Wolf: Ecologische functie en politieke realiteit

De wolf is geen probleemdier, maar een architect van het ecosysteem. Als toproofdier reguleert hij de hoefdierstanden, verandert hij het gedrag van zijn prooidieren en zet hij ecologische kettingreacties in gang die reiken van bosverjonging en oevervegetatie tot de biodiversiteit van hele leefgebieden. Deze verbanden zijn wetenschappelijk gedocumenteerd, internationaal erkend en in Zwitserland politiek grotendeels irrelevant. Want het Zwitserse wolvenbeleid richt zich niet naar de ecologie, maar naar de belangen van een lobby van de recreatieve jacht, die in de wolf vooral één ding ziet: een concurrent.

Dit dossier bundelt het ecologisch onderzoek naar de wolf, van trofische cascades en kadaverecologie tot bosverjonging, en confronteert dat met de politieke realiteit in Zwitserland. Het laat zien waarom de terugkeer van de wolf een winst is voor de biodiversiteit en waarom het afschotbeleid niet op wetenschap berust, maar op het aanwakkeren van angst en op belangenconflicten. Alle bewijzen zijn zo uitgewerkt dat ze kunnen worden gebruikt in politieke voorstellen, mediagesprekken en publieke debatten.

Wat je hier te wachten staat

Trofische cascades: Hoe de wolf als toproofdier hele ecosystemen van bovenaf vormgeeft. Yellowstone als referentie, Europees onderzoek en de vraag wat dit voor Zwitserland betekent.
Selectieve predatie: Waarom de wolf de fitheid van prooidierpopulaties versterkt door bij voorkeur zieke, oude en zwakke individuen te vangen, en hoe dat verschilt van de recreatieve jacht.
Kadaverecologie: Hoe door wolven gedode dieren een voedselbron vormen voor aaseters, insecten, schimmels en planten en het voedselweb uitbreiden.
Bosverjonging en vermindering van verbijting: Waarom de wolf voor het Zwitserse beschermbos relevanter is dan welk afschotregime ook en wat het onderzoek naar het landschap van angst (Landscape of Fear) laat zien.
Zelfregulering: Waarom wolven hun populatiedichtheid zelf reguleren via territoriumgedrag, roedelstructuur en voedselaanbod en politiek vastgestelde 'streefaantallen' geen ecologische basis hebben.
Mensenschuwheid: Wat het onderzoek zegt over het gedrag van wolven tegenover mensen en waarom het risico statistisch verwaarloosbaar is.
Politieke realiteit in Zwitserland: Hoe de ecologische functie van de wolf in het politieke debat systematisch buiten beeld wordt gehouden en welke belangen daarachter schuilgaan.
De concurrentienarratieven van de recreatieve jacht: Waarom recreatieve jagers de wolf als bedreiging ervaren en hoe dit narratief het beleid voor wilde dieren verstoort.
Wat er zou moeten veranderen: 6 eisen voor een beleid voor wilde dieren dat ecologisch bewijs serieus neemt.
Argumentenoverzicht: Antwoorden op de meest voorkomende bezwaren tegen de ecologische rol van de wolf.
Snelkoppelingen: Alle relevante bijdragen, studies en dossiers.

Trofische cascades: de wolf als architect van het ecosysteem

Trofische cascades beschrijven een ecologisch proces waarbij veranderingen aan de top van de voedselketen gevolgen hebben voor alle onderliggende niveaus. De wolf is het bekendste voorbeeld van dit top-downeffect: als toproofdier beïnvloedt hij niet alleen de populatiegrootte van zijn prooidieren, maar ook hun gedrag, wat als een cascade doorwerkt in vegetatie, bodems, waterlopen en andere diersoorten.

Het bekendste praktijkvoorbeeld is Yellowstone National Park. Nadat de laatste wolf er in 1926 was uitgeroeid, explodeerden de wapitibestanden ongecontroleerd, wat leidde tot massale vraat en de vernietiging van de oevervegetatie. Na de herintroductie van 31 wolven in 1995 en 1996 documenteerden onderzoekers rond William J. Ripple (Oregon State University) een opmerkelijk herstel: wilgen, ratelpopulieren, elzen en bessendragende struiken groeiden weer, de beschaduwing van de oevers nam toe, waterorganismen herstelden zich, erosie nam af en zelfs de morfologie van de rivier veranderde. Ripples vergelijkende studie (Global Ecology and Conservation, 2025) laat zien: het kroonvolume van de wilgen nam in 20 jaar met ongeveer 1.500 procent toe, en de sterkte van deze cascade overtreft 82 procent van alle wereldwijd gekwantificeerde trofische cascades.

Het onderzoek is daarbij niet onkritisch: ecologen als Arthur Middleton en Oswald Schmitz wijzen erop dat niet alle gebieden in Yellowstone hetzelfde herstel vertonen en dat factoren als klimaatverandering, berendichtheid en historische bodemschade de effecten overlappen. David Mech, een van 's werelds toonaangevende wolvenexperts, waarschuwt voor een “heiligverklaring” van de wolf als enige redder van het ecosysteem. Dit onderscheid is belangrijk: trofische cascades zijn reëel en aangetoond, maar de sterkte ervan verschilt per ecosysteem, en geen enkel roofdier kan tientallen jaren van menselijke landschapsvernietiging ongedaan maken.

Voor Zwitserland betekent dit: de terugkeer van de wolf heeft het potentieel om de vraatdruk op het bos te verminderen, de verjonging van het bos te bevorderen en de soortenrijkdom in bergecosystemen te versterken. Dit potentieel wordt echter alleen gerealiseerd als de wolf niet systematisch wordt gedecimeerd voordat hij ecologisch effectief kan worden.

Meer hierover: Jacht en biodiversiteit: beschermt jacht de natuur echt? en Cultuurlandschap als mythe

Selectieve predatie: waarom de wolf prooidierpopulaties versterkt

Een van de best onderbouwde kenmerken van wolvenpredatie is de selectiviteit ervan. Wolven “testen” hun prooi door deze kort op te jagen en de reactie te observeren. Vluchtsnelheid, conditie en gedragspatronen verraden aan de roedel of een individu gezond of verzwakt is. Het resultaat: wolven vangen onevenredig vaak jonge, oude, zieke en verzwakte dieren.

Dit selectieve mechanisme heeft verstrekkende gevolgen. Op korte termijn stijgt de gemiddelde fitheid van de prooidierpopulatie, omdat de minst levensvatbare individuen worden verwijderd. Op lange termijn werkt natuurlijke selectie: dieren die aan de wolvenpredatie ontsnappen, geven hun vluchtvermogen, waakzaamheid en conditie door aan hun nakomelingen.

De recreatieve jacht werkt omgekeerd. Recreatieve jagers kiezen niet de zwakste individuen, maar de meest zichtbare, grootste en vaak genetisch meest waardevolle: de kapitale hert met het grote gewei, de gems op de rotsrand, de reebok in de beste leeftijd. Studies zoals Darimont et al. (2015, Science) tonen aan dat menselijke “predatie” prooidierpopulaties gemiddeld aanzienlijk sterker decimeert dan natuurlijke roofdieren en daarbij selectief de sterkste individuen verwijdert. Het resultaat is een evolutionaire omkering: in plaats van de fitheid te bevorderen, selecteert de recreatieve jacht op onopvallendheid en kleinwassendheid.

In Zwitserland is dit verschil bijzonder relevant: in kantons met hoogjacht en een focus op trofeeën worden systematisch de genetisch meest waardevolle individuen geschoten. De wolf zou het tegenovergestelde doen. Dat de lobby van de recreatieve jacht juist deze ecologische functie niet erkent, heeft een eenvoudige reden: een wolf die de zwakke dieren vangt, concurreert rechtstreeks met recreatieve jagers, die de sterke dieren voor zichzelf opeisen.

Meer hierover: Hoogjacht in Zwitserland: traditieritueel, geweldszone en stresstest voor wilde dieren en Jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken

Kadaverecologie: hoe wolvenkills het voedselweb uitbreiden

Wolven eten hun prooi zelden volledig op. De resten, botten, ingewanden, vacht en vleesresten, worden de voedselbron voor tal van andere soorten. Kadaverecologie is een eigen onderzoeksveld dat laat zien hoe ingrijpend de gevolgen van één enkele wolvenkill voor het omringende ecosysteem kunnen zijn.

In Yellowstone documenteerden onderzoekers dat aaseters als raven, witkopzeearenden, eksters, coyotes en zelfs grizzlyberen regelmatig gebruikmaken van wolvenkills. Alleen al de ravenpopulaties profiteerden aanzienlijk van de terugkeer van de wolven. Maar de cascade gaat verder: insecten koloniseren de kadavers, bacteriën en schimmels breken het organische materiaal af, en de vrijgekomen voedingsstoffen verrijken de bodem en bevorderen de plantengroei in de directe omgeving.

In Zwitserland is deze functie bijzonder relevant voor de alpiene ecosystemen, waar aas van nature zeldzaam is. Sinds de uitroeiing van de roofdieren in de 19e eeuw ontbreekt het de alpiene aaseetgemeenschappen, steenarend, lammergier, raaf, rode vos, aan een regelmatige voedselbron buiten menselijk afval. De wolf brengt die voedselbron terug. Dat is geen bijeffect, maar een ecologische functie die de biodiversiteit rechtstreeks versterkt.

Ter vergelijking: een dier dat door recreatieve jagers is geschoten, wordt afgevoerd, uitgeweid en verwerkt. Het ecosysteem wordt de volledige biomassa onttrokken. Een dier dat door de wolf is gedood, blijft ter plaatse liggen en voedt het lokale voedselweb. Het ecologische verschil tussen recreatieve jacht en predatie door de wolf is ook op dit niveau fundamenteel.

Meer hierover: Jacht en ziekten bij wilde dieren en Wildtierkorridors en verbinding van leefgebieden

Bosverjonging, vraat en het landschap van angst

In Zwitserland is de verjonging van het bos een centraal politiek thema. Vooral in het beschermingsbos, dat woonwijken, wegen en spoorlijnen beschermt tegen lawines, steenslag en modderstromen, leidt overmatige vraat door hoefdieren al tientallen jaren tot ernstige problemen: jonge bomen worden kaalgevreten voordat ze kunnen opgroeien, en de natuurlijke regeneratie van het bos blijft uit. De kosten voor kunstmatige herbebossing en vraatbescherming bedragen jaarlijks miljoenen.

Onderzoek naar het 'Landscape of Fear' (landschap van angst) laat zien waarom de wolf een beslissende bijdrage kan leveren aan de oplossing van dit probleem. Waar wolven aanwezig zijn, veranderen herten, reeën en gemzen hun ruimtegebruik: ze mijden gebieden waar het predatierisico hoog is (dichte vegetatie, beekjes, steile hellingen) en blijven minder lang op afzonderlijke voederplekken. Dit effect, de 'ecologische angst', vermindert de vraatdruk zonder dat er ook maar één dier gedood hoeft te worden.

Studies uit Yellowstone, de Poolse Karpaten en het Zwitserse Nationaal Park tonen aan dat dit gedragseffect vaak sterker is dan het zuivere populatie-effect: zelfs wanneer het totale aantal herten gelijk blijft, daalt de vraatdruk, omdat de dieren zich anders verspreiden en minder intensief op afzonderlijke plekken grazen.

Voor het Zwitserse beleid inzake beschermingsbossen zou dit een paradigmaverschuiving betekenen: in plaats van elk jaar zo'n 13.600 edelherten en 42.500 reeën af te schieten (Eidgenössische Jagdstatistik 2025) en toch vraatproblemen te houden, zou de aanwezigheid van wolvenroedels in beschermingsbosgebieden de vraatdruk kunnen verlagen, zonder belastinggeld en zonder vrijetijdsgeweld. Dat dit verband in het politieke debat nauwelijks voorkomt, ligt niet aan een gebrek aan bewijs, maar aan een gebrek aan bereidheid om de consequenties te trekken: als de wolf het bos beter beschermt dan de recreatieve jacht, verliest de recreatieve jacht haar laatste ecologische legitimatie.

Meer hierover: Speciale jacht in Graubünden en Alternatieven voor de recreatieve jacht

Zelfregulatie: waarom wolven geen politieke streefcijfers nodig hebben

Wolven reguleren hun populatiedichtheid via een complex systeem van territoriumgedrag, roedelstructuur en aanpassing van de voortplanting. Een wolvenroedel claimt een territorium van 100 tot 300 vierkante kilometer, dat het tegen andere roedels verdedigt. Binnen het roedel plant zich doorgaans alleen het alfapaar voort; de overige leden helpen bij de opvoeding of trekken weg om eigen territoria te stichten.

Wanneer het beschikbare territorium en het voedselaanbod zijn uitgeput, stagneert de populatiegroei: jonge wolven vinden geen vrije territoria, het voortplantingsritme daalt en de natuurlijke sterfte (territoriumgevechten, ziekten, verkeer, voedselgebrek) compenseert het geboortecijfer. Dit mechanisme is wereldwijd bij wolven gedocumenteerd en werkt zonder menselijk ingrijpen.

In Zwitserland constateerde de stichting KORA in 2025 350 wolven in 43 roedels. De politiek vastgestelde 'streefwaarde' in Wallis (verlaging van 11 naar 3 roedels, Darbellay) heeft geen ecologische grondslag. Ze dient niet het beheer van wilde dieren, maar een acceptatiepolitiek ten opzichte van de lobby van de recreatieve jacht en de landbouwlobby. De wolf reguleert zichzelf als men hem zijn gang laat gaan. Wat hij niet reguleert, zijn politieke angsten en economische belangen, maar daarvoor bestaat kuddebescherming, geen afschot.

De in december 2022 door het parlement aangenomen herziening van de jachtwet (JSG) maakt sinds december 2023 de 'proactieve regulering' van roedels mogelijk, onder meer het doden van maximaal twee derde van de jonge wolven, de zogenaamde basisregulering. De voorgaande herziening had de bevolking op 27 september 2020 verworpen. Ecologisch is dit contraproductief: het verwijderen van jonge wolven destabiliseert de roedelstructuur, leidt tot het uiteenvallen van familiegroepen en vergroot de kans dat overlevende dieren wegtrekken en in nieuwe gebieden conflicten veroorzaken. Zweden heeft deze ervaring opgedaan en stopte in 2026 na gerechtelijke uitspraken de vergunningsjacht op wolven.

Meer hierover: De wolf in Zwitserland: feiten, beleid en de grenzen van de jacht en Walliser wolvenbalans: cijfers van een bloedbad

Schuwheid voor mensen: wat het onderzoek werkelijk laat zien

In de afgelopen 50 jaar is er in West-Europa geen dodelijke wolvenaanval op een mens geweest. Het risico om door een hond, een koe, een paard of een blikseminslag te worden gedood is vele malen hoger. Onderzoek naar de schuwheid van de wolf voor mensen toont aan dat wolven een diepgewortelde vermijdingsreactie ten opzichte van mensen hebben.

Gedragsstudies documenteren dat wolven op menselijke geluidsopnamen met sterkere vluchtreacties reageren dan op hondengeblaf. Telemetriegegevens tonen aan dat wolven menselijke nederzettingen en drukbezochte paden systematisch mijden, vooral overdag. De onderzoekswolf 'Andrea' in Karinthië (GPS-halsband, Universiteit van Udine, project ter waarde van 250.000 euro, gedocumenteerd vanaf februari 2026) levert verdere gegevens over ruimtegebruik in door mensen gevormde landschappen.

Het politieke verhaal over de „probleemwolf“ die mensen benadert en nederzettingen bedreigt, staat haaks op deze gegevens. Wat als „opvallend gedrag“ wordt geclassificeerd, is doorgaans simpelweg de aanwezigheid van een wolf in een gebied dat ook door mensen wordt gebruikt. In een dichtbevolkt cultuurlandschap als Zwitserland zijn waarnemingen onvermijdelijk, en onvermijdelijk betekent niet gevaarlijk.

Het Concept Wolf Zwitserland uit 2008 definieerde schadedrempels (25 gedode dieren per maand of 35 gedode dieren over vier maanden) waarboven afschot kon worden toegestaan. Tegenwoordig legt de jachtverordening de drempel voor een solitaire wolf vast op zes gedode schapen of geiten binnen vier maanden (art. 9b JSV). Deze drempels hebben betrekking op schade aan landbouwhuisdieren, niet op gevaar voor mensen. Het door elkaar halen van de bescherming van landbouwhuisdieren en de bescherming van mensen in de politieke retoriek is een bewuste strategie van angstbeheer.

Meer hierover: Kuddebescherming in Zwitserland en Media en jachtonderwerpen

Politieke realiteit versus ecologisch bewijs

Het Zwitserse wolvenbeleid is niet gebaseerd op ecologie, maar op een politiek compromis tussen de landbouwlobby, verenigingen voor recreatieve jacht en een overheid die het vermijden van conflicten zwaarder laat wegen dan wetenschappelijk bewijs. De ecologische functie van de wolf – trofische cascades, vermindering van vraatschade, aaseコologie, versterking van populaties – komt in geen enkele boodschap van de Bondsraad, in geen enkele consultatiereactie van JagdSchweiz en in geen enkel kantonaal afschotbesluit voor.

In Wallis zijn tussen juni 2025 en januari 2026 27 wolven gedood, zijn de roedels Chablais, Salentin en Simplon volledig verwijderd en zijn 7 jonge wolven geschoten in het kader van de basisregulering. In 2025 gingen 13.390 arbeidsuren en naar schatting 0,8 tot 1 miljoen frank naar wolvenbeheer en regulering (Walliser wolvenbalans). Tegelijkertijd werd er geen enkele frank geïnvesteerd in onderzoek naar de ecologische effecten van de wolf op het Walliser beschermingsbos. Het kanton Graubünden schoot in de periode 2025/26 35 wolven af. Landelijk werden volgens het BAFU in de reguleringsperiode 2024/25 92 wolven preventief gedood, en in 2025/26 nog eens 77. De lopende periode 2026/27 documenteren wij wolventeller voortdurend.

Het Verdrag van Bern heeft in oktober 2024 expliciet vastgesteld dat preventief afschot zonder concreet bewijs van schade illegaal is. De Raad van Europa startte in december 2024 unaniem een onderzoeksprocedure tegen Zwitserland. De verlaging van de beschermingsstatus van de wolf door de EU in 2025 werd door meer dan 700 wetenschappers bekritiseerd als “voorbarig en gebrekkig”; de Large Carnivore Initiative for Europe (LCIE) noemde de maatregel wetenschappelijk niet te rechtvaardigen.

De politieke werkelijkheid laat een duidelijk patroon zien: ecologisch bewijs wordt stelselmatig genegeerd wanneer het het afschotnarratief tegenspreekt. De vraag is niet of de wolf ecologisch waardevol is, het onderzoek heeft die vraag beantwoord. De vraag is of de Zwitserse politiek bereid is bewijs boven lobbybelangen te stellen.

Meer hierover: Hoe jachtverenigingen politiek en publieke opinie beïnvloeden en Jagerslobby in Zwitserland: hoe invloed werkt

De concurrentienarratieven van de recreatieve jacht

Waarom reageert de lobby van de recreatieve jacht zo heftig op de terugkeer van de wolf? Het ecologische antwoord is eenvoudig: de wolf is een natuurlijke concurrent van de recreatieve jager. Beiden maken aanspraak op dezelfde prooidieren, herten, reeën, gemzen, everzwijnen, maar met een tegengesteld selectiepatroon en een tegengestelde ecologische werking.

Recreatieve jagers schieten de sterkste en meest zichtbare dieren, de wolf pakt de zwakste. Recreatieve jagers onttrekken biomassa aan het ecosysteem, de wolf laat die ter plekke achter. Recreatieve jagers jagen seizoensgebonden en binnen een vast jachtveld, de wolf jaagt het hele jaar door en territoriaal. In gebieden waar zich wolvenroedels vestigen, dalen naar ervaring de afschotcijfers van recreatieve jagers, omdat de hoefdieren voorzichtiger worden, zich terugtrekken naar moeilijker toegankelijke gebieden en hun activiteitstijden verschuiven.

Voor recreatieve jagers, wier zelfbeeld afhangt van afschotcijfers, trofeeën en het verhaal van de “noodzakelijke regulator”, is dat een existentiële bedreiging. Als de wolf de regulering overneemt, vervalt de kernlegitimatie van de recreatieve jacht. Daarom wordt de wolf in de communicatie van JagdSchweiz niet neergezet als speler in het ecosysteem, maar als “schadeveroorzaker” en “probleemdier”, en daarom investeert de lobby meer in de politieke bestrijding van de wolf dan in ecologisch onderzoek naar zijn functie.

Het standsinitiatief «Wolf fertig, lustig!» uit 2016, dat door de UREK werd goedgekeurd en door Pro Natura als «uitroeiingsvoorstel» werd bestempeld, illustreert deze dynamiek: het ging nooit om gedode landbouwhuisdieren (waarvoor kuddebescherming beschikbaar is), maar om de controle over het leefgebied.

Meer hierover: Psychologie van de jacht en Vossenjacht zonder feiten: Hoe JagdSchweiz problemen verzint

Wat er zou moeten veranderen

Wetenschappelijke monitoring van de ecologische effecten: In geen enkel Zwitsers kanton worden de ecologische effecten van de aanwezigheid van wolven systematisch onderzocht. Er is een door het BAFU gefinancierde langetermijnmonitoring nodig, die de ontwikkeling van vraatschade, vegetatiestructuur, aaseters en soortenrijkdom in wolvengebieden documenteert en vergelijkt met controlegebieden zonder wolvenroedels.
Ecologische expertise in het wolvenbeleid: Afschotbesluiten worden genomen door kantonnale jachtdiensten die noch over ecologen noch over populatiebiologen beschikken. Elk regulatiebesluit moet gebaseerd zijn op een onafhankelijk ecologisch deskundigenrapport dat de gevolgen voor de roedelstructuur en de ecologische functie van de wolf beoordeelt.
Afschaffing van politieke streefcijfers: Het vaststellen van een «gewenst» aantal wolvenroedels (Darbellay: 11→3) heeft geen ecologische basis. Populatiedoelen moeten zich richten op de staat van instandhouding en het ecologische draagvermogen, niet op de politieke aanvaardbaarheid voor de lobby van de recreatieve jacht.
Integratie van de wolf in de beschermbosstrategie: De wolf moet in kantonnale en federale beschermbosconcepten worden erkend als ecologische beperker van vraatschade. Zolang het beschermbos miljoenen kost aan kunstmatige herbebossing en tegelijkertijd de natuurlijke regulator wordt afgeschoten, is het beleid ecologisch inconsistent.
Kuddebescherming vóór afschot: Geen afschot zonder gedocumenteerd bewijs dat alle redelijkerwijs te verlangen kuddebeschermingsmaatregelen zijn uitgeput. Het Konzept Wolf Schweiz 2008 voorziet hierin, maar de praktijk negeert dit stelselmatig.
Transparantie over foutieve afschoten en gevolgen voor roedels: De foutieve afschoten van 2022 (leidende wolf bij Marchairuz, leidend mannetje bij Moesola, een niet vrijgegeven wolf in Wallis) moeten volledig worden onderzocht. Elk afschot moet worden gedocumenteerd met een nadien uitgevoerde analyse van de stabiliteit van de roedel en de ecologische gevolgen.

Modelvoorstellen: Voorbeeldteksten voor jachtkritische moties en Modelbrief: Oproep voor verandering in Zwitserland

Argumentatie

«De wolf heeft in het dichtbevolkte Zwitserland geen plaats.» De wolf leefde duizenden jaren in Europa, ook in dichtbevolkte regio's. Frankrijk, Italië, Duitsland en Spanje bewijzen dat wolven in cultuurlandschappen kunnen bestaan. Zwitserland is niet dichter bevolkt dan delen van Noord-Italië of Zuid-Duitsland, waar roedels gevestigd zijn. De vraag is niet of er ruimte is, maar of er politieke wil is tot coëxistentie.

«Wolven reguleren zichzelf niet, ze planten zich ongecontroleerd voort.» Wolvenpopulaties reguleren zich aantoonbaar via territoriaal gedrag, aanpassing van de voortplanting en natuurlijke sterfte. In geen enkel Europees land is een «ongecontroleerde voortplanting» gedocumenteerd. Wat als «toename» wordt voorgesteld, is de natuurlijke uitbreiding van een voorheen uitgeroeide soort naar beschikbare leefgebieden. Zodra de territoria bezet zijn, stabiliseert de populatie.

«De wolf bedreigt de wildstand en de recreatieve jacht.» De wolf verandert de populatiestructuur en het gedrag van hoefdieren, maar roeit ze niet uit. In gebieden met wolvenroedels dalen de jachtopbrengsten omdat de dieren voorzichtiger worden, niet omdat ze verdwijnen. Dat de recreatieve jacht dit als bedreiging ervaart, bevestigt alleen het concurrentiemotief: het gaat niet om ecologie, maar om vrijetijdsbelangen.

«De resultaten uit Yellowstone zijn niet naar Europa te vertalen.» Trofische cascades zijn niet beperkt tot Yellowstone. Studies uit de Poolse Karpaten, de Italiaanse Apennijnen, het Scandinavische boreale bos en het Zwitserse Nationale Park documenteren vergelijkbare effecten. De sterkte varieert, het principe is universeel: toproofdieren vormen ecosystemen van bovenaf, en hun afwezigheid laat leemtes achter die geen enkele recreatieve jacht kan opvullen.

«De wolf is niet bedreigd, hij moet gereguleerd worden.» Een gunstige staat van instandhouding van een soort is een wettelijke voorwaarde voor elke regulerende maatregel. In Zwitserland is die staat voor de wolf niet bereikt. De Conventie van Bern en de Raad van Europa hebben de Zwitserse reguleringspraktijk als juridisch problematisch aangemerkt. Meer dan 700 wetenschappers hebben de verlaging van de beschermingsstatus door de EU bekritiseerd. Wie «reguleren» zegt en «decimeren» bedoelt, zou het verschil moeten kennen.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

Gerelateerde dossiers:

Onze aanspraak

Dit dossier wil de wolf niet verheerlijken als wonderdier. Wat het wél wil: het ecologisch onderzoek samenvatten dat laat zien waarom de wolf waardevol is voor de Zwitserse biodiversiteit, het bos en het ecologisch evenwicht, en dat onderzoek confronteren met de politieke realiteit die deze inzichten stelselmatig negeert. Het onderzoek in Yellowstone is geen sprookje en de trofische cascades zijn geen wishful thinking. Maar het gaat ook niet vanzelf: opdat de wolf zijn ecologische functie kan vervullen, moet hij mogen leven. Een beleid dat in één enkele regulatieperiode 92 wolven doodt, in de volgende 77, en tegelijkertijd beweert aan soortenbescherming te doen, is wetenschappelijk ongeloofwaardig.

Wie studies, gegevens of waarnemingen kent over de ecologische functie van de wolf in Zwitserland, schrijft ons. Vooral gezocht: documentatie over de ontwikkeling van wildschade door vraat in wolvengebieden, waarnemingen van aaseters bij wolvenkills en langetermijngegevens over de verspreiding van hoefdieren.

Meer over recreatieve jacht: in ons dossier over de jacht bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.