Wildcorridors: wildbruggen effectiever dan afschot
In Zwitserland bestaan 303 bovenregionale wildcorridors. Daarvan zijn er inmiddels 47, ruim 16 procent, grotendeels onderbroken en voor wilde dieren niet meer bruikbaar. Meer dan de helft van de resterende corridors functioneert aanzienlijk tot sterk verminderd. Elk jaar komen op Zwitserse wegen en spoorlijnen bijna 21.000 middelgrote tot grote wilde dieren om het leven, onder wie meer dan 8.000 reeën; statistisch gezien dus elk uur één ree. Meer dan 100.000 amfibieën worden jaarlijks overreden. Elk jaar raken meer dan 100 mensen gewond en de materiële schade loopt op tot tientallen miljoenen.
Wat de recreatieve jagers hiervan maken, is opmerkelijk: ze verklaren zichzelf tot de oplossing van het probleem. Afschot, zo luidt het argument, verkleint de wildstand en daarmee het aantal wildongevallen. Wildschadepreventie langs wegen geldt als legitimatieformule voor de recreatieve jacht, juist waar andere rechtvaardigingen niet meer houdbaar zijn. Wetenschap, praktijk en ervaring uit Zwitserland en Europa laten echter duidelijk zien: de effectieve antwoorden op versnippering van leefgebieden en wildongevallen heten ecoducten, wilddoorgangen, geurhekken, wildwaarschuwingssystemen en consequente ruimtelijke ordening, niet afschot.
Dit dossier laat zien waarom de versnippering van leefgebieden een structureel probleem is dat structurele antwoorden vraagt, waarom de recreatieve jacht het probleem niet oplost maar deels verergert, en waarom Zwitserland ondanks een goede wettelijke basis decennia achterloopt op de behoefte.
Meer achtergronden over de lobbyargumenten van de recreatieve jacht vind je in het Dossier Jachtmythen: 12 beweringen die je kritisch moet toetsen.
Wat je hier te wachten staat
- Versnippering van leefgebieden: wat het betekent en waarom het hét centrale probleem voor wilde dieren van deze tijd is. Hoe wegen, nederzettingen en spoorlijnen leefgebieden van dieren in steeds kleinere eilanden opdelen, wat dat betekent voor populaties, genetica en overlevingskansen en welke soorten er het meest door worden getroffen.
- 303 corridors, 47 onderbroken: de staat van de Zwitserse wildcorridors. Wat de BAFU-inventaris laat zien, waar de grootste lacunes liggen, waarom nationale wegen de grootste barrière vormen en hoe ver de sanering inmiddels is gevorderd.
- Wildbruggen en wildpassages: wat ze kunnen en wat het onderzoek zegt. Waarom groene bruggen voor alle terrestrische diergroepen effectief zijn, wat 2.300 wilde dieren per brug per jaar betekenen en welke factoren over succes of mislukking beslissen.
- Wildongevallen: 21.000 doden per jaar en het donkere getal. Wat de Zwitserse wildongevallenstatistiek laat zien: welke groepen mensen schade lijden, welke kosten ontstaan en waarom de officiële cijfers systematisch te laag zijn.
- Het jachtargument: “Afschot voorkomt wildongevallen.” Waarom deze bewering wetenschappelijk niet standhoudt, waarom drijf- en drukjachten het ongevalsrisico tijdelijk kunnen verhogen en wat studies over populatiedynamiek en verkeersveiligheid laten zien.
- Alternatieven die werken: geurhekken, reflectoren, wildwaarschuwingsinstallaties, snelheidsverlaging: Welke niet-dodelijke maatregelen in studies tot 83 procent minder wildongevallen laten zien, hoe technische wildwaarschuwingsinstallaties werken en waarom 60 km/u op kritieke trajecten levens redt.
- Ruimtelijke ordening als oplossing: wat consequente leefgebiedverbinding betekent: hoe Pro Natura, BAFU en kantons corridors veiligstellen, wat het actieplan biodiversiteit voorziet en waarom de sanering van de Zwitserse wildcorridors nog tientallen jaren zal duren.
- Wat er zou moeten veranderen: Concrete politieke eisen: saneringsplicht met termijn, verplichte wildwaarschuwingsinstallaties, snelheidsverlaging, voorbehoud voor ruimtelijke ordening.
- Argumentatie: Antwoorden op de meest voorkomende rechtvaardigingen van de lobby van de recreatieve jacht.
- Snelkoppelingen: Alle relevante bijdragen, studies en dossiers in één overzicht.
Versnippering van leefgebieden: het centrale probleem voor wilde dieren van dit moment
Wilde dieren hebben samenhangende leefgebieden nodig. Ze trekken dagelijks heen en weer tussen voedsel- en rustplaatsen, seizoensgebonden tussen zomer- en winterleefgebieden, en over generaties heen, zodat jonge dieren kunnen uitwijken, populaties genetisch kunnen uitwisselen en soorten nieuwe gebieden kunnen koloniseren. Wat vroeger vanzelfsprekend was, is voor veel soorten in Zwitserland en in Midden-Europa tegenwoordig niet meer mogelijk: wegen, spoorlijnen, nederzettingen, gekanaliseerde wateren en intensief gebruikte landbouwgronden hebben het landschap in steeds kleinere eilanden versneden.
De gevolgen zijn ernstig. Geïsoleerde populaties verliezen genetische diversiteit, omdat er geen uitwisseling met naburige populaties meer plaatsvindt. Lokale gebeurtenissen zoals een strenge winter, een ziekte of een extreem weersfenomeen kunnen hele populaties uitroeien als er geen toestroom uit naburige gebieden mogelijk is. Soorten die grote leefgebieden nodig hebben of afhankelijk zijn van seizoensmigratie, verliezen met elke nieuwe weg en elk nieuw woongebied opnieuw mogelijkheden. Na de recreatieve jacht is het wegverkeer de op één na meest voorkomende bekende doodsoorzaak voor grote wilde dieren in Zwitserland (Wildongevallen in de herfst).
Dit is geen nichekwestie van natuurbescherming. Het is het structurele kernprobleem van de wildlife-ecologie in Zwitserland, en het wordt door geen enkel afgeschoten dier opgelost. Wie serieus wil praten over bescherming van wilde dieren, soortbehoud en verkeersveiligheid, moet hier beginnen, niet bij de jachtvergunning.
Meer hierover: Zwitserland jaagt, maar waarom eigenlijk nog? en Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet
303 corridors, 47 onderbroken: de toestand van de Zwitserse wildcorridors
Het BAFU (het Zwitserse Federale Bureau voor Milieu) heeft voor Zwitserland 303 bovenregionale wildcorridors geïnventariseerd. Deze corridors verbinden bosgebieden, wateren en natuurnabije gebieden en vormen de ruggengraat van de mobiliteit van wilde dieren in Zwitserland. Het resultaat van de actuele inventarisatie is ontnuchterend: slechts ongeveer 28 procent van de corridors functioneert grotendeels onbelemmerd. 47 corridors (16 procent) zijn grotendeels onderbroken en niet meer bruikbaar voor wilde dieren. Meer dan de helft, namelijk 171 corridors, is in zijn functioneren aanzienlijk tot sterk aangetast.
De grootste barrière vormen de nationale wegen. Het Bundesamt für Strassen (ASTRA) werkt sinds 2003 samen met het BAFU en de kantons aan de sanering van de wildcorridors die nationale wegen kruisen, in totaal 41 corridors van bovenregionaal belang. Volgens de tussentijdse balans van het ASTRA van juli 2025 is pas 54 procent daarvan gesaneerd of in uitvoering, en 44 procent in de projectfase. De vooruitgang gaat langzaam: in 2021 waren er in Zwitserland 44 wildviaducten; de eerste werden in 1992 in het kanton Thurgau over de nieuwe A7 gebouwd. Er komen nog meer passages, onderdoorgangen en gespecialiseerde doorlaten voor kleine dieren bij, maar de sanering loopt over tientallen jaren, niet over enkele jaren. In het kanton Zürich omvat het huidige saneringsprogramma 50 wildcorridors en is het opgezet in drie etappes over 24 jaar, van 2024 tot 2044.
Deze toestand is niet door een populatie wilde dieren veroorzaakt, en geen enkel afschot zal hem verhelpen. Hij is het resultaat van tientallen jaren aan ruimtelijke ordeningsfouten en vraagt om correcties in de ruimtelijke ordening.
Meer hierover: BAFU: Faunacorridors en faunapassages en Pro Natura: Vrij baan voor wilde dieren
Ecoducten en faunapassages: wat ze kunnen en wat het onderzoek zegt
Ecoducten en faunapassages werken. Dat is niet de mening van natuurbeschermingsorganisaties, maar het resultaat van tientallen jaren onderzoek. Een meta-analyse waarin groene bruggen in Duitsland, Nederland, Frankrijk en Zwitserland zijn geëvalueerd, komt tot de conclusie dat groene bruggen voor alle terrestrische diergroepen geschikt zijn om de versnipperingseffecten van verkeersinfrastructuur ten minste lokaal te compenseren. Ze zijn het meest effectief wanneer ze niet alleen als smalle oversteekcorridors dienen, maar worden geïntegreerd in het leefgebied van de betreffende soorten.
De cijfers zijn indrukwekkend: op een groene brug over de snelweg A11 in Brandenburg werden tussen mei 2005 en april 2006 bijna 2.300 wilde dieren geregistreerd. De passage werd niet alleen door grotere wilde dieren gebruikt, maar ook door ongewervelden zoals vlinders, spinnen en kevers. Een monitoring door de Forstliche Versuchsanstalt Baden-Württemberg bij 66 faunapassages, van grote overbruggingen tot doorlaten voor kleine dieren, laat zien dat bruggen geschikt zijn als oversteekhulp en als leefgebied voor de meest uiteenlopende soortgroepen en een belangrijke bijdrage leveren aan de verbinding van leefgebieden. Voor de Europese wilde kat in Luxemburg kon via DNA-analyse worden aangetoond dat minstens 9 verschillende individuen één enkele ecoduct als trekcorridor gebruikten.
Bepalend voor het succes: breedte. Hoe breder een brug is, hoe beter hij wordt aangenomen. Smalle bruggen zonder dekking worden door schuwe soorten gemeden. Een brug van minstens 50 meter breed met een natuurlijke beplanting scoort aanzienlijk hogere gebruikscijfers dan smalle 'bezuinigingsmodellen'. Dat heeft gevolgen voor de planning: wie bezuinigt op ecoducten, bezuinigt op de effectiviteit.
Meer hierover: Kanton Zürich: Faunacorridors en BAFU Functiecontrole van faunapassages (PDF)
Wildaanrijdingen: 21.000 doden per jaar en het onzichtbare cijfer
In Zwitserland sterven volgens de officiële statistieken jaarlijks bijna 21 000 middelgrote tot grote wilde dieren in het wegverkeer, onder wie meer dan 8 000 reeën, daarnaast vossen, dassen, veldhazen, wilde zwijnen en af en toe herten. Jaarlijks worden meer dan 100’000 amfibieën, vooral kikkers en padden, overreden. Ongeveer 90 procent van de ongevallen vindt plaats op de weg, de rest op het spoor. Bovendien raken jaarlijks meer dan 100 mensen gewond, en de materiële schade loopt alleen al voor gemelde verzekeringsgevallen in de tientallen miljoenen: verzekeraars als AXA en Helvetia ontvangen jaarlijks duizenden schademeldingen.
Deze cijfers moeten met een belangrijk voorbehoud worden gelezen: ze zijn onderschattingen. Alleen ongevallen die aan een jachtopzichter of een instantie worden gemeld, worden geregistreerd. Kleinere dieren, nachtactieve soorten en ongevallen op zijwegen ontbreken vaak. Alleen al in het kanton Zürich stierven in 2023 ongeveer 2 800 wilde dieren in het wegverkeer, en dat betreft uitsluitend gemelde gevallen. Het werkelijke aantal ligt in heel Zwitserland waarschijnlijk aanzienlijk hoger dan de officiële 20 000. Bijzonder ongevalgevoelig zijn de regio's Jura, Fribourg en Graubünden, en in Zürich het Weinland en de gemeenten aan het meer.
Wat deze cijfers ook laten zien: het probleem betreft niet in de eerste plaats wildpopulaties als abstracte bestanden, maar concrete individuele dieren die 's nachts op een weg sterven, vaak na een lang doodsproces, ver weg van elke dierenarts, onopgemerkt door instanties en publiek.
Meer hierover: Dossier jacht en dierenwelzijn en Wilde dieren, doodsangst en het ontbreken van verdoving
Het jachtargument: «Afschot voorkomt wildongevallen»
Het argument is oud en wordt hardnekkig herhaald: minder wilde dieren betekent minder wildongevallen. Afschot zou dus een middel voor verkeersveiligheid zijn. Op het eerste gezicht klinkt dat aannemelijk. Bij nadere beschouwing houdt het empirisch en ecologisch geen stand.
Ten eerste laten populatie-ecologische studies zien dat intensieve bejaging populaties wilde dieren op korte termijn kan verkleinen, maar niet duurzaam kan verminderen, omdat de verliezen worden gecompenseerd door hogere voortplantingscijfers. Dat geldt juist voor reeën en wilde zwijnen: de populatie reguleert zichzelf via de draagkracht van het leefgebied, niet via afschotcijfers. Wie jaagt, creëert op korte termijn ruimte voor jonge dieren en verhoogt daarmee het voortplantingscijfer. Ten tweede toont onderzoek aan dat drijfjachten en drukjachten wilde dieren actief opschrikken en in paniek brengen. Opgejaagde dieren steken in doodsangst wegen over die ze anders zouden mijden. PETA stelt vast: “De jagerij is medeverantwoordelijk voor veel wildongevallen. Tijdens de jacht, vooral bij grote drijfjachten, worden de dieren opgeschrikt. Daarbij vluchten ze en rennen ze in doodsangst over wegen en nederzettingen in.”
Ten derde voorkomt de recreatieve jacht wildongevallen duidelijk niet: de hoogste ongevalcijfers in de analyse van Mobiliar over 2021 tot 2025 komen uit Thurgau, Graubünden en Jura, allemaal kantons met recreatieve jacht (Wildongevallen in de herfst). Wat het verschil maakt, zijn structurele maatregelen: snelheidsverlagingen, wildwaarschuwingssystemen, planning van het leefgebied. Dat laat zien: verkeersveiligheid en bescherming van wilde dieren zijn planningsopgaven, geen jachttaken.
Meer hierover: Jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken en Jacht en dierenmishandeling
Alternatieven die werken: geurhekken, reflectoren, waarschuwingssystemen, snelheidsverlagingen
Tussen de twee uitersten “niets doen” en “wilde dieren afschieten” ligt een breed spectrum aan wetenschappelijk beproefde, niet-dodelijke maatregelen om wildongevallen te verminderen, die in hun totale werking veel effectiever zijn dan afschot.
Een meta-analyse van 50 studies laat zien: wildkerende hekken in combinatie met overgangsconstructies verlaagden het aantal overreden grote zoogdieren met 83 procent, wildwaarschuwingssystemen met dierdetectie met 57 procent, terwijl wildwaarschuwingsreflectoren slechts 1 procent effect hadden (Rytwinski et al. 2016, PLOS ONE). Een veldstudie van de universiteiten van Göttingen en Zürich op 150 wegvakken vond voor blauwe reflectoren geen effect (Benten et al. 2018, Accident Analysis & Prevention). Akoestische wildwaarschuwingssystemen die reageren op voertuigbewegingen en ultrasone signalen afgeven, hebben zich op kritieke hotspots bewezen. In het kanton Zürich wordt aan het Zürichmeer een verbeterd waarschuwingssysteem getest dat gericht is op de meest ongevalgevoelige wegvakken.
Snelheidsbeperkingen op kritieke wegvakken, met name 60 km/u 's nachts op bekende wisseltrajecten, zijn eenvoudig uit te voeren en verminderen zowel de kans op aanrijdingen als de ernst van ongevallen aanzienlijk: een ree van 20 kilogram heeft bij 100 km/u een inslaggewicht van ongeveer een ton. Wildhekken langs nationale wegen verhinderen weliswaar oversteken, maar versterken tegelijkertijd de versnippering van leefgebieden; ze zijn daarom altijd alleen zinvol in combinatie met wildviaducten en -tunnels, nooit als enige maatregel. Akoestische verjaagmethoden zoals de door de ZHAW geteste «Wildschweinschreck» (everzwijnschrik) laten in de landbouw veelbelovende resultaten zien en zouden het gedrag van wilde dieren in de buurt van wegen duurzaam kunnen beïnvloeden, zonder dat er één dier gewond raakt.
Meer hierover: Alternatieven voor de jacht: wat echt helpt, zonder dieren te doden en Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’
Ruimtelijke ordening als oplossing: wat consequente leefgebiedverbinding betekent
Wildcorridors zijn in het Zwitserse recht verankerd: het netwerk van corridors is een wettelijke opdracht, en de sanering ervan maakt deel uit van het actieplan bij de biodiversiteitsstrategie van de Bondsstaat. Het BAFU, het ASTRA en de kantons werken samen. De basis is goed.
Het probleem is het tempo. De sanering van de 41 wildcorridors langs nationale wegen loopt al sinds 2003, dus al meer dan 20 jaar, en is nog altijd niet afgerond. In het kanton Zürich is het saneringsprogramma voor 50 corridors uitgesmeerd over 24 jaar. Pro Natura eist al jaren dat aangetaste of onderbroken corridors weer doorlopend worden gemaakt en dat bij de planning van nieuwe infrastructuur van meet af aan verplicht rekening wordt gehouden met de bewegingsbehoeften van wilde dieren. Het Bundesamt für Umwelt versnelt de saneringsprogramma's in het kader van de biodiversiteitsstrategie. Dat is een stap in de goede richting, maar die mag niet verhullen dat er voor elke gesaneerde passage nieuwe versnippering bijkomt zolang ruimtelijke ordening en bouwrecht geen consequent corridorbeschermingsbeginsel verankeren.
Wat een werkelijk consequente aanpak zou betekenen: een op federaal niveau bindend corridorvoorbehoud bij alle ruimtelijk relevante projecten, een versneld saneringsprogramma met duidelijke termijnen in plaats van decennialange plannen, een verplichte wildwaarschuwingsinstallatie op alle statistisch ongevalsgevoelige trajecten, en de consequente versterking van natuurvriendelijk landgebruik in corridorzones, om de doorgankelijkheid van de trekroutes ook tussen bruggen en passages te waarborgen.
Meer hierover: BAFU: wildcorridors en Kanton Luzern: wildcorridors en wildpassages
Wat er zou moeten veranderen
- Op federaal niveau bindend corridorvoorbehoud bij infrastructuurprojecten: Tegenwoordig moet bij nieuwe weg-, spoor- en woningbouwprojecten rekening worden gehouden met wildcorridors, maar de verbindende kracht daarvan vertoont lacunes. Er is een duidelijke wettelijke basis nodig die nieuwe doorsnijdingen van bestaande of geplande corridors in beginsel voorkomt en uitzonderingen koppelt aan strenge compensatieverplichtingen.
- Versneld saneringsprogramma met deadlines: De lopende sanering van de 41 wildcorridors langs nationale wegen moet bindende einddata krijgen. Een plan van 24 jaar is geen saneringsprogramma, maar een manier om mensen af te schepen. Bij het huidige tempo worden onderbroken corridors tientallen jaren te laat hersteld.
- Verplichte wildwaarschuwingssystemen op ongevalgevoelige wegtrajecten: De kantons houden statistieken bij van wildaanrijdingen. Die gegevens moeten systematisch worden geanalyseerd en op trajecten met veel ongevallen aanleiding vormen voor verplichte wildwaarschuwingssystemen, geurhekken of snelheidsverlagingen. Een hotspot voor wildaanrijdingen zonder maatregelen is een vermijdbare keuze.
- Snelheidsverlagingen op oversteektrajecten: Op wegvakken die bekende wildwissels kruisen, met name in de schemering en 's nachts, moet 60 km/u als standaardsnelheid gelden. Een lager inslaggewicht verkleint de ernst van ongevallen voor dieren en mensen in gelijke mate.
- Geïntegreerd beheer van wilde dieren in plaats van afschotquota: Kantonale jachtautoriteiten en ruimtelijkeordeningsinstanties moeten nauwer samenwerken. Het beheer van wilde dieren mag niet langer betekenen dat afschotaantallen worden vastgesteld. Het moet betekenen dat leefgebieden worden verbonden, bufferzones worden gecreëerd en niet-dodelijke oplossingen voor conflicten systematisch voorrang krijgen.
- Openbaar toegankelijke, volledige statistieken over wildaanrijdingen: Niet alle kantons publiceren vergelijkbare cijfers over wildaanrijdingen. Een uniforme, openbaar toegankelijke monitoring met bindende meldplichten creëert de databasis die nodig is voor op bewijs gebaseerde maatregelen.
- Modelvoorstellen: Corridors voor wilde dieren in plaats van afschot, Voorbeeldteksten voor jachtkritische moties en Beschermbossen beschermen tegen recreatieve jacht
Argumentatie
«Minder wild door afschot betekent minder wildaanrijdingen.» Dat klopt op korte termijn en lokaal in afzonderlijke situaties. Op lange termijn compenseren populaties wilde dieren verliezen door hogere voortplantingscijfers; de populatie herstelt zich snel. Bovendien zijn er aanwijzingen dat drijf- en drukjachten het risico op ongevallen tijdelijk verhogen: opgeschrikte dieren steken in doodsangst wegen over die ze anders zouden mijden. Thurgau, Graubünden en Jura, allemaal kantons met recreatieve jacht, hebben in de Mobiliar-analyse 2021 tot 2025 de hoogste wildongevallencijfers.
«Wildbruggen zijn te duur, recreatieve jacht is veel goedkoper.» Een wildbrug kost, afhankelijk van breedte en locatie, enkele miljoenen franken. Maar hij gaat tientallen jaren mee, verbetert de biodiversiteit, vermindert ongevallen blijvend en veroorzaakt geen nieuwe problemen. Afschot is periodiek, brengt vervolgkosten met zich mee door hogere voortplanting en lost het eigenlijke probleem, de versnippering van het leefgebied, helemaal niet op. Wie wildbruggen te duur noemt, moet zich afvragen waarom hij de kosten van de jacht, de schade door wildongevallen van tientallen miljoenen en het langetermijnverlies aan biodiversiteit er niet tegenover zet.
«Wildcorridors hebben geen zin als de dieren ze niet gebruiken.» Onderzoek laat het tegendeel zien: wildbruggen worden gebruikt door alle terrestrische diergroepen, van grote zoogdieren tot ongewervelden. Doorslaggevend zijn de breedte, de beplanting en de aansluiting op natuurlijke gebieden aan beide zijden van de oversteek. Smalle of slecht aangelegde bruggen werken inderdaad minder goed. Dat is een argument voor betere planning, niet tegen wildbruggen als zodanig.
«De jacht reguleert wildpopulaties die anders de overhand nemen.» Geen enkele populatie wilde dieren «neemt de overhand» zonder dat mensen hun leefgebied, hun natuurlijke vijanden of hun voedselbronnen hebben veranderd. Waar populaties wilde dieren daadwerkelijk problemen veroorzaken, zijn niet-dodelijke maatregelen zoals afschrikkingssystemen en aanpassingen van het leefgebied vaak effectiever en duurzamer dan afschot, dat het onderliggende probleem niet oplost.
«Pro Natura en andere natuurbeschermingsorganisaties steunen de jacht als instrument.» Pro Natura zet zich consequent in voor faunacorridors, groene bruggen en ruimtelijke ordening. Waar natuurbeschermingsorganisaties afzonderlijke jachtmaatregelen niet principieel afwijzen, is dat geen steun voor de recreatieve jacht, maar het resultaat van pragmatische compromissen in een systeem dat geen beter alternatief biedt. Zodra er niet-dodelijke alternatieven beschikbaar zijn, verliest het jachtargument in de natuurbescherming zijn grondslag.
«Zwitserland heeft een van de beste faunacorridorsystemen ter wereld.» Zwitserland heeft een goede inventaris en een goed wettelijk fundament. Maar 47 grotendeels onderbroken en 171 sterk aangetaste corridors bij 303 bovenregionale verbindingen zijn geen succes. Het saneringsprogramma loopt sinds 2003 en is op tientallen jaren aangelegd. Er is meer tempo, meer middelen en meer politieke wil nodig, geen zelfgenoegzaamheid.
Snelkoppelingen
Bijdragen op Wild beim Wild:
- Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet
- Alternatieven voor de jacht: wat echt helpt, zonder dieren te doden
- Zwitserland jaagt, maar waarom eigenlijk nog?
- Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’
- Jacht versnelt stroperij: studie weerlegt oud bijgeloof
- Jacht in Zwitserland: feitencheck, jachtvormen, kritiek
- Aanrijdingen met wild in de herfst: ook jachtstress wordt als mogelijke oorzaak genoemd
- Tijdswisseling: waarom de week na 25 oktober gevaarlijk is voor wilde dieren
- Jacht onder de loep: gevolgen voor wilde dieren, ecologie en samenleving
Gerelateerde dossiers
- Wildcorridors: wildbruggen effectiever dan afschot
- Cultuurlandschap als mythe
- Jachtwetten en controle: waarom zelftoezicht niet volstaat
- Alternatieven voor de recreatieve jacht
- Genève en het jachtverbod
- Het wildbeheerdersmodel: professioneel wildbeheer met erecode
- Recreatieve jagers reguleren, geen roofdieren
- Zelfregulatie van wildpopulaties: wetenschappelijk bewijs uit Genève, Nationaal Park en internationale vergelijking
- Bos-wildconflict in Zwitserland: waarom het verbijtingsnarratief de recreatieve jacht niet rechtvaardigt
- Stroperij en jachtcriminaliteit in Zwitserland: systematische straffeloosheid en de grenzen van zelfcontrole
- Wat de recreatieve jacht Zwitserland werkelijk kost: de rekening die niemand presenteert
Onze aanspraak
Faunacorridors, wildbruggen en consequente ruimtelijke ordening zijn geen romantische natuurbeschermingsideeën. Het zijn de enige antwoorden die het kernprobleem van de versnippering van leefgebieden daadwerkelijk aanpakken. Afschot lost dit probleem niet op. In het beste geval verbloemt het dat tijdelijk en schept het nieuwe problemen: hogere voortplantingscijfers, door stress veroorzaakt wangedrag en paniekvlucht over wegen. Het kanton Genève laat sinds 1974 zien dat wildbeheer zonder recreatieve jacht mogelijk is.
Een wildbeleid dat biodiversiteit en verkeersveiligheid serieus neemt, investeert in wildbruggen, versnelt de sanering van onderbroken corridors, schrijft wildwaarschuwingssystemen voor op ongevallenhotspots en stopt ermee afschot aan te bieden als universeel gereedschap voor problemen die structurele oplossingen vereisen. Zwitserland beschikt over het juridische fundament en de wetenschappelijke kennis daarvoor. Wat ontbreekt, zijn politieke wil en tempo. Dit dossier wordt voortdurend bijgewerkt wanneer nieuwe studies, planningsrapporten of politieke besluiten dat vereisen.
Meer over recreatieve jacht: in ons dossier over de jacht bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.






