Vossenjacht zonder feiten: Hoe JagdSchweiz problemen verzint

Op 20 november 2025 publiceerde JagdSchweiz een positiepaper over de vossenjacht. De teneur is duidelijk: de vossenjacht zou «zinvol en nuttig» zijn en «absoluut gehandhaafd» moeten worden. Kritiek van natuur- en dierenwelzijnsorganisaties wordt daarin afgedaan als emotioneel en op weinig feiten gebaseerd.

Wie echter een blik werpt op de feitelijke ontwikkeling in regio's zonder vossenjacht, op rechterlijke uitspraken en op de officiële cijfers over de jachtpraktijk, ziet snel in: het document verdedigt vooral een jagerszelfbeeld en een bloedige hobby die nauwelijks nog te rijmen valt met moderne ecologie van wilde dieren en dierenwelzijn. Luxemburg ziet sinds 2015 af van elke vossenjacht, Genève sinds 1974 van elke recreatieve jacht überhaupt, en noch het ene kanton noch de ene staat kent de rampen die de lobby van de recreatieve jacht regelmatig aan de wand schildert. De werkelijkheid weerlegt het standpuntdocument nog voordat er ook maar één pagina van is gelezen.

Wat je hier te wachten staat

JagdSchweiz verdedigt een systeem dat allang in de verdediging is gedrongen: Wat in het positiepaper staat, wat erin ontbreekt en waarom beide veelzeggend zijn.
Luxemburg: vossenjacht verboden, problemen uitgebleven: Wat autoriteiten, onafhankelijke rapporten en parlementaire vragen sinds 2015 documenteren, en hoe dramatisch het tegenovergestelde van de lobbyprognoses is uitgekomen.
Kanton Genève: vijftig jaar wildbeheerbeleid zonder recreatieve jacht: Hoe het kanton laat zien dat de natuur zonder recreatieve jacht niet instort, maar juist floreert, met de hoogste veldhazendichtheid van Zwitserland.
Nationale parken en jachtvrije gebieden zonder vossenjacht: het dreigbeeld blijft theorie: Wat langetermijnobservaties uit jachtvrije zones in Europa laten zien over vossendichtheid en biodiversiteit.
De geweldscultuur van de recreatieve jacht voor de rechter: Wat de onherroepelijke uitspraak van de strafrechtbank van Bellinzona zegt over JagdSchweiz, vrijheid van meningsuiting en bewezen feiten.
Graubünden: officiële cijfers ontmaskeren het ideaalbeeld: Wat de officiële statistieken van de hoofdjacht vertellen over misschoten, onwettige dodingen en aangeschoten dieren.
De vos als zondebok voor misstanden in de landbouw: Waarom de achteruitgang van weidevogels en veldhazen niet aan de vos ligt, en welke factoren deskundigen en autoriteiten werkelijk aanwijzen.
Ziekten: succes van de geneeskunde, niet van het geweer: Wat de geschiedenis van de hondsdolheidsbestrijding en de vossenlintworm-gegevens uit Luxemburg zeggen over de beweerde ziektepreventie door de vossenjacht.
Wat een modern wildbeleid écht nodig zou hebben: Drie concrete speerpunten als alternatief voor de recreatieve jacht op vossen.
Dierenwelzijnsrecht versus jachtlogica: Waarom de gebruiksretoriek van het positiepaper in strijd is met de geest van de Zwitserse dierenwelzijnswet en het burgerlijk wetboek.
Stand oktober 2026: Onbeantwoorde vragen van kantons, het Zürichse wildboek en tegenspraak binnen de recreatieve jagers.
Argumentenoverzicht: Antwoorden op de meest voorkomende rechtvaardigingen van de lobby van de recreatieve jacht op vossen.
Snelkoppelingen: Alle relevante artikelen, studies en dossiers.

JagdSchweiz verdedigt een systeem dat allang in de verdediging is gedrongen

In het standpuntdocument van november 2025 reageert JagdSchweiz op de “meermaals door natuur- en dierenbeschermingskringen aangezwengelde discussie” over zin en toekomst van de vossenjacht. De organisatie houdt vast aan de stelling dat recreatieve jacht op vossen noodzakelijk is om populaties te reguleren, schade te voorkomen, ziekten te bestrijden en andere wilde diersoorten te beschermen. De vos wordt daarbij indirect opgebouwd tot probleemfiguur die zonder hagel en buks uit de hand zou lopen. Hoeveel vossen aan deze logica ten prooi vallen, toont de Eidgenössische Jagdstatistik 2025 (Zwitserse federale jachtstatistiek 2025): 19.208 vossen werden doodgeschoten, met alle overige uitval erbij zijn het er 20.938.

Opvallend is wat ontbreekt: een nuchtere wetenschappelijke analyse van de ervaringen in regio's waar al jaren of zelfs decennia geen vossenjacht meer plaatsvindt, evenals een eerlijke confrontatie met de massale misstanden van het eigen cliënteel in de jachtpraktijk. In het positiepaper worden vossen behandeld als “hoerloze publieke zaak” en als grondstof met een schommelende pelsprijs. Doorslaggevend zijn jachtrecht, jachtopbrengst en markt, niet het dier als voelend wezen. Dat is de wereldvisie van een belangenvereniging die zichzelf al heeft overleefd en het niet doorheeft.

Meer hierover: Jagerslobby in Zwitserland: hoe invloed werkt en De zwarte lijst van JagdSchweiz

Luxemburg: vossenjacht verboden, problemen uitgebleven

Luxemburg heeft op 1 april 2015 de recreatieve jacht op vossen volledig stopgezet. Vóór het verbod kwamen jaarlijks zo'n 3.000 vossen om door de geweren van recreatieve jagers in het groothertogdom. Jachtverenigingen voorspelden destijds een “populatie-explosie”, een toenemend risico op epidemieën en groeiende schade aan bodembroeders en landbouwhuisdieren. Niets daarvan is uitgekomen.

Milieuminister Carole Dieschbourg bevestigde naar aanleiding van parlementaire vragen van de oppositie meermaals: er zijn geen aanwijzingen voor een toename van de vossenpopulatie. Controles met wildcamera's en tellingen wijzen op een stabiele, gelijkblijvende populatie. Bijzonder betekenisvol is de bevinding over de vossenlintworm: terwijl in een Frans testgebied bij Nancy het besmettingspercentage van de vossen door intensivering van de bejaging steeg van 40 naar 55 procent (Comte et al. 2017), daalde het in Luxemburg na het jachtverbod van 39,7 naar 10,0 procent (Technischer Bericht Nr. 8 van de Naturverwaltung, 2020). De vossenjacht is daarmee niet alleen een ongeschikt middel om de vossenlintworm te bestrijden: ze bevordert aantoonbaar de verspreiding ervan. De Luxemburgse jagersvereniging FSHCL spande zelfs een rechtszaak aan tegen het verbod. Ze verloor.

Meer hierover: Luxemburg verlengt vossenjachtverbod en Recreatieve jagers verspreiden ziektes

Kanton Genève: vijftig jaar wildbeheer zonder recreatieve jacht

De realiteitscheck valt in Zwitserland zelf nog duidelijker uit. In het kanton Genève werd in 1974 de recreatieve jacht via een volksstemming afgeschaft. Voor de stemming had de lobby van de recreatieve jacht beweerd dat de veldhaas in het kanton zonder jacht zou worden uitgeroeid door roofdieren. Het tegendeel is gebeurd: Genève heeft vandaag de hoogste veldhazendichtheid van heel Zwitserland.

Aan het begin van de jaren zeventig waren grote wilde dieren in het kanton Genève door overmatige recreatieve jacht bijna uitgeroeid: er waren nog slechts enkele tientallen reeën, herten en wilde zwijnen waren al decennia verdwenen. Na het jachtverbod herstelden de populaties zich. Genève is vandaag een van de laatste bolwerken voor wilde konijnen en patrijzen op Zwitserse bodem en herbergt de laatste patrijzenpopulatie van Zwitserland. Aan de oevers van het Meer van Genève en de Rhône nam het aantal overwinterende watervogels spectaculair toe, een directe gevolg van het uitblijven van verstoring door de recreatieve jacht. Vijftig jaar natuurwaarnemingen in het kanton Genève leveren het meest overtuigende argument tegen de doemscenario's over populaties van de lobby van de recreatieve jacht.

Meer hierover: Het wildbeheerdermodel: professioneel wildbeheer met een erecode en Genève: jachtverbod sinds 1974

Nationale parken en gebieden zonder vossenjacht: het dreigingsscenario blijft theorie

Naast Luxemburg en Genève zijn er nog meer gebieden in Europa waar al jaren nauwelijks of niet op vossen wordt gejaagd, waaronder nationale parken zoals het Bayerischer Wald en Berchtesgaden, evenals grotere jachtvrije gebieden. De bevindingen zijn consistent:

Er zijn geen gedocumenteerde "vossenexplosies" met daaropvolgende instortingen van populaties grondbroeders of veldhazen.
De vossendichtheid past zich aan de natuurlijke en door de mens veroorzaakte omstandigheden aan, vooral aan het voedselaanbod.
Waar de mens niet met het geweer ingrijpt, reguleren voedselaanbod, ziekten en concurrentie binnen de soort de populaties vanzelf.

Daarmee staat JagdSchweiz voor een duidelijke tegenstrijdigheid: terwijl het standpuntdocument dramatische scenario's schetst, laten reële praktijktesten op twee niveaus het tegendeel zien, nationaal in het kanton Genève en internationaal in Luxemburg. Vosjachtvrije zones zijn geen ecologische probleemgebieden. Het zijn vaak hotspots van biodiversiteit.

De gewelddadige cultuur van de recreatieve jacht voor de rechter

Hoe de jachtwereld rond JagdSchweiz functioneert, blijkt uit een procedure voor de strafrechter in Bellinzona. JagdSchweiz had tegen de IG Wild beim Wild aangifte gedaan, omdat de vereniging zich door scherpe kritiek in haar eer aangetast voelde. Centraal stonden formuleringen waarin JagdSchweiz werd omschreven als een «militante probleemvereniging», die wordt verweten een cultuur van geweld te hanteren, geen respect te tonen voor wilde dieren en enorme politieke druk uit te oefenen door middel van intimidatie en leugenpropaganda.

Na de bewijsvoering kwam rechter Siro Quadri tot de conclusie dat deze uitspraken geen leugens zijn en daarom geen lasterlijk karakter hebben. De IG Wild beim Wild werd in 2020 vrijgesproken, het vonnis is onherroepelijk. Juridisch betekent dat: zelfs drastische formuleringen over een “militant jachtmilieu” en een “geweldscultuur” werden door de strafrechter beschouwd als gedekt door de vrijheid van meningsuiting en in de kern ondersteund door de voorgelegde feiten en verbanden. Dat werpt een duidelijk licht op de omgeving waarin het huidige standpuntdocument is ontstaan.

Meer hierover: Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet en Psychologie van recreatieve jacht

Graubünden: officiële cijfers ontmaskeren het ideaalbeeld

Hoogjachten in Graubünden worden door JagdSchweiz graag verkocht als schoolvoorbeeld van verantwoorde regulering. De officiële cijfers vertellen een ander verhaal. Tijdens de hoogjacht worden in het kanton jaarlijks zo'n 10.000 herten, gemzen, reeën en wilde zwijnen geschoten. Ongeveer 9 procent van deze afschoten is onrechtmatig. Alleen al in de vijf jaar vóór 2016 betaalden recreatieve jagers ordeboetes van meer dan 700.000 frank, tot 177.000 frank per jaar. Van 2012 tot 2020 registreerde het Amt für Jagd und Fischerei jaarlijks meer dan 1.000 boetes en aangiften tegen recreatieve jagers; sinds 2021 worden deze cijfers niet meer gepubliceerd.

Bijzonder ernstig zijn de cijfers over aangeschoten dieren: tussen 2012 en 2016 werden in Graubünden 56.403 herten, reeën, gemzen en wilde zwijnen geschoten. In 3.836 gevallen werden dieren slechts aangeschoten en bezweken ze aan de gevolgen van het schot of bleven ze onvindbaar. Bij de hoogjacht van 2022 meldde het Amt für Jagd und Fischerei 790 foutieve afschoten bij ongeveer 9.200 geschoten dieren. Wildbioloog Lukas Walser bevestigde tegenover SRF: “Dit aandeel is elk jaar ongeveer gelijk.” Extrapoleert men dit naar alle jachtkantons en over langere perioden, dan komt men uit op tienduizenden dieren die ofwel illegaal worden gedood ofwel niet conform de dierenwelzijnsregels worden geschoten. Het beeld van de gedisciplineerde, wetsgetrouwe recreatieve jager dat JagdSchweiz in het openbaar schetst, is een reclamebrochure en geen realistische beschrijving.

Meer hierover: Hoogjacht in Zwitserland: traditieritueel, geweldszone en stresstest voor wilde dieren en Hoogjacht in Graubünden: controle en gevolgen

De vos als zondebok voor misstanden in de landbouw

Een centraal argument in de jachtretoriek luidt dat vossen grondbroeders en veldhazen in het cultuurlandschap zodanig zouden decimeren, dat alleen intensieve recreatieve jacht op roofdieren deze soorten kan beschermen. De ontwikkeling in Luxemburg, Genève en de vosjachtvrije nationale parken toont iets anders aan.

Het hoofdprobleem ligt niet bij de vos, maar op de akker. Vakpublicaties en overheidsrapporten wijzen consequent op:

vernietiging van leefgebied door ruilverkaveling, drainage en het verlies van heggen en braakland
het massale gebruik van pesticiden en kunstmest, waardoor insecten en daarmee voedselbronnen worden vernietigd
vroeg en frequent maaien met zware machines, waarbij legsels en jongen direct worden gedood

Het Luxemburgse milieubeleid voert de achteruitgang van verschillende akkervogelsoorten uitdrukkelijk terug op deze factoren, niet op vossen. Daar waar weilanden later en behoedzamer worden gemaaid, pesticiden worden verminderd en toevluchtsoorden worden gecreëerd, herstellen de populaties zich, en dat zonder vossenjacht. Vossen tot zondebok maken voor de gevolgen van een misleid landbouwbeleid mag politiek gezien comfortabel zijn. Vakinhoudelijk is het een afleidingsmanoeuvre.

Meer hierover: Jacht en biodiversiteit: beschermt de recreatieve jacht werkelijk de natuur? en Jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken

Ziekten: succes van de geneeskunde, niet van het geweer

Een ander standaardargument van de jachtverenigingen is de ziektebestrijding. De vos dient als zondebok voor hondsdolheid, vossenlintworm en andere zoönosen. De geschiedenis van de bestrijding van hondsdolheid in Europa toont echter duidelijk aan: de doorbraak kwam door grootschalige vaccinatieaasprogramma's, niet door de recreatieve jacht. In Zwitserland en de buurlanden werden miljoenen vaccinatie-aas uitgelegd, waarna de vossen-hondsdolheid binnen enkele jaren verdween.

Ook bij de vossenlintworm gelden hygiëne, voorlichting en eventueel gerichte uitleg van ontwormingsaas in hotspots als doorslaggevende maatregelen. De Luxemburgse gegevens bewijzen zelfs het tegendeel van de stelling van de lobby van de recreatieve jacht: het aandeel besmette vossen daalde na het jachtverbod van 39,7 naar 10,0 procent, terwijl het in het intensief bejaagde testgebied bij Nancy steeg van 40 naar 55 procent. In Zwitserland worden volgens een in 2025 in “The Lancet Infectious Diseases” gepubliceerde analyse gemiddeld ongeveer 70 mensen per jaar ziek aan de vossenlintworm. Een daling door de vossenjacht is nergens aangetoond. Ziektepreventie is daarom geen blanco cheque voor een algemene, permanente vervolging van de vos. Het is een argument dat bij nadere beschouwing juist tegen de vossenjacht pleit.

Meer hierover: Laagwildjacht en wildziekten en Recreatieve Jacht bevordert ziekten

Wat een modern wilde-dierenbeleid werkelijk nodig zou hebben

In plaats van vast te houden aan een slecht onderbouwde vossenjacht, zou Zwitserland zich kunnen richten op reeds werkende modellen. Een tijdgeschikt wildbeheer zou drie speerpunten stellen:

Afval- en voederbeleid in bebouwde gebieden: Beveiligde afvalsystemen, duidelijke voederverboden en voorlichtingscampagnes zouden de dichtheid van vossen in steden doeltreffend en diervriendelijk beperken. Vossen volgen het voedselaanbod, niet de moraliserende retoriek van verenigingen voor recreatieve jacht.

Leefgebied in plaats van lood voor bedreigde soorten: Weilanden later maaien, pesticidengebruik verminderen, kleine landschapselementen bevorderen, rustzones creëren: deze maatregelen helpen grondbroeders en veldhazen aantoonbaar veel meer dan een algemene bejaging van roofdieren. Genève heeft dat aangetoond met de grootste veldhazendichtheid van Zwitserland.

Gerichte, professionele ingrepen in plaats van recreatieve jacht: Waar daadwerkelijk ernstige, gedocumenteerde schade optreedt, kunnen overheidswildbeheerders met duidelijke opdrachten en wetenschappelijke monitoring gericht ingrijpen. Het Geneefse model toont al vijftig jaar aan dat dit werkt. Langetermijnobservaties laten zien dat de biodiversiteit in het kanton sterk is toegenomen sinds de afschaffing van de recreatieve jacht in 1974.

Dierenwelzijnsrecht versus jachtlogica

De Zwitserse dierenwelzijnswet stelt duidelijk dat het haar taak is de waardigheid en het welzijn van dieren te beschermen. Het burgerlijk wetboek stelt vast dat dieren geen zaken zijn. Een redenering die de vossenjacht vooral rechtvaardigt met economische aantrekkelijkheid en gebruik, degradeert de vos in feite weer tot koopwaar en is in strijd met de geest van het Zwitserse dierenwelzijnsrecht.

In het standpuntpaper van JagdSchweiz is geen woord te vinden over het lijdensvermogen van de vos, over foutieve afschotten en de gevolgen daarvan, over het dierenwelzijn bij nachtelijke jachtpartijen met hagel, over het stresseffect van de jacht op familiegroepen. Wat wel te vinden is, zijn de bontprijs, het jachtrecht, de jachtbuit en het belang van het in stand houden van een hobby. Wie zo over wilde dieren schrijft, schrijft niet over levende wezens, maar over grondstoffen. Dat is geen modern wildbeheer. Het is een overblijfsel uit een tijd waarin het geweer gold als universeel gereedschap tegen zelf veroorzaakte problemen.

Meer hierover: Waarom het dierenbeschermingsrecht bij de bosgrens eindigt en Inleiding tot jachtkritiek

Stand van zaken oktober 2026

Sinds februari 2026 is de kloof tussen bewering en bewijs niet kleiner geworden. IG Wild beim Wild heeft de regeringen van Glarus, Uri, Appenzell Ausserrhoden en Solothurn naar aanleiding van hun antwoorden op de vossenpetitie van Pascal Wolf in open brieven in totaal 30 vragen gesteld over het doel en de gegevensbasis van de vossenjacht. Tot 4 oktober 2026 kwam er geen antwoord in. Solothurn had als enige bron het standpuntpaper van JagdSchweiz genoemd. Inmiddels lopen er verzoeken om inzage in de dossiers op grond van de openbaarheidswetgeving; de termijn eindigt op 4 november 2026. Het kanton Zug koos een andere weg en liet de vossenjacht in 2025/26 als eerste kanton onafhankelijk toetsen: het deskundigenrapport van SWILD (Kistler & Bontadina 2026) komt tot de conclusie dat de jacht populaties niet duurzaam reguleert en de bestrijding van ziekten niet verbetert. De Zuger jachtcommissie besloot daarop de vossenjacht niet langer actief te bevorderen.

In het kanton Zürich laat het elektronische wildboek, waarin recreatieve jagers hun afschotten zelf registreren, een vergelijkbaar beeld zien. Volgens de gegevens van de visserij- en jachtadministratie, die Wild beim Wild heeft geanalyseerd, draagt van de 21.846 tussen 2015 en 2025 doodgeschoten vossen slechts 7,7 procent een vermelding van ziekte of verwonding. Conflicten met de landbouw en de bevolking worden helemaal niet geregistreerd. Wat deze indeling in doodbaar en beschermenswaardig ideeënhistorisch betekent, laat het artikel zien Schadelijk of nuttig: de ideologie achter de vossenjacht.

Tegenspraak komt inmiddels uit de recreatieve jagerij zelf. De standpuntdocumenten van de Ökologischer Jagdverein Schweiz noemen bij de veldhaas de intensieve landbouw en bij het alpensneeuwhoen, de korhaan en de houtsnip het verlies van geschikte leefgebieden als voornaamste oorzaken, niet de vos. Het leidbeeld van de vereniging eist een verbod op de jacht in het hol. JagdSchweiz geeft in het eigen vossendocument toe dat de bejaging ‘waarschijnlijk nauwelijks een merkbaar beperkende invloed’ heeft op de populatie, en eist desondanks een regionaal intensieve bejaging. Deze en andere tegenstrijdigheden uit 28 standpuntpapers worden gedocumenteerd in het overzicht JagdSchweiz argumenteert tegen zichzelf.

Wat er zou moeten veranderen

Onmiddellijke beschermde status voor de vos in Zwitserland:De recreatieve jacht op vossen wordt op federaal niveau verboden. Gerichte, gedocumenteerde ingrepen door professionele wildbeheerders blijven mogelijk bij aantoonbaar ernstige schadedruk. Luxemburg en Genève laten al jaren zien dat deze oplossing werkt. Modelvoorstel: Verbod op de zinloze vossenjacht
Verbod op de bouwjacht en andere wrede methoden tegen vossen: De bouwjacht, waarbij honden vossen in hun hol opjagen, is een van de wreedste jachtmethoden en moet op federaal niveau worden verboden. Hetzelfde geldt voor levende vallen zonder dagelijkse controle en lokjacht in de winter. Modelvoorstel: Verbod op dierenmishandelende vallen- en lokjacht
Onafhankelijke wetenschappelijke populatiemeting in plaats van afschotcijfers als gegevensbasis: Het Zwitserse vossenbeleid baseert zich tot nu toe op afschotcijfers als populatie-indicator. Dat is methodologisch onvoldoende. Er zijn gestandaardiseerde, onafhankelijke populatiemetingen naar Luxemburgs voorbeeld nodig (wildcamera's, transecttellingen, mestanalyses).
Landbouwbeleidsmaatregelen in plaats van bestrijding van roofdieren: Bodembroeders en hazen worden niet beschermd door de vossenjacht, maar door later maaien, minder pesticiden, meer heggen en rustzones. Deze maatregelen moeten wettelijk worden verankerd en gefinancierd, in plaats van ze te vervangen door symbolische bestrijding van roofdieren.
Transparantieplicht voor standpuntnota's van JagdSchweiz: Standpuntnota's van jachtverenigingen die politieke besluiten beïnvloeden, moeten hun gegevensbasis openbaar maken en bestand zijn tegen onafhankelijke toetsing. Waar officiële gegevens en wetenschappelijke studies de beweringen tegenspreken, moet dit publiekelijk worden gedocumenteerd. Modelvoorstel: Transparante jachtstatistiek

Argumentatie

«Zonder vossenjacht exploderen de populaties.» Luxemburg laat sinds 2015 en Genève sinds 1974 het tegendeel zien: stabiele populaties, geen explosies, geen ecologische instortingen. Wildcameracontroles en tellingen tonen in beide gevallen gelijkblijvende of dalende vossendichtheden aan. De these van de populatie-explosie is een weerlegde voorspelling.

«Vossen vernietigen bodembroeders en hazen.»Het kanton Genève heeft zonder vossenjacht de hoogste hazendichtheid van Zwitserland en de laatste patrijzenpopulatie van het land. Dat ontmaskert het argument voor wat het is: afleiding van de werkelijke oorzaken (pesticiden, landgebruik, vroeg maaien).

«Vossenjacht bestrijdt de vossenlintworm en hondsdolheid.» Bij de vossenlintworm laten de gegevens uit Frankrijk en Luxemburg zien: het tegendeel is waar. Intensievere jacht bij Nancy verhoogde het besmettingspercentage van 40 naar 55 procent, het jachtverbod in Luxemburg verlaagde het van 39,7 naar 10,0 procent. Hondsdolheid werd in Europa verslagen met vaccinatielokaas, niet met hagel. Ziektepreventie is geen geldig argument voor vossenjacht. Het is een weerlegd argument.

«Vossenjacht is noodzakelijk wildbeheer.» Het Geneefse model met statelijke wildbeheerders en gerichte, gedocumenteerde ingrepen functioneert al vijftig jaar, wordt wetenschappelijk begeleid en is ecologisch aantoonbaar beter dan grootschalige recreatieve jacht. Beheer is mogelijk, zonder recreatieve jacht.

«JagdSchweiz handelt in het belang van de natuur.» De strafrechtbank van Bellinzona heeft in 2020 in een onherroepelijk vonnis vastgesteld dat de kritiek op een «geweldscultuur» in de omgeving van JagdSchweiz geen strafbare laster is, maar een door de overgelegde feiten gestaafd, toelaatbaar waardeoordeel. Wie in naam van de natuur handelt, moet zich laten meten aan feiten, niet aan de eigen zelfpresentatie.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

Gerelateerde dossiers:

Onze aanspraak

JagdSchweiz publiceert een positiepaper dat uitgaat van scenario's die in Luxemburg en Genève al lang weerlegd zijn. Dit dossier stelt daar controleerbare feiten tegenover: overheidsgegevens, rechterlijke uitspraken, officiële jachtstatistieken en langetermijnwaarnemingen uit gebieden zonder vossenjacht. De vos heeft geen recreatieve jager nodig. Hij heeft een samenleving nodig die ophoudt hem tot zondebok te maken voor misleid landbouwbeleid en een verouderd jachtmodel.

IG Wild beim Wild documenteert het verschil tussen de retoriek van de lobby van de recreatieve jacht en de realiteit, met bronnen die iedereen zelf kan controleren. Dit dossier wordt bijgewerkt wanneer nieuwe rapporten uit Luxemburg, Zwitserse gerechtelijke uitspraken of politieke ontwikkelingen daartoe aanleiding geven.

Meer over recreatieve jacht: in ons Dossier «Jacht in Zwitserland: cijfers, systemen en mythen» bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.