Inleiding tot jachtkritiek

In Zwitserland is meer dan een derde van alle onderzochte dier- en plantensoorten bedreigd; in geen enkel buurland is het aandeel bedreigde soorten groter. Zwitserland heeft een van de kleinste aandelen beschermde gebieden van Europa: volgens het BAFU (Bundesamt für Umwelt) is iets meer dan 13 procent van het landoppervlak beschermd of veiliggesteld voor de biodiversiteit. Tegelijkertijd werden in 2025 volgens Eidgenössische Jagdstatistik (Zwitserse federale jachtstatistiek) 133.508 wilde dieren gedood door jacht en speciale afschotten, onder wie 42.530 reeën. En 64 procent van de Zwitserse bevolking spreekt zich in representatieve enquêtes uit voor een verbod op de holenjacht; 79 procent staat kritisch tegenover de recreatieve jacht als geheel.

Deze cijfers staan naast een hardnekkig narratief: de recreatieve jacht zou natuurbescherming zijn. Recreatieve jagers zouden hoeders van de natuur zijn. Zonder hen zouden populaties wilde dieren exploderen. Wie het tegendeel beweert, begrijpt de natuur niet.

Wie de feiten kent, begrijpt het tegenovergestelde. Dit dossier bundelt de belangrijkste wetenschappelijke, ethische, gezondheidskundige, maatschappelijke en politieke argumenten tegen de recreatieve jacht in haar huidige vorm. Het is bedoeld voor iedereen die het onderwerp opnieuw ontdekt, zijn eigen standpunt wil aanscherpen of op basis van feiten wil discussiëren. Het is geen emotionele noodkreet. Het is een nuchtere inventarisatie van wat de recreatieve jacht is, wat ze teweegbrengt en wat er in plaats daarvan mogelijk zou zijn. Wie dieper wil graven, vindt in ons dossier Jacht in Zwitserland: cijfers, systemen en mythen de meest uitgebreide materiaalbasis.

Wat je hier te wachten staat

Waarom de recreatieve jacht ethisch niet te verdedigen is: wat het betekent om voelende levende wezens uit vrijetijdsvermaak te doden, waarom missers en nasporingen structurele problemen zijn, en waarom 'de lust om te doden' geen culturele waarde is.
Waarom de recreatieve jacht ecologisch contraproductief is: hoe jachtdruk populaties destabiliseert in plaats van reguleert, waarom jachtvrije gebieden een grotere biodiversiteit hebben, en wat de vernietiging van sociale structuren voor wilde dieren betekent.
Waarom wildvlees geen natuurproduct is: wat het Zwitserse Bundesamt für Lebensmittelsicherheit en Veterinärwesen (BLV) aanbeveelt over lood in wildvlees, waarom zwangere vrouwen, kinderen en vrouwen in de vruchtbare leeftijd geen wild zouden moeten eten, en wat stresshormonen in het vlees onthullen over de laatste minuten van het prooidier.
Waarom de bevolking de recreatieve jacht afwijst en de politiek haar toch beschermt: enquêtegegevens, lobbystructuren en waarom jachtverenigingen al ttientallen jaren met succes voorkomen wat een brede maatschappelijke meerderheid wil.
Waarom de recreatieve jacht psychologisch geen neutrale hobby is: Wat gedragspsychologie, dierenrechtenonderzoek en studies naar agressie en trofeecultuur zeggen over recreatieve jagers en waarom dat relevant is voor de samenleving.
Waarom de recreatieve jacht medeverantwoordelijk is voor de biodiversiteitscrisis in Zwitserland: Meer dan een derde van de soorten is bedreigd, een van de kleinste aandelen beschermde gebieden van Europa, decennialange lobbyblokkade tegen nationale parken en beschermde gebieden.
«Wist u dat?»: 40 feiten die het jachtverhaal weerleggen.
Waarom alternatieven voor de recreatieve jacht beschikbaar en beproefd zijn: Natuurlijke regulatie, bevordering van roofdieren, wildbeheerdermodellen, bescherming van leefgebieden.
Wat er zou moeten veranderen: Concrete politieke eisen.
Argumentatie: Antwoorden op de meest voorkomende rechtvaardigingen van de lobby van de recreatieve jacht.
Snelkoppelingen: Alle relevante bijdragen, studies en dossiers.

Ethiek: wanneer doden geen natuurbescherming is

Wilde dieren zijn gevoelsvolle wezens. Ze kennen pijn, angst en sociale banden. Ze vluchten wanneer ze een bedreiging waarnemen. Ze rouwen wanneer sociale verbanden uiteengerukt worden. Dit is geen sentimentele bewering, maar wetenschappelijke consensus, die onder andere internationaal erkend werd in de Cambridge Declaration on Consciousness van 2012. Op basis daarvan is de ethische uitgangsvraag van de jachtkritiek geen moeilijke: welke rechtvaardiging is er om gevoelsvolle wezens te doden voor vrijetijdsplezier?

De antwoorden van de lobby van de recreatieve jacht (regulatie, natuurbescherming, traditie) zijn in andere hoofdstukken van dit dossier stuk voor stuk weerlegd. Wat overblijft, is de kern: de recreatieve jacht is in Zwitserland vandaag de dag geen noodzaak om te overleven. Het is een hobby. Een hobby die de dood betekent van meer dan 130.000 wilde dieren per jaar in Zwitserland, van wie een aanzienlijk deel niet meteen, maar pas na minuten of uren in pijn sterft. Misschoten, dat wil zeggen treffers die niet onmiddellijk doden, zijn in het jachtsysteem geen uitzondering, maar een systematisch voorkomende realiteit: in het kanton Graubünden registreerde het Amt für Jagd und Fischerei van 2012 tot 2020 elk jaar meer dan 1.000 boetes en aangiftes tegen recreatieve jagers, gemiddeld bijna 1.200, het grootste deel wegens misschoten. Sinds 2021 publiceert het bureau het aantal niet meer.

Een samenleving die dierenmishandeling in huis strafbaar stelt, maar dezelfde handeling bij wilde dieren in het bos als cultuurgoed financiert en politiek beschermt, heeft een consistentieprobleem. De Zwitserse dierenwelzijnswet geldt niet aan de boomgrens. Wie dat wil veranderen, moet eerst benoemen wat de recreatieve jacht in haar huidige vorm werkelijk is: een gewapend vrijetijdsvermaak waarvan de kern het doden van levende wezens is en waarvan de legitimatie berust op verhalen die een zakelijke toetsing niet doorstaan.

Meer hierover: Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet en Wilde dieren, doodsangst en het ontbreken van verdoving

Ecologie: waarom afschot geen regulatie is

De recreatieve jacht beweert populaties wilde dieren te reguleren. De gedragsecologie laat zien dat ze het tegenovergestelde doet. Compensatoire voortplantingsdynamiek is het biologische basisprincipe dat dit argument weerlegt. Wilde dieren reageren op bestandsverliezen door bejaging met een hogere geboortecijfer, eerdere geslachtsrijpheid en grotere nesten. Vooral bij wilde zwijnen is dit mechanisme bijzonder treffend gedocumenteerd: normaal gesproken plant zich binnen een rotte enkel de leidende zeug voort. Wordt zij afgeschoten, dan planten alle vrouwelijke dieren van de groep zich voort. Jachtdruk zorgt voor meer wilde dieren, niet minder.

Wat de recreatieve jacht ecologisch teweegbrengt, is geen regulering, maar destabilisering van sociale structuren. Het afschieten van ervaren leidende dieren (de leidende zeug bij het everzwijn, de dominante hertenbok bij het edelhert, de dominante vossenmoeder) laat gedesorganiseerde groepen achter met een veranderd ruimtegebruik, verhoogde mobiliteit en meer vraatschade aan bosbomen, omdat dieren op een kleine ruimte worden samengedreven. De oplossing die de jachtlobby voor het vraatprobleem aanbiedt, veroorzaakt het structureel mee. Jachtvrije gebieden laten het tegenbeeld zien: in het kanton Genève is de biodiversiteit sinds het jachtverbod in 1974 aantoonbaar verbeterd, zijn de populaties wilde dieren gestabiliseerd en is het aantal overwinterende watervogels gestegen van enkele honderden naar ongeveer 30.000.

Meer hierover: Waarom recreatieve jacht als populatiebeheer faalt

Gezondheid: waarom wildvlees geen schoon product is

Het Bundesamt für Lebensmittelsicherheit und Veterinärwesen (BLV), het Zwitserse bureau voor voedselveiligheid en veterinaire zaken, adviseert: kinderen tot zeven jaar, zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven en vrouwen met kinderwens kunnen het beste geen wild eten dat met loodmunitie is geschoten. Dit is geen jachtkritische campagne-uitspraak. Dit is een officieel advies dat berust op meetbare bevindingen. De Schweizer Tierschutz (STS) heeft wildvleesproducten uit de binnenlandse recreatieve jacht onderzocht op loodgehalte: in 5 van de 13 monsters werd lood aangetroffen in concentraties boven de referentiewaarde. Een Duits onderzoek van het Bundesamt für Verbraucherschutz (BVL) vond loodresten in ongeveer driekwart van alle onderzochte worstproducten met wild.

Lood is voor het menselijk lichaam al in kleine hoeveelheden giftig: het beschadigt de bloedvorming, de lever, de nieren en het centrale zenuwstelsel. Voor kinderen in de groei zijn de gevolgen bijzonder ernstig: zenuwschade en verstoringen van de hersenontwikkeling zijn gedocumenteerd. Het Duitse Bundesinstitut für Risikobewertung (BfR) stelt vast: «Lood is al in kleine hoeveelheden schadelijk.» Daar komen stresshormonen bij: wilde dieren die voor hun dood zijn opgejaagd, opgeschrikt of aangeschoten, vertonen sterk verhoogde cortisolwaarden in bloed en vlees. Wat als «natuurlijk product» wordt gepromoot, is biologisch gezien het eindproduct van een acuut angst- en stervensproces.

Meer hierover: Wildvlees van de jager is kadaver en Loodresten in wildvleesproducten en Recreatieve jagers vergiftigen roofvogels

Samenleving: waarom de meerderheid nee zegt en de politiek toch beschermt

De maatschappelijke acceptatie van de recreatieve jacht daalt. Dat is geen bewering van jachttegenstanders, maar een empirisch onderbouwde bevinding. Uit het WaMoS-2-onderzoek blijkt dat 79 procent van de Zwitserse bevolking de jacht in enige vorm bekritiseert; 19 procent is er principieel tegen of pleit voor afschaffing. Uit het Demoscope-onderzoek in opdracht van de Zwitserse dierenbescherming blijkt dat 64 procent een verbod op de holenjacht steunt en slechts 21 procent die wil behouden. De afwijzing gaat over de generaties heen, kent geen Röstigraben en is bij vrouwen en jongeren bijzonder sterk.

Tegelijkertijd beschermt de politiek de recreatieve jacht met opmerkelijke consistentie. Jachtverenigingen verzekeren zich via politieke invloed, grondwettelijke opdrachten en mediapresentie van privileges die ingaan tegen de wil van de bevolkingsmeerderheid. In het kanton Zürich strandde het initiatief 'Wildbeheerders in plaats van jagers' op 23 september 2018 met 16,1 procent ja-stemmen: niet vanwege de overtuigingskracht van de argumenten van de jachtlobby, maar vanwege een mobilisatiekloof bij een tot nu toe weinig gepolitiseerde bevolkingsmeerderheid. Het debat is asymmetrisch: recreatieve jagers zijn georganiseerd, gefinancierd en politiek goed verbonden. Wilde dieren hebben geen stem. En de grote meerderheid die geen belang heeft bij de jacht, heeft tot nu toe geen politiek orgaan dat haar standpunt consequent vertegenwoordigt.

Meer hierover: JagdSchweiz: de Zwitserse bevolking is slecht geïnformeerd en modeltekst voor jachtkritische voorstellen in kantonale parlementen

Psychologie: wat trofeeëncultus en doodslust ons vertellen

De recreatieve jacht is de enige maatschappelijk geaccepteerde vrijetijdsbesteding waarvan de kern bestaat uit het doden van een levend wezen. Dat deze kern een psychologische duiding behoeft, is geen onderstelling maar wetenschappelijke nieuwsgierigheid. Gedragspsychologen en criminaal psychologen die dierenmishandeling beschrijven als vroege indicator van geweld tegen mensen, doen dat op basis van een goed gedocumenteerde bevinding: het vermogen om het lijden van anderen te negeren of als irrelevant te behandelen is een cognitieve vaardigheid, en die is niet beperkt tot één diersoort.

Trofeeëncultus is de zichtbare uitdrukkingsvorm van deze structuur: het prepareren en tentoonstellen van het gedode dier als demonstratie van jachtsucces, status en controle. Deskundigen uit de sociale psychologie beschrijven deze praktijk als uiting van agressie, machtsstreven en de wens om te beschikken over leven en dood van een ander levend wezen. De «liefde voor dier en natuur» van de jager richt zich niet op het bestaan van het beminde object, maar op het bezit ervan en bereikt zijn hoogtepunt in de daad van het doden. Dit is geen algemene veroordeling van alle recreatieve jagers en jaagsters. Het is de structurele logica van het systeem waarin zij zich bewegen. Daar komt een concrete veiligheidsdimensie bij: jachtwapens spelen een rol bij zelfdodingen, bedreigingen en geweldsdelicten. Een psychologische geschiktheidstest voor recreatieve jagers bestaat in Zwitserland niet. Een landelijk alcoholverbod tijdens de jacht evenmin.

Meer hierover: Psychologie van de jacht en Jacht in de feitencheck

Biodiversiteit: Zwitserland als hekkensluiter, met medeverantwoordelijkheid van de recreatieve jacht

Meer dan een derde van alle onderzochte dier- en plantensoorten in Zwitserland is bedreigd, nog eens 12 procent is potentieel bedreigd. Bijna de helft van de 167 habitattypen is in gevaar. Zwitserland heeft een van de kleinste aandelen beschermde gebieden in Europa: volgens het BAFU is iets meer dan 13 procent van het landoppervlak beschermd of veiliggesteld voor de biodiversiteit, ver onder de wereldwijde doelstelling van 30 procent. Het BAFU stelt in zijn rapport «Biodiversiteit in Zwitserland: toestand en ontwikkeling» (2023) vast: de biodiversiteit staat onder druk en zonder maatregelen kan zij de ecosysteemdiensten waarvan wij afhankelijk zijn op lange termijn niet meer leveren.

De lobby van de recreatieve jacht is structureel medeverantwoordelijk voor deze toestand. Niet alleen, maar wel consequent: jachtverenigingen hebben decennialang nationale parken geblokkeerd, omdat beschermde gebieden het jachtterrein beperken. Zij hebben zich ingezet tegen strengere aanwijzingen van beschermde gebieden. Zij voeren politieke lobbycampagnes tegen roofdieren zoals wolf, lynx en wilde kat, die een ecologisch stabiliserende functie hebben die geen enkele recreatieve jager kan vervangen. En zij bepalen met succes het politieke kader voor wildrecht, jachtwet en beschermde gebieden in een systeem dat hun eigen belangen beschermt, niet die van de natuur. Natuurbescherming en de lobby van de recreatieve jacht streven structureel tegengestelde doelen na, ook waar hun retoriek elkaar af en toe raakt.

Meer hierover: Nationaal park Locarnese komt er niet en De wolf in Europa: Hoe politiek en recreatieve jacht het soortenbehoud ondermijnen

«Wist u dat?»: 40 feiten die het jachtverhaal weerleggen

In 2025 werden in Zwitserland 133.508 wilde dieren door jacht en speciale afschotten gedood, waaronder 42.530 reeën, 19.208 vossen en 13.636 edelherten.
Meer dan een derde van de onderzochte dier- en plantensoorten in Zwitserland is bedreigd. In geen enkel buurland is het aandeel bedreigde soorten groter.
Zwitserland heeft een van de kleinste aandelen beschermde gebieden van Europa: volgens het BAFU is iets meer dan 13 procent van het landoppervlak beschermd of veiliggesteld voor de biodiversiteit.
Loodbelasting bij steenarenden en lammergieren is volgens een studie in de Zwitserse Alpen het hoogst, veroorzaakt door munitieresten van de recreatieve jacht.
Het Bundesamt für Lebensmittelsicherheit adviseert: kinderen, zwangere vrouwen en vrouwen met een kinderwens moeten geen wild eten dat met loodmunitie is geschoten.
Bij ongeveer driekwart van alle onderzochte worstwaren van wildvlees zijn in Duitsland loodresten aangetroffen.
79 procent van de Zwitserse bevolking staat kritisch tegenover de recreatieve jacht.
64 procent is voorstander van een verbod op de holenjacht, slechts 21 procent wil die behouden.
In het kanton Graubünden werden van 2012 tot 2020 elk jaar meer dan 1.000 boetes en aangiften tegen recreatieve jagers geregistreerd; sinds 2021 publiceert het kanton dit aantal niet meer.
Drijfjachten en drukjachten jagen wilde dieren op en drijven ze in doodsangst over wegen: jachtdruk is een directe medeoorzaak van wildongevallen.
Bij wilde zwijnen plant na het afschieten van de leidende zeug de hele roedel zich voort: jachtdruk zorgt voor meer wilde dieren, niet voor minder.
In kanton Genève, dat sinds 1974 geen milities-jacht meer kent, is het aantal overwinterende watervogels gestegen van enkele honderden tot ongeveer 30.000.
Jachtvrije gebieden vertonen volgens langetermijnstudies consequent een hogere biodiversiteit dan intensief bejaagde vergelijkbare regio's.
Recreatieve jagers verwerpen regelmatig nationale parken en de aanwijzing van beschermde gebieden, omdat die hun jachtterrein beperken.
Een psychologische geschiktheidstest voor recreatieve jagers bestaat in Zwitserland niet.
Een alcoholverbod tijdens de gewapende jachtuitoefening bestaat in Zwitserland niet overal.
Er is geen uniforme Zwitserse regeling voor oogtest en schietervaring van recreatieve jagers.
Dieren die bij drukjachten worden opgejaagd, hebben aantoonbaar sterk verhoogde stresshormoonspiegels in het vlees.
Hagelschoten op hazen en klein wild leiden vaak niet tot een onmiddellijke dood, maar tot verwondingen die een langzame dood tot gevolg hebben.
Recreatieve jagers schieten bij voorkeur de sterkste, meest ervaren dieren af, precies degenen die cruciaal zijn voor de stabiliteit van sociale structuren en genetische veerkracht.
Jachtethiek, het jachtethische codesysteem, is op essentiële punten in strijd met de Zwitserse dierenbeschermingswet.
Het strafhof in Bellinzona sprak de IG Wild beim Wild in 2020 vrij van de beschuldiging van smaad door JagdSchweiz: De uitspraak dat de vereniging vrijwel alles bevordert wat wreed, onnodig en harteloos is, mocht als kritiek worden geuit.
Vossen worden na de recreatieve jacht meestal bij het afval gegooid en niet opgegeten. Ze worden bejaagd om concurrentie voor jachtwild uit te schakelen.
Vossen voeden zich voor meer dan 90 procent niet met hazen en vangen gezonde hazen vrijwel nooit. De jachtmotivering «hazenbescherming» klopt feitelijk niet.
Recreatieve jagers lokken in de strenge winter hongerende dieren met voer aan, om ze vervolgens neer te schieten. Dat valt moeilijk te rijmen met «hege und pflege», het zorgen voor en beheren van het wild.
Bij de holenjacht worden opgehitste honden in vossen- en dassenholen gejaagd, vanuit het oogpunt van dierenbescherming een van de wreedste jachtmethoden.
Bij de valjacht moeten wilde dieren in kooivallen soms dagenlang wachten tot de recreatieve jager ze doodt.
Minderjarige schoolkinderen krijgen van recreatieve jagers vuurwapens in handen, onder het label «jachtopleiding».
Recreatieve jagers reizen naar het buitenland voor trofeejachten in landen zonder vergelijkbare normen voor dieren- en soortenbescherming.
Acties zoals «reekalfredding» dienen als alibi-natuurbescherming: kort daarna worden dezelfde kalfjes in het najaar afgeschoten.
Grazers zoals reeën en herten waren oorspronkelijk vooral overdag actief op velden en weilanden. De recreatieve jacht drijft ze het bos in en naar nachtelijke activiteit, met gevolgen voor vraatschade en verkeersveiligheid.
De wolf vangt met veel grotere precisie zieke en zwakke dieren dan welke recreatieve jager ook en stabiliseert daarmee populaties duurzaam.
Slechts ongeveer 0,3 procent van de Zwitserse bevolking is recreatieve jager (2025: 29.328 jachtbeoefenaars). 99,7 procent heeft er geen belangstelling voor om wilde dieren te doden.
Beschermde soorten op de Rode Lijst, zoals lynx, wolf, haas en patrijs, worden steeds opnieuw illegaal door recreatieve jagers geschoten.
Illegale en niet-gemarkeerde hoogzitten in bossen vormen deels een reëel veiligheidsrisico voor kinderen en wandelaars.
Recreatieve jagers dekken al tientallen jaren eigentijdse verbeteringen van de dierenbescherming politiek af en blokkeren serieuze dieren- en soortenbescherming.
Jachtwapens zijn in Zwitserland betrokken bij zelfdodingen, bedreigingen en geweldsdelicten: zonder karaktertest, zonder landelijk alcoholverbod, zonder uniforme minimale psychologische eisen.
Het jagerslatijn, de mythologiserende taal van de jachtcultuur, dient om de realiteit van het doden te verhullen met romantiserende begrippen.
Recreatieve jacht is verreweg de duurste manier om het probleem van de wildpopulatie níet op te lossen.
Recreatieve jagers (afgezien van vivisectie) brengen dieren de meeste kwellingen en mishandeling toe, ook door de manier van doden.

Alternatieven: wat er in plaats daarvan mogelijk is

Natuurlijke regulatie is geen wishful thinking. Populaties van wilde dieren reguleren zichzelf via voedselbeschikbaarheid, klimaat, ziekten, territorialiteit en sociale structuren, als men ze de ruimte geeft. Het kanton Genève is al meer dan 50 jaar het empirische bewijs dat deze regulatie ook zonder miliciejacht werkt. Wat haar aanvult en verbetert, is het consequent bevorderen van roofdieren: de wolf bejaagt zieke en zwakke dieren met een precisie die geen recreatieve jager evenaart. De lynx reguleert reeënpopulaties ruimtelijk en sociaal verantwoord. Wilde kat en vos houden knaagdier- en kleinwildpopulaties onder controle zonder menselijk ingrijpen.

Wildbeheerderstructuren naar Genèvees model vervangen de gewapende militie door door de staat aangesteld vakpersoneel dat volgens duidelijke ecologische criteria handelt: transparant, diervriendelijk en zonder trofeelogica. Biotoopbeheer, verbinding van leefgebieden, wildcorridors, amfibiebescherming, renaturering: dat zijn vormen van natuurbescherming die zonder wapens uitkomen en die meetbaar, controleerbaar en op lange termijn effectief zijn. Waar gerichte ingrepen nodig zijn (om redenen van dierenwelzijn, bij ongevalshotspots, bij aangetoonde schade), voert professioneel personeel deze taak efficiënter, veiliger en beter navolgbaar uit dan een gedecentraliseerde militie zonder uniforme normen, karaktertests en alcoholverboden.

Meer hierover: Alternatieven voor de recreatieve jacht: wat echt helpt zonder dieren te doden en Wildtierkorridors en verbinding van leefgebieden en Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’

Wat er zou moeten veranderen

Wettelijke gelijkstelling van wilde dieren in het dierenwelzijnsrecht: Wat in een huishouden dierenmishandeling is, mag in het bos geen cultureel erfgoed zijn. De dierenwelzijnswet moet zonder uitzonderingen op wilde dieren worden toegepast: minimale dodingsnormen, een verplichting tot nazoeking met meetbare quota en strafrechtelijke gevolgen voor misschoten.
Onmiddellijk verbod op de wreedste jachtmethoden: Holjacht, valstrikjacht met levendvangende vallen zonder dagelijkse controle en drijfjachten op drachtige dieren of dieren met jongen zijn onverenigbaar met een minimaal begrip van dierenwelzijn en moeten bij federale wet worden verboden. Modelmotie: Verbod op de bouwjacht
Verbod op loodhoudende jachtmunitie: Lood in wildvlees vormt een gevaar voor consumenten, roofdieren en het milieu. Loodvrije munitie is beschikbaar. Sinds 1 februari 2025 verbiedt de federale jachtverordening loodhoudende kogelmunitie vanaf 6 millimeter; dit verbod moet worden uitgebreid tot alle jachtmunitie en consequent worden gecontroleerd. Modelmotie: Verbod op loodmunitie
Verplichte psychologische persoonlijkheidstest en alcoholverbod tijdens de jacht: Wie met scherpe wapens in openbare bossen actief is, moet aan psychologische minimumeisen voldoen. Een alcoholverbod tijdens de jacht is het minimum dat elk ander beroep waarin met wapens wordt gewerkt kent. Modelmotie: Psychologische persoonlijkheidstest voor recreatieve jagers
Consequente uitbreiding van beschermde gebieden en nationale parken: Zwitserland moet het aandeel beschermde gebieden verhogen van iets meer dan 13 naar minstens 30 procent. Verzet van de jachtlobby tegen nationale parken en de aanwijzing van beschermde gebieden mag geen politiek bindend veto meer zijn.
Geleidelijke overgang van de milities-jacht naar professionele wildbeheerderstructuren: Naar Genfs voorbeeld, met kantonnale pilotprojecten, transparante kostenberekening en wetenschappelijke evaluatie. Modelmotie: Wildbeheerders in plaats van recreatieve jagers

Argumentatie

«Zonder recreatieve jacht zouden populaties wilde dieren ongecontroleerd groeien.» Populaties van wilde dieren reguleren zichzelf via voedselbeschikbaarheid, leefgebiedcapaciteit, klimaat en sociale mechanismen. Jachtdruk lokt compenserende voortplanting uit: meer afschot leidt tot meer jongen. Kanton Genève: geen miliciejacht sinds 1974, stabiele tot groeiende populaties wilde dieren, meer biodiversiteit. De eenvoudigste weerlegging van het argument is een adres: Genève.

«Recreatieve jagers leveren natuurbeschermingswerk.» Natuurbescherming is meetbaar: beheerde gebieden, concrete maatregelen, controleerbare effecten, tijdsperiode. Het huidige jachtsysteem, in het bijzonder de patentjacht in 16 kantons, waarin de meerderheid van de recreatieve jagers actief is, bevat geen institutionele basis voor duurzame bescherming van leefgebieden. Wat er wordt gedaan, is selectief, niet gecontroleerd en niet geëvalueerd. Wie de natuur wil beschermen, heeft geen jachtvergunning nodig.

«Wildvlees is gezonder dan vlees uit de supermarkt.» Het BLV adviseert kwetsbare groepen uitdrukkelijk af te zien van wildvlees. In het merendeel van de onderzochte worstwaren van wildvlees zijn loodresten aantoonbaar. Stresshormonen in het vlees van bejaagde dieren zijn aantoonbaar hoger dan in dieren die rustig zijn gestorven. Wildvlees is geen biologisch voedingsmiddel. Het is het eindproduct van een gewelddadig stervensproces, dat vaak is belast met lood en stresshormonen.

«De jacht is cultureel erfgoed en onderdeel van de Zwitserse traditie.» Cultureel erfgoed is geen juridisch beschermende categorie wanneer het dierenleed veroorzaakt, door de meerderheid van de bevolking wordt afgewezen en ecologisch contraproductief is. Ook hondengevechten, berenhetzen en andere historische praktijken waren tradities. De samenleving heeft ze afgeschaft, op basis van een veranderend waardenpatroon, toenemende empathie en kennis. Dezelfde maatstaf geldt voor de recreatieve jacht.

«Recreatieve jagers dragen bij aan de verkeersveiligheid door de wildstand te verminderen.» Het kanton Genève weerlegt het argument empirisch: het aantal wildongevallen is daar niet hoger dan in kantons waar wel wordt gejaagd. Drukjachten en drijfjachten jagen wilde dieren actief op en verhogen oorzakelijk het aantal wildongevallen. Effectieve maatregelen zijn ecoducten, wildwaarschuwingssystemen, snelheidsverlaging en vernetting van leefgebieden, niet afschot.

«Recreatieve jagers financieren zichzelf, ze kosten de samenleving niets.» Deze rekensom negeert externe kosten: vergoedingen voor wildschade, uitkeringen van verzekeringen bij jachtongevallen, kosten van overheidstoezicht, verlies aan biodiversiteit door beschermde gebieden die door de lobby worden geblokkeerd, en kosten door vraatschade als gevolg van de concentratie van wilde dieren onder jachtdruk. Een eerlijke totaalberekening ontbreekt, en de jachtlobby heeft er geen belang bij dat die wordt gemaakt. Wat zich toch laat becijferen, laat het dossier zien Wat de recreatieve jacht Zwitserland werkelijk kost.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

Gerelateerde dossiers:

Onze aanspraak

De recreatieve jacht is ethisch niet te verdedigen, ecologisch contraproductief, gevaarlijk voor de gezondheid, wordt door de meerderheid van de samenleving afgewezen en wordt politiek beschermd door lobbybelangen. Geen van deze argumenten staat op zichzelf. Samen geven ze een duidelijk beeld: de recreatieve jacht in haar huidige vorm heeft in een verlichte, op wetenschap gerichte samenleving geen toekomst meer. Het alternatief bestaat al en is beproefd: professionele wildbeheerstructuren, consequente bescherming van leefgebieden, bevordering van roofdieren en de serieuze erkenning van het feit dat wilde dieren geen oogstproducten zijn.

IG Wild beim Wild documenteert deze realiteit met cijfers, studies, casusbeschrijvingen en politieke analyses. Wij doen dat omdat meer dan 130.000 wilde dieren per jaar in Zwitserland geen stem hebben. En omdat de 99,7 procent van de bevolking die er geen belang bij heeft wilde dieren te doden, er aanspraak op heeft dat zijn standpunt politiek wordt vertegenwoordigd. Dit dossier wordt voortdurend bijgewerkt wanneer nieuwe studies, cijfers of politieke ontwikkelingen daartoe aanleiding geven.

Meer over recreatieve jacht: in ons dossier over de jacht bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.