo uzasadniona. Sądy temu zaprzeczyły. Komisja Europejska również skrytykowała ten krok jako nie do utrzymania pod względem naukowym.

Szwedzki wyrok pokazuje: prawo ochrony gatunków nie jest barometrem nastrojów, lecz wiążącym prawem, które wymaga naukowo wiarygodnych danych. Kto chce polować na wilka, musi przedstawić więcej niż polityczne hasła i skargi lobby hodowców zwierząt pastwiskowych. Wyrok jest sygnałem dla całej Europy, również dla Szwajcarii, gdzie realizowane są podobne strategie z politycznie ustalonymi celami liczebności populacji.

Więcej na ten temat: Polowanie na wilki 2026 wstrzymane: jak sądy chronią wilka lepiej niż polityka oraz Szwecja wstrzymuje odstrzał wilków w 2026 roku: sygnał dla Szwajcarii

Szwajcaria: proaktywna regulacja jako eufemizm

Szwajcaria nie jest członkiem UE, ratyfikowała jednak Konwencję Berneńską. Od grudnia 2023 roku znowelizowana ustawa łowiecka pozwala na tak zwaną «proaktywną regulację» watah wilczych, to znaczy odstrzał, zanim wilk wyrządzi jakąkolwiek szkodę. Pełne rozporządzenie łowieckie (JSV) weszło w życie 1 lutego 2025 roku.

Bilans jest otrzeźwiający: w okresie regulacyjnym 2024/2025 BAFU zatwierdziło odstrzał około 125 wilków. W rzeczywistości proaktywnie zabito 92 wilki, ani jednego reaktywnie. Na okres 2025/2026 7 kantonów złożyło wnioski dotyczące łącznie 32 watah.

Kanton Valais

Kanton Valais stał się czołówką szwajcarskiej polityki odstrzału. Od 1 września 2025 roku do 31 stycznia 2026 roku w ramach proaktywnej regulacji zabito 24 wilki. Trzy watahy (Chablais, Salentin, Simplon) zostały dopuszczone do całkowitego usunięcia, w przypadku trzech kolejnych watah odstrzelono dwie trzecie młodych osobników. Łączna liczba wraz z odstrzałami reaktywnymi wynosi 27 wilków w jednym sezonie. W kantonie w 2025 roku zidentyfikowano łącznie 75 wilków, w tym 57 nowych osobników.

Więcej na ten temat: Bilans wilczy Valais 2025/2026: liczby masakry

Kanton Gryzonia

Gryzonia w 2025 roku dopuściła odstrzał łącznie 35 wilków. Organizacje ochrony przyrody (WWF, Pro Natura) złożyły skargi przeciwko decyzjom o odstrzale. Sedno argumentacji prawnej: ustawa wymaga dowodu, że występują poważne szkody lub że zagrożeni są ludzie. Odstrzał całych watah może być stosowany wyłącznie jako ostateczność, a lokalne populacje wilków nie mogą być zagrożone.

Koszty polityki odstrzału

Pojedynczy odstrzał wilka kosztuje szwajcarskiego podatnika około 35’000 franków. Samo zarządzanie wilkami w Valais pochłonęło w 2025 roku ponad 13’000 godzin pracy. W ramach porozumienia programowego na lata 2025–2028 utworzono 3,2 nowych pełnoetatowych stanowisk, których koszty wahają się od 0,8 do 1 miliona franków rocznie. Dla porównania: odszkodowania za zagryzienia zwierząt hodowlanych w Valais wyniosły w 2025 roku około 170’000 franków, czyli ułamek kosztów aparatu odstrzałowego.

Więcej na ten temat: Masakra populacji wilków w Gryzonii oraz Ustawy łowieckie i kontrola: dlaczego samonadzór nie wystarcza

Niemcy: wilk ma trafić do prawa łowieckiego

W październiku 2025 roku Niemcy zgłosiły Komisji Europejskiej «korzystny stan ochrony» wilka w regionie atlantyckim i kontynentalnym. Z 209 watahami, 46 parami i 19 osiadłymi pojedynczymi osobnikami (rok monitoringu 2023/2024) oraz szacowaną minimalną populacją wynoszącą około 2’000 wilków Niemcy są jednym z krajów najbogatszych w wilki w Europie.

17 grudnia 2025 roku rząd federalny uchwalił projekt ustawy o włączeniu wilka do federalnego prawa łowieckiego. Pierwsze czytanie w Bundestagu odbyło się 14 stycznia 2026 roku. Projekt przewiduje regionalne zarządzanie populacją: w regionach o korzystnym stanie ochrony miałby obowiązywać sezon łowiecki od 1 lipca do 31 października. Wilki, które pokonują środki ochrony stad, mogłyby być «odstrzeliwane w sposób prawnie bezpieczny».

Organizacje ochrony przyrody zareagowały ostrą krytyką: BUND odrzuca projekt jako «zbyt agresywny i zagrażający populacji». WWF domaga się gruntownej rewizji. Niemieckie Stowarzyszenie Prawnicze na rzecz Prawa Ochrony Zwierząt mówi o projekcie ustawy, który «lekceważy stan prawny aż po cel państwowy, jakim jest ochrona zwierząt». Zgodność z prawem UE jest niejasna, zwłaszcza w przypadku regionów o niekorzystnym stanie ochrony.

Równolegle poszczególne kraje związkowe forsują własne regulacje: Brandenburgia od października 2025 roku opracowuje krajową ustawę łowiecką z regulacją dotyczącą wilka, a Saksonia-Anhalt uchwaliła w styczniu 2026 roku własny projekt ustawy. Oba rozumiane są jako rozwiązania przejściowe do czasu wejścia w życie ustawy federalnej, czego spodziewa się pod koniec 2026 roku.

Więcej na ten temat: Niemcy uznają wilka za «korzystnego» oraz Aktualne liczby i dane dotyczące wilka w Niemczech

Francja: wysokie limity odstrzału mimo stabilnej populacji

Francja od lat prowadzi agresywną politykę odstrzału za pośrednictwem tzw. «tirs dérogatoires» (odstrzałów wyjątkowych). Krajowy plan dotyczący wilka na lata 2024–2029 przewiduje roczny limit odstrzału w wysokości 19 procent szacowanej populacji. Dla roku 2025 oznacza to odstrzał 192 wilków przy szacowanej populacji wynoszącej około 1’013 osobników. W 2024 roku, według oficjalnych statystyk, w ramach odstrzałów wyjątkowych zabito 194 wilki.

Co godne uwagi: Mimo tych wysokich liczb odstrzałów liczba ataków wilków na zwierzęta hodowlane wzrosła w 2024 roku w porównaniu z rokiem poprzednim o 4,6 procent, a liczba rozszarpanych zwierząt o 10,6 procent. Francuski model empirycznie dowodzi tym samym tego, co obrońcy przyrody podkreślają od lat: masowe odstrzały nie rozwiązują problemu koegzystencji, lecz destabilizują struktury watah i mogą zaostrzyć problem rozszarpywania zwierząt.

Więcej na ten temat: Mity łowieckie: 12 twierdzeń, które powinieneś krytycznie sprawdzić oraz Dlaczego hobbystyczne polowanie zawodzi jako kontrola populacji

Dalsze europejskie wydarzenia

Norwegia: Norweski organ ścigania przestępstw gospodarczych i środowiskowych Økokrim oskarżył dziesięciu mężczyzn o nielegalne polowanie na wilki. Równolegle toczą się postępowania w sprawie domniemanego nielegalnego polowania na rysie. Sprawy te pokazują, jak daleko sięga lekceważenie przepisów o ochronie w kręgach hobbystycznych myśliwych.

Kraje bałtyckie: Łotwa i Estonia utrzymują regularne kwoty polowań na wilki z trzycyfrowymi liczbami odstrzałów rocznie, osadzone w długiej tradycji kultury łowieckiej.

Włochy: We Włoszech wilk jest ściśle chroniony. Szacunki populacji wynoszą około 3’300 osobników. Mimo rosnących politycznych żądań odstrzałów do tej pory nie ma regularnych polowań.

Hiszpania: Od 2021 roku wilk jest chroniony w całym kraju. Decyzja ta doprowadziła do ostrych konfliktów z hodowcami bydła z północnej Hiszpanii, którzy tradycyjnie uważali wilka za gatunek łowny.

Więcej na ten temat: Jak eskaluje polityka łowiecka w Skandynawii

Ochrona stad: co naprawdę działa

Najskuteczniejszym środkiem przeciwko rozszarpywaniu zwierząt hodowlanych nie jest odstrzał wilków, lecz konsekwentna ochrona stad. Pokazują to doświadczenia z całej europejskiej polityki dotyczącej wilków.

Funkcjonujące koncepcje ochrony stad obejmują solidne ogrodzenia elektryczne o wysokości co najmniej 90 cm z zamknięciem przy ziemi, psy pasterskie (Maremmano, owczarek pirenejski lub Kangal), które wychowują się w stadzie i samodzielnie go bronią, nocne zagrody na szczególnie zagrożone okresy, wypas pod nadzorem pasterzy i dostosowane prowadzenie wypasu na obszarach wysokiego ryzyka oraz systemy odszkodowań, które działają szybko i bez biurokracji.

Przykład IG Herdenschutz plus Hund w Saksonii-Anhalt pokazuje, co jest możliwe: hodowcy zwierząt pastwiskowych liczących 25’000 sztuk od wielu lat nie odnotowali ani jednego przypadku rozszarpania przez wilka, dzięki konsekwentnej ochronie stad. W Szwajcarii badanie Agridea potwierdza, że ochrona stad z psami dobrze funkcjonuje.

Koszty ochrony stad są w dłuższej perspektywie znacznie niższe niż koszty polityki odstrzału. W 2024 roku Niemcy zainwestowały około 23,4 miliona euro w środki ochrony stad. Brzmi to imponująco, ale dotyczy populacji liczącej ponad 200 watah wilków i chroni dotknięte gospodarstwa w sposób trwały — w przeciwieństwie do odstrzałów, które ani nie utrzymują rewirów wolnymi, ani nie zapobiegają napaściom.

Więcej na ten temat: Alternatywy dla polowania: co naprawdę pomaga, nie zabijając zwierząt oraz Polowanie a różnorodność biologiczna: czy polowanie naprawdę chroni przyrodę?

Model genewski: zarządzanie dziką zwierzyną bez polowań hobbystycznych

Ten Kanton Genewa zniósł w 1974 roku polowania hobbystyczne w drodze referendum i zastąpił je profesjonalnym państwowym zarządzaniem dziką zwierzyną. Model ten od ponad 50 lat dowodzi, że populacje dzikich zwierząt można regulować bez polowań rekreacyjnych. Profesjonalni strażnicy łowieccy podejmują w razie potrzeby ukierunkowane interwencje na podstawach naukowych — w sposób przejrzysty, kontrolowany i wolny od własnych interesów lobby polowań hobbystycznych.

Więcej na ten temat: Zniesienie polowań hobbystycznych

Co musiałoby się zmienić

Moratorium na proaktywne odstrzały wilków: Szwajcaria zawiesza proaktywną regulację do czasu przeprowadzenia niezależnej, naukowej oceny okresów odstrzału 2023/2024 i 2024/2025. Odstrzały bez udowodnionej szkody są sprzeczne z zasadą proporcjonalności. Wzorcowy wniosek: Moratorium na proaktywne odstrzały wilków
Obowiązek ochrony stad przed wydaniem zezwolenia na odstrzał: Żaden odstrzał wilka nie zostaje zatwierdzony, dopóki dotknięte gospodarstwa nie wykażą w sposób udokumentowany, że wdrożyły wszystkie rozsądne środki ochrony stad. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na wilku. Wzorcowy wniosek: Ochrona stad przed odstrzałem wilków
Niezależna naukowa ocena populacji: Ustalanie celów dotyczących populacji oraz kwot odstrzału zostaje powierzone niezależnej komisji eksperckiej, w której nie zasiadają przedstawiciele związków polowań hobbystycznych ani myśliwych kantonalnych. Politycznie ustanawiane wartości referencyjne, jak w Szwecji (170 zamiast 300), nie mogą znaleźć się w szwajcarskich planach zarządzania.
Pełna przejrzystość kosztów polityki odstrzału: Konfederacja co roku publikuje całkowite koszty zarządzania wilkami w podziale na kantony, w tym koszty osobowe, godziny pracy, użycie helikopterów oraz postępowania prawne, w porównaniu z faktycznymi odszkodowaniami za napaści na zwierzęta gospodarskie.
Brak rozszerzenia polowań hobbystycznych na wilka: Wolfsabschüsse werden ausschliesslich durch professionelle Wildhüter durchgeführt, nicht durch Hobby-Jäger. Die Delegation von Abschüssen an Patent- oder Revierjäger wird beendet.
Beibehaltung des strengen Schutzes auf Bundesebene: Die Schweiz nutzt den Spielraum der Berner Konvention und der nationalen Gesetzgebung, um den Wolf auf dem höchstmöglichen Schutzniveau zu halten, unabhängig von der Herabstufung auf europäischer Ebene.
Investitionsoffensive Herdenschutz: Der Bund verdoppelt die Mittel für Herdenschutzmassnahmen und macht deren Inanspruchnahme zur Voraussetzung für jede Entschädigung bei Nutztierverlusten.

Argumentarium: Warum «mehr Hobby-Jagd» keine Lösung ist

«Die Wolfspopulation muss reguliert werden»

Wölfe regulieren ihre Populationsdichte als Spitzenprädatoren selbst. Die Rudelgrösse und Reproduktionsrate passen sich dem Nahrungsangebot und dem verfügbaren Territorium an. Eine politisch gesetzte «Zielgrösse» hat keine ökologische Grundlage, sondern dient der Akzeptanzpolitik gegenüber der Hobby-Jagd- und Agrarlobby.

«Der günstige Erhaltungszustand ist erreicht, also darf bejagt werden»

Die Meldung eines «günstigen Erhaltungszustands» ist in mehreren Ländern politisch umstritten und wissenschaftlich angefochten. Der EuGH hat klargestellt, dass auch bei günstigem Erhaltungszustand jede Verschlechterung verhindert werden muss. Ein günstiger Status ist kein Freibrief für flächendeckende Bejagung, sondern verpflichtet zur Bewahrung dieses Zustands.

«Abschüsse reduzieren Nutztierrisse»

Frankreich belegt das Gegenteil: Trotz 194 abgeschossener Wölfe im Jahr 2024 stiegen die Nutztierrisse. Wissenschaftliche Studien zeigen, dass die Tötung von Rudelmitgliedern die Sozialstruktur zerstört und Einzelgänger hervorbringt, die häufiger auf Nutztiere ausweichen als intakte Rudel. Herdenschutz ist nachweislich wirksamer als Abschüsse.

«Hobby-Jäger leisten einen wichtigen Beitrag zum Wolfsmanagement»

Hobby-Jäger handeln aus Eigeninteresse (Reduktion der Nahrungskonkurrenz), nicht aus ökologischer Verantwortung. Professionelle Wildhüter und Veterinärbehörden sind für ein wissenschaftlich fundiertes Wildtiermanagement besser geeignet. Im Wallis wurden 19 von 24 proaktiven Abschüssen von Berufswildhütern durchgeführt, die Hobby-Jäger leisteten lediglich fünf Abschüsse als Unterstützung.

«Der Wolf gefährdet Menschen»

W ciągu ostatnich 50 lat w Europie Zachodniej nie doszło do żadnego śmiertelnego ataku wilka na człowieka. Badania dowodzą, że wilki mają głęboko zakorzeniony strach przed ludźmi. Ryzyko śmierci spowodowanej przez psa, krowę lub uderzenie pioruna jest wielokrotnie wyższe niż w wyniku ataku wilka.

Więcej na ten temat: Wielki zły wilk boi się ciebie

«Ludność wiejska cierpi z powodu wilka»

Ludność wiejska cierpi z powodu przemian strukturalnych w rolnictwie, malejących dochodów oraz braku wsparcia politycznego. Wilk jest instrumentalizowany jako kozioł ofiarny dla większych problemów społecznych. Rzeczywiste szkody spowodowane atakami wilków stanowią ułamek kosztów wynikających z wypadków podczas polowań hobbystycznych, szkód łowieckich w leśnictwie czy strat spowodowanych warunkami pogodowymi i chorobami.

«Szwedzki model pokazuje, że polowanie na wilki działa»

Szwedzki model poniósł porażkę. W 2026 roku sądy wstrzymały polowanie na wilki, ponieważ władze nie były w stanie wykazać korzystnego stanu ochrony. Obniżona politycznie wartość docelowa wynosząca 170 wilków została skrytykowana przez Komisję Europejską jako naukowo nie do utrzymania. Kto przywołuje Szwecję jako wzór, musi również wziąć pod uwagę porażki sądowe.

«Wilki należą do prawa łowieckiego»

Włączenie do prawa łowieckiego nie jest koniecznością merytoryczną, lecz politycznym ustępstwem wobec lobby polowań hobbystycznych. Obniża ono prawny próg odstrzału, ustanawia okresy łowieckie i przekazuje zarządzanie hobbystycznym myśliwym, którzy nie są ani niezależni, ani naukowo wykwalifikowani. Niemieckie Stowarzyszenie Prawnicze na rzecz Prawa Ochrony Zwierząt mówi w kontekście niemieckiego projektu ustawy o naruszeniu konstytucyjnego celu ochrony zwierząt.

«Nielegalne odstrzały pokazują, że frustracja jest zbyt wielka»

Nielegalne odstrzały są przestępstwami, a nie uprawnionym wyrazem woli. Nie pokazują one, że ochrona jest zbyt surowa, lecz że ściganie karne i prewencja są zbyt słabe. W Norwegii dziesięciu mężczyzn zostało oskarżonych o nielegalne polowanie na wilki. W kręgach polowań hobbystycznych krąży powiedzenie «strzelaj, zakopuj, milcz» jako znormalizowana postawa wobec gatunków chronionych.

«Koegzystencja to iluzja»

Koegzystencja nie jest stanem, lecz procesem. Wymaga inwestycji w ochronę stad, doradztwo, odszkodowania i edukację. W regionach, które dokonują takich inwestycji, współistnienie funkcjonuje. Tam, gdzie polityka stawia zamiast tego na odstrzały, koegzystencja rzeczywiście pozostaje iluzją — ale nie z powodu wilka, lecz z powodu braku woli politycznej.

Szybkie linki

Artykuły na Wild beim Wild:

Powiązane dossiers:

Nasze przesłanie

Wilk należy do Europy. Jego powrót to sukces ochrony gatunków, który jest teraz systematycznie podkopywany. To dossier dokumentuje, jak polityka, lobby rolnicze i hobbystyczne związki łowieckie wydrążają ochronę wilka, oraz dlaczego odpowiedzią nie jest «więcej odstrzałów», lecz lepsza ochrona stad, niezależna nauka i państwo prawa, które dotrzymuje własnych obietnic ochrony. Dossier jest na bieżąco aktualizowane, gdy wymagają tego nowe wydarzenia.

Więcej na temat polowań hobbystycznych: W naszym dossier o polowaniach zbieramy weryfikacje faktów, analizy i raporty tła.