Recreatieve jacht en biodiversiteit: beschermt ze de natuur?

«De recreatieve jacht beschermt de biodiversiteit» is een zin die politiek goed werkt. Hij klinkt modern, wetenschappelijk en verantwoordelijk. Jachtverenigingen herhalen hem bij elke gelegenheid: in persberichten, in reacties op raadplegingen, in gesprekken met autoriteiten. JagdSchweiz verklaart op de eigen website dat recreatieve jaagsters en recreatieve jagers «een belangrijke bijdrage leveren aan de bescherming van de biodiversiteit». Dat klinkt als bewijs. Maar bij nadere beschouwing blijkt: wat als natuurbeschermingsprestatie wordt verkocht, is een gebruikspraktijk die zichzelf een ecologisch etiket opplakt.

Biodiversiteit is meer dan het aantal diersoorten in een gebied. Ze omvat genetische diversiteit binnen populaties, de diversiteit van leefgebieden en de functionaliteit van ecologische systemen: insecten, bodemorganismen, schimmelnetwerken, plantengemeenschappen, waterkwaliteit, structuurrijkdom. De biodiversiteitsstrategie van de Zwitserse Bondsstaat identificeert de grootste bedreigingen voor de biodiversiteit in Zwitserland: verlies van leefgebied door verstedelijking en infrastructuur, intensieve landbouw, pesticiden, lichtvervuiling, klimaatverandering en gebrek aan ecologische verbindingen. De recreatieve jacht komt in deze analyse niet voor als beschermende factor. Ze is ook geen bedreigende factor in strikte zin, maar ze is evenmin het instrument waarvoor ze zich uitgeeft.

Wie biodiversiteit serieus neemt, moet leefgebieden beschermen, verbindingen tussen leefgebieden bevorderen en menselijke belasting verminderen. De recreatieve jacht doet niets van dat alles. In 2025 onttrok zij volgens de Eidgenössischer Jagdstatistik zo'n 77.000 hoefdieren en zo'n 25.000 vossen en dassen aan ecosystemen, verandert ze sociale structuren, veroorzaakt ze jachtdruk en gedragsveranderingen en koppelt ze elke onttrekking aan politiek vastgestelde afschotquota in plaats van aan ecologische streefwaarden. Dat kan hier en daar effect hebben. Maar daaruit een algemene rechtvaardiging voor natuurbescherming construeren is vanuit wetenschappelijk oogpunt niet houdbaar.

Wat je hier te wachten staat

• Selectiviteit en sociale structuren.Hoe recreatieve jacht leeftijds-, geslachts- en sociale structuren in populaties wilde dieren verandert en waarom dat weinig met soortenbescherming te maken heeft.
• Indirecte effecten: wanneer jachtdruk de natuur verstoort.Hoe bejaagd wild van leefgebied verandert, nachtactiever wordt en daardoor nieuwe conflicten veroorzaakt, die op hun beurt weer als jachtargument dienen.
• Voedering en bestandsondersteuning.Waarom bijvoedering van wilde dieren natuurlijke processen ondermijnt, ziektes in de hand werkt en zelden gunstig is voor de biodiversiteit.
• Roofdieren in plaats van recreatieve jacht.Waarom de terugkeer van natuurlijke regulatoren zoals de wolf en de lynx effectiever is voor de biodiversiteit dan jaarlijkse afschotquota's.
• Verbijting is niet alles.Waarom het reduceren van biodiversiteit tot bos-wildconflicten te kort door de bocht is, en welke factoren werkelijk tellen.
• Het Geneefse tegenvoorbeeld. Wat meer dan 50 jaar zonder recreatieve jacht voor de biodiversiteit in het kanton Genève heeft opgeleverd.
• Wat er zou moeten veranderen.Politieke eisen voor een biodiversiteitsstrategie die inzet op bescherming van leefgebieden in plaats van op recreatieve jacht.
• Argumentarium.Antwoorden op de meest voorkomende rechtvaardigingen van de lobby van de recreatieve jacht rond het thema biodiversiteit.
• Snelkoppelingen. Alle relevante artikelen, studies en dossiers in één overzicht.

Selectiviteit en sociale structuren: wanneer afschot populaties vervormt

Recreatieve jacht is zelden een ecologische fijnregulatie. Ze volgt afschotplannen, tradities, vergunningsrechten en individuele voorkeuren. Sommige dieren worden bij voorkeur geschoten, andere worden ontzien. Dat verandert de leeftijds- en geslachtsstructuren binnen populaties en kan bij soorten met complex sociaal gedrag verstrekkende gevolgen hebben.

Bij edelherten bijvoorbeeld tonen studies aan dat het gericht verwijderen van ervaren leiddieren trekpatronen, ruimtelijk gedrag en voortplantingsdynamiek destabiliseert. Jonge, onervaren dieren nemen rollen over waarop ze sociaal niet voorbereid zijn. Het gevolg: ontregelde groepen, verhoogde bewegingsonrust en toegenomen verbijtingsdruk, omdat de dieren zich in hun uitwijkgebieden anders gedragen dan in stabiele sociale verbanden. Prof. dr. Josef H. Reichholf beschrijft het mechanisme als volgt:«Jacht reguleert niet. Ze creëert verhoogde én onderdrukte populaties.» De populatie-ecologie laat zien dat intensieve bejaging compenserende verhogingen van de voortplanting veroorzaakt: eerdere geslachtsrijpheid, grotere worpen, hogere overlevingskansen voor de jongen. Hoe intensiever er wordt gejaagd, hoe meer nageslacht er ontstaat.

Bij vossen is dit effect bijzonder goed gedocumenteerd. In sterk bejaagde populaties daalt de gemiddelde leeftijd drastisch, vallen de territoriumstructuren uiteen en stijgt het voortplantingspercentage. In Zwitserland worden jaarlijks ongeveer 20.000 rode vossen gedood, toch blijven de populaties stabiel of groeien ze.Luxemburg heeft de vos sinds 2015 beschermd verklaard en sindsdien is er geen explosieve toename van de populatie vastgesteld, maar wel een daling van het infectiepercentage van de vossenlintworm met 20 procent, omdat stabiele sociale structuren de verspreiding van parasieten afremmen.

Wat de lobby van de recreatieve jacht «populatieregulering» noemt, is in werkelijkheid een periodieke wildoogst die de populatie vaak juist stabiliseert of doet toenemen, en daarbij sociale structuren vernietigt die essentieel zijn voor het functioneren van ecosystemen. Dat is geen biodiversiteitsbescherming. Het is een ingreep die ecologische complexiteit vervangt door vereenvoudigde afschotquota.

Meer hierover: Waarom recreatieve jacht als populatiebeheer faalt en Vossenjacht zonder feiten: Hoe JagdSchweiz problemen verzint

Indirecte effecten: wanneer jachtdruk de natuur verstoort

Recreatieve jacht beïnvloedt niet alleen hoeveel dieren er in een gebied leven, maar vooral hoe ze zich gedragen. Onder jachtdruk veranderen Wilde dieren hun ruimtegebruik ingrijpend: ze mijden open gebieden, trekken zich terug in dichte bosbestanden en verplaatsen hun activiteiten naar de nacht. Prof. Ilse Storch, hoofd van de leerstoel Wildtierökologie en Wildtiermanagement aan de Universiteit van Freiburg, stelt duidelijk: «Mensen worden gezien als gevaar.» Dit is geen gewenning, maar een biologisch verklaarbare stressreactie op een dodelijke bedreiging.

Deze gedragsveranderingen hebben gevolgen die veel verder reiken dan het individuele dier. Wanneer reeën en herten open gebieden mijden en zich concentreren in het bos, neemt daar de vraatdruk op jonge bomen, struiken en bodemvegetatie toe. Wat de recreatieve jacht als 'bosbescherming' omschrijft, veroorzaakt dus deels precies de vraatschade die ze zegt te bestrijden: omdat drijf- en drukjachten wilde dieren in paniek naar die schuilgebieden jagen, waar ze onder verhoogde stress de beschikbare vegetatie opeten. Het verband is wetenschappelijk goed aangetoond: bij 407 geschoten wilde zwijnen lag het stresshormoon cortisol na drukjachten gemiddeld op 431 nmol/l, na individuele jacht vanaf een hoogzit op 119 nmol/l (Kelava Ugarković et al. 2025, European Journal of Wildlife Research).

De verschuiving naar nachtelijke activiteit heeft bijkomende gevolgen: wanneer wilde dieren hun bewegingen naar de duisternis verplaatsen, neemt het risico op aanrijdingen met wild in het wegverkeer toe. Een Amerikaanse studie in Wisconsin (Raynor et al. 2021, PNAS) toonde aan dat de terugkeer van wolven, die het gedrag van wilde dieren op natuurlijke wijze reguleren, het aantal aanrijdingen met wild met 24 procent verminderde. De recreatieve jacht daarentegen veroorzaakt precies die vluchtbewegingen en stressreacties die aanrijdingen met wild in de hand werken, en gebruikt de resulterende ongevallenstatistiek vervolgens weer als argument voor meer afschot. Het is een zichzelf legitimerende kringloop.

Voor de biodiversiteit zijn deze indirecte effecten ernstig. Wanneer bejaagd wild bepaalde gebieden mijdt, ontbreekt daar zijn ecologische bijdrage: zaadverspreiding, een vegetatiemozaïek door selectief grazen, trapeffecten die kleine habitats creëren. Het landschap wordt eenvormiger in plaats van diverser. Recreatieve jacht verandert niet alleen populaties, ze verandert landschappen.

Meer hierover: Studies over de invloed van de jacht op wilde dieren en Wilde dieren, doodsangst en het ontbreken van verdoving

Bijvoedering en populatieondersteuning: wanneer natuurbescherming productie wordt

In veel jachtgebieden worden wilde dieren bijgevoerd, officieel uit «noodzaak» tijdens strenge winters, maar in de praktijk vaak om populaties te ondersteunen of om wilde dieren naar bepaalde gebieden te sturen. Bijvoedering verandert de natuurlijke selectiemechanismen fundamenteel. Wat de natuur reguleert via voedselschaarste, ziekte en wintersterfte, wordt door menselijk ingrijpen ondermijnd: er overleven meer dieren de winter dan de leefomgeving van nature zou kunnen dragen.

De gevolgen voor de biodiversiteit zijn gedocumenteerd. Voederplaatsen zorgen voor onnatuurlijke concentraties van veel dieren op een kleine oppervlakte. Dat bevordert de overdracht van parasieten en ziekten, verhoogt de vraatdruk in de directe omgeving en verstoort de natuurlijke ruimtelijke verdeling. Studies naar de verspreiding van tuberculose bij herten in alpiene gebieden tonen aan dat voederplaatsen fungeren als hotspots voor ziekteoverdracht. Wat als dierenwelzijnsmaatregel wordt gecommuniceerd, schaadt in werkelijkheid de gezondheid van de populatie.

De biodiversiteitsparadox is fundamenteel van aard: bijvoeren houdt populaties op een niveau dat zonder menselijk ingrijpen niet zou bestaan. Deze kunstmatig verhoogde populaties veroorzaken vervolgens precies die vraatdruk die weer als argument dient voor meer afschot. De recreatieve jacht creëert zo haar eigen regulatiebehoefte. Wie wilde dieren in de winter voedert zodat er in de herfst voldoende afgeschoten kan worden, voert geen biodiversiteitsbeleid, maar bestandsbeheer, een productielogica die niets met natuurbescherming te maken heeft.

Een biodiversiteitsstrategie die deze naam verdient, vertrouwt op natuurlijke wintersterfte als regulerend element, op aan de locatie aangepaste leefgebieden die wilde dieren ook zonder bijvoeren laten overleven, en op een wildbeleid dat niet afhankelijk is van afschotcijfers en de verkoop van jachtvergunningen.

Meer hierover: Zelfregulatie van wilde populaties en Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet

Roofdieren in plaats van recreatieve jacht: wat natuurlijke regulatie bewerkstelligt

De doeltreffendste regulatoren van hoefdierpopulaties zijn niet recreatieve jagers met geweer en afschotplan, maar roofdieren: wolf, lynx, beer. Deze soorten vormen al duizenden jaren de ecosystemen waarin biodiversiteit ontstaat. Hun terugkeer naar Zwitserland is vanuit biodiversiteitsoogpunt een van de belangrijkste ontwikkelingen van de afgelopen decennia.

De ecologische werking van roofdieren gaat veel verder dan alleen het verminderen van het aantal prooidieren. Het «Landscape of Fear»-effect beschrijft hoe alleen al de aanwezigheid van wolven het ruimtegebruik van herten en reeën verandert: de dieren mijden bepaalde gebieden, wisselen vaker van verblijfplaats en blijven korter op gevoelige plekken. De vegetatie in die gebieden kan zich herstellen: jonge bomen groeien terug, de oevervegetatie stabiliseert zich en er ontstaan nieuwe leefgebieden voor insecten, vogels en kleine zoogdieren. In Yellowstone National Park wordt na de herintroductie van wolven in 1995 zo'n cascade beschreven: veranderde bewegingen van de wapiti's droegen bij aan het herstel van wilgen en espen. Hoe sterk dit effect is, wordt in het onderzoek bediscussieerd (Hobbs et al. 2024).

In Zwitserland zijn vergelijkbare patronen zichtbaar. In Graubünden heeft de terugkeer van de wolf in sommige gebieden al bijgedragen aan een afname van de reeënpopulatie en aan het verminderen van de speciale jacht. De bosbouwvereniging verwelkomt deze ontwikkeling, omdat de natuurlijke vraatdruk afneemt. De lynx heeft in regio's als Toggenburg, Uri, het Berner Oberland en Solothurn aantoonbaar de reeënpopulaties verkleind. Uit een analyse van meer dan 3’000 wolvenuitwerpselen uit de Lausitz bleek dat meer dan 96 procent van de prooi uit wilde hoefdieren bestond, vooral reeën, edelherten en wilde zwijnen, precies de soorten die de recreatieve jacht beweert te «reguleren» (Wagner et al. 2012).

Het beslissende verschil: roofdieren reguleren selectief, continu en zonder de destabiliserende neveneffecten van de recreatieve jacht. Ze nemen bij voorkeur zieke, zwakke en onervaren dieren weg. Ze veroorzaken geen seizoensgebonden stresspieken. Ze hebben geen afschotplannen, geen vergunningverkoop en geen politiek uitonderhandelde quota nodig. De toenemende afschot van wolven in Zwitserland werkt dus precies die natuurlijke regulatie tegen die het meest effectief zou zijn voor de biodiversiteit. Wie biodiversiteit wil, moet roofdieren accepteren, niet bestrijden.

Meer hierover: De wolf in Europa: Hoe politiek en recreatieve jacht het soortenbehoud ondermijnen en Wildtierkorridors en verbinding van leefgebieden

Vraatschade is niet alles: waarom het biodiversiteitsdebat te kort door de bocht gaat

Het conflict tussen bos en wild domineert het publieke debat over recreatieve jacht en natuur. Te veel reeën eten te veel jonge bomen op, luidt het standaardargument. De oplossing: meer afschot. Wat daarbij buiten beschouwing blijft: vraatschade is een symptoom, geen oorzaak. En biodiversiteit is veel meer dan de vraag of een bepaalde jonge boom overleeft.

De grootste aanjagers van het biodiversiteitsverlies in Zwitserland zijn niet reeën en herten. Het gaat om habitatverlies door verstedelijking en infrastructuur, intensieve landbouw met het gebruik van pesticiden en meststoffen, versnippering van leefgebieden door wegen en hekken, klimaatverandering met verschuivingen in vegetatiezones en fenologie, en lichtvervuiling die nachtactieve insecten en hun voedselwebben verstoort. Op de Rode Lijst van Zwitserland is meer dan een derde van alle onderzochte soorten als bedreigd ingedeeld. Het soortenverlies treft vooral insecten, amfibieën, reptielen en planten — groepen die door de recreatieve jacht helemaal niet worden aangepakt.

De vraatdruk zelf heeft meerdere oorzaken die verder gaan dan het aantal reeën alleen: monoculturen in de bosbouw bieden minder alternatief voedsel dan structuurrijke gemengde bossen. Klimaatstress verzwakt jonge bomen en maakt ze kwetsbaarder. En de door de jacht veroorzaakte terugtrekking van wilde dieren naar het bos concentreert de vraatdruk op een kleiner oppervlak. Het Zwitsers Nationaal Park laat al meer dan honderd jaar zien dat bossen zonder recreatieve jacht kunnen bestaan en zich op natuurlijke wijze kunnen verjongen, mits de leefgebieden intact zijn en natuurlijke dynamiek wordt toegelaten.

Bescherming van biodiversiteit vereist een holistische kijk: omvorming van bossen naar klimaatbestendige gemengde bossen, vermindering van pesticiden, verbinding van leefgebieden via Wildcorridors, bevordering van roofdieren, verwijdering van migratiebarrières en bescherming van wetlands, droge weilanden en bosranden. Niets daarvan vereist een gewapende militie met jachtvergunning. Wie het biodiversiteitsdebat reduceert tot het conflict tussen bos en wild en de recreatieve jacht als oplossing presenteert, leidt af van de werkelijke oorzaken en bedient een narratief dat vooral het voortbestaan van de recreatieve jacht veiligstelt, niet het voortbestaan van de biodiversiteit.

Meer hierover: Klimaatverandering, genetische diversiteit en recreatieve jacht en Genève en het jachtverbod

Tegenvoorbeeld uit Genève: biodiversiteit zonder recreatieve jacht

Het sterkste empirische argument tegen de stelling “recreatieve jacht beschermt de biodiversiteit” ligt midden in Zwitserland. Het kanton Genève heeft de milities-jacht in 1974 via een volksstemming afgeschaft. Sindsdien wordt het wildbeheer uitsluitend uitgevoerd door door de staat aangestelde wildbeheerders, volgens duidelijke criteria, transparant en zonder trofeeënlogica.

De biodiversiteitsbalans na meer dan 50 jaar is eenduidig: de jarenlange Geneefse faunainspecteur Gottlieb Dandliker (2001 tot 2025) liet een sterke toename van de vogelpopulatie zien, van enkele honderden naar 30.000 overwinterende vogels. In de hele kanton is een netwerk van uiteenlopende leefgebieden ontstaan, waarin tal van, deels zeldzame, dieren en planten een thuis hebben gevonden. Een langetermijnstudie toont de sterke toename van de biodiversiteit aan. Wilde dieren gebruiken Genève als toevluchtsoord vanuit de omliggende, bejaagde gebieden. De bevolking profiteert van vaker voorkomende, minder stressvolle natuurwaarnemingen en een grotere maatschappelijke acceptatie van wilde dieren in de bebouwde omgeving.

Het Genève-model weerlegt niet alleen de bewering dat recreatieve jacht onmisbaar zou zijn voor de biodiversiteit. Het toont ook aan dat het tegenovergestelde mogelijk is: meer biodiversiteit zonder recreatieve jacht. Het afzien van seizoensgebonden jachtdruk, van drijf- en drukjachten, van voederstations en van de systematische verwijdering van roofdieren schept omstandigheden waarin natuurlijke processen weer effectief worden. Genève is het levende bewijs dat een wildbeheer zonder miliciajacht niet alleen werkt, maar voor de biodiversiteit zelfs betere resultaten oplevert.

Meer hierover: Jacht in de kanton Genève: jachtverbod, psychologie en geweldperceptie en Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’

Wat er zou moeten veranderen

• Biodiversiteitsstrategie zonder afhankelijkheid van de jacht: Natuurbescherming moet inzetten op bescherming van leefgebieden, verbinding en vermindering van menselijke belasting, niet op jaarlijkse afschotquota. Recreatieve jacht mag niet gelden als standaardinstrument van het biodiversiteitsbeleid. Voorbeeldmotie: Wildcorridors en rustgebieden
• Roofdieren als natuurlijke regulatoren bevorderen: Wolf, lynx en andere roofdieren zijn de doeltreffendste instrumenten voor het reguleren van hoefdierpopulaties en het bevorderen van natuurlijke ecosysteemdynamiek. Hun terugkeer moet politiek worden ondersteund in plaats van tegengewerkt door afschot.
• Onafhankelijke biodiversiteitsevaluatie van de recreatieve jacht: Er is behoefte aan wetenschappelijk onafhankelijk onderzoek naar of en hoe recreatieve jacht de biodiversiteit in Zwitserland daadwerkelijk beïnvloedt, zowel positief als negatief. De tot nu toe bestaande zelfbeoordeling van de recreatieve jagers als ‘natuurbeschermers’ volstaat niet als bewijs. Voorbeeldmotie: Transparante jachtstatistiek
• Verbod op het bijvoeren van wild buiten duidelijk gedefinieerde noodsituaties: Bestandsondersteuning door bijvoeren is in tegenspraak met een biodiversiteitsstrategie die inzet op natuurlijke processen. De definitie van ‘noodsituatie’ moet wetenschappelijk onderbouwd en kantonaal eenduidig geregeld worden.
• Ontkoppeling van bos-wildconflicten en de legitimatie van de recreatieve jacht: Verbitproblemen zijn in de eerste plaats het gevolg van habitatverlies, klimaatverandering en door de jacht veroorzaakte gedragsverandering. Het biodiversiteitsbeleid moet deze oorzaken aanpakken in plaats van reflexmatig om meer afschot te roepen.

Argumentatie

«Recreatieve jacht beschermt de biodiversiteit.» Biodiversiteit hangt in de eerste plaats af van leefgebieden, verbindingen tussen leefgebieden, bodemleven, insecten en natuurlijke processen. Recreatieve jacht grijpt selectief in op afzonderlijke soorten, verandert sociale structuren en veroorzaakt door jachtdruk gedragsveranderingen die nieuwe conflicten creëren. Een algemene natuurbeschermingslegitimatie voor een vrijetijdsactiviteit die dieren doodt volgens een afschotplan, is vakinhoudelijk niet houdbaar.

«Zonder recreatieve jacht zou het bos door wildverbit kapotgaan.» Verbit is een reëel probleem, maar de oorzaken liggen dieper: habitatverlies, klimaatstress, monoculturen in de bosbouw en door de jacht veroorzaakte terugtrekking van wilde dieren in het bos. Studies tonen aan dat intensieve jachtdruk wilde dieren juist daarheen drijft waar ze de grootste schade aanrichten. Het Zwitserse Nationaalpark laat al meer dan honderd jaar zien dat bossen zonder recreatieve jacht kunnen bestaan.

«Roofdieren alleen kunnen wildbestanden niet reguleren.» Roofdieren reguleren al duizenden jaren hoefdierbestanden effectiever dan welke menselijke afschotplanning dan ook. De terugkeer van de wolf in Graubünden heeft de reeënpopulatie doen afnemen en de bijzondere jacht teruggebracht. In Wisconsin verminderde de terugkeer van de wolf wildaanrijdingen met 24 procent. De bewering dat roofdieren «niet voldoende» zijn, dient in de eerste plaats om het systeem van de recreatieve jacht in stand te houden.

«Bijvoederen is nodig zodat wilde dieren de winter overleven.» Bijvoedering van wild verandert natuurlijke selectiemechanismen, bevordert de overdracht van ziekten en parasieten, leidt tot een onnatuurlijke concentratie van veel dieren op weinige plekken en bevordert bestanden tot boven het niveau dat het leefgebied van nature kan dragen. De natuur heeft duizenden jaren gefunctioneerd zonder menselijke bijvoedering. Bijvoederen dient vaak niet de dierenwelzijn, maar de instandhouding van bestanden voor het volgende jachtseizoen.

«Biodiversiteit heeft actief beheer nodig, geen nietsdoen.»Actief beheer betekent leefgebieden beschermen, verbinden en menselijke druk verminderen, niet routinematig dieren doden. Wildbeheerstructuren naar Genève's model, bevordering van roofdieren, biotoopbeheer en wildcorridors zijn actief beheer. Recreatieve jacht met trofeeënlogica, afschotquota en vergunningverkoop is een gebruikssysteem, geen natuurbeschermingsconcept.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

• Waarom recreatieve jacht als populatiebeheer faalt
• Jacht in de feitencheck
• Zwitserland jaagt, maar waarom eigenlijk nog?
• Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’
• Dierenbescherming versus jachtpraktijken in Zwitserland
• De recreatieve jager in de 21e eeuw
• Jachtstatistiek Zwitserland 2025
• WWF-rapport 2026: de balans na 100 jaar “Hege und Pflege” (wildbeheer en -verzorging)
• Recreatieve jagers reguleren, geen roofdieren
• Lynx Zwitserland

Gerelateerde dossiers:

• Inleiding tot jachtkritiek
• Het jachtdiploma
• Jacht in Zwitserland: cijfers, systemen en mythen
• Jagers: rol, macht, opleiding en kritiek
• Jachtmythen: 12 beweringen kritisch onder de loep
• Recreatieve jacht en biodiversiteit: beschermt ze de natuur?
• Wildvlees in Zwitserland
• Jachtverbod Zwitserland
• argumentarium voor professionele wildhoeders
• Jacht en mensenrechten
• Jachtstatistiek Zwitserland 2025: wat de cijfers van de federale overheid laten zien
• Wat de recreatieve jacht Zwitserland werkelijk kost: de rekening die niemand presenteert
• Feitencheck: «De jacht in Zwitserland beschermt en dient»
• Zelfregulatie van wildpopulaties: wetenschappelijk bewijs uit Genève, Nationaal Park en internationale vergelijking
• Genève en het jachtverbod
• Alternatieven voor de recreatieve jacht

Onze aanspraak

De bewering dat recreatieve jacht de biodiversiteit beschermt, houdt bij vakinhoudelijke toetsing geen stand. Biodiversiteit ontstaat door intacte leefgebieden, natuurlijke processen en functionerende voedselwebben, niet door afschotquota en vergunningjacht. Een natuurbeschermingsbeleid dat recreatieve jacht als standaardinstrument behandelt, verwart gebruik met bescherming. Dit dossier wordt doorlopend aangevuld wanneer nieuwe studies, gegevens of politieke ontwikkelingen daarom vragen.

Wij documenteren wat zonder recreatieve jacht werkt: herstelprojecten van de natuur, wildcorridors, extensiveringsgebieden, terugkeer van roofdieren, jachtvrije zones. Ken jij een voorbeeld uit jouw regio, kanton of gemeente?Schrijf ons. Daarmee bouwen we een onderbouwd overzicht van langetermijneffecten op, als tegenbewijs tegen een narratief dat beweert dat zonder recreatieve jacht de natuur ten onder zou gaan.

Meer over recreatieve jacht: in ons dossier over de jacht bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.