argumentarium voor professionele wildhoeders

De recreatieve jacht doet alsof zij iets is wat zij niet is. Zij beweert aan natuurbescherming te doen, terwijl zij populaties wilde dieren manipuleert. Zij beweert populaties te reguleren, terwijl zij sociale structuren verwoest. Zij beweert een eeuwenoud ambacht te zijn, terwijl zij een gewapend vrijetijdsvermaak bedrijft dat ten koste gaat van de samenleving, de wilde dieren en de rechtsstaat. Wie de mechanismen kent, laat zich door deze beweringen niet meer imponeren.

Dit dossier is een gereedschapskist. Het biedt de belangrijkste argumenten tegen de recreatieve jacht en vóór de systeemwisseling naar professionele wildbeheerders, geordend per thema, onderbouwd met bronnen en geformuleerd voor gebruik in discussies, politieke voorstellen en media-aanvragen.

Wat je hier te wachten staat

Regulering: de centrale belofte die nooit wordt ingelost: Waarom jacht geen populaties reguleert, maar voortplanting stimuleert.
Ecologie: wat recreatieve jagers het bos werkelijk aandoen: Hoe jachtdruk verbijtschade veroorzaakt en roofdieren de structurele oplossing zouden zijn.
Veiligheid: de verzwegen balans: Dodelijke jachtongevallen, wildongevallen en de kosten die niemand becijfert.
Recht: wat de wet werkelijk zegt: Waarom geen enkel kanton de recreatieve jacht verplicht hoeft te voorzien en wat de dierenwelzijnswet eist.
Financiën: wat de recreatieve jacht werkelijk kost: Externe kosten, bossubsidies en de kostenvergelijking met het Geneefse model.
Ethiek: wat doden om recreatieve redenen betekent: Gedragsbiologie, het vermogen te voelen en de vraag naar ethische consistentie.
Het wildbeheerder-model: wat het oplevert en wat het kost: Hoe 11 professionele wildbeheerders vervangen wat 400 recreatieve jagers slecht deden.
Wat er zou moeten veranderen: Eisen voor de systeemwisseling naar professioneel wildbeheer.
Argumentenoverzicht: Antwoorden op de 10 meest voorkomende beweringen van de lobby van de recreatieve jacht.
Snelkoppelingen: Alle relevante bijdragen, dossiers, studies en bronnen.

Regulering: de centrale belofte die nooit wordt ingelost

Het kernargument van de lobby van de recreatieve jacht luidt: zonder recreatieve jagers exploderen de populaties wilde dieren. De wetenschap weerlegt dit al decennialang. Zelfs JagdSchweiz schreef op 29 augustus 2011 openlijk: « Populaties wilde dieren reguleren zich in principe ook in ons cultuurlandschap vanzelf ». Daarmee heeft de koepelorganisatie van de Zwitserse recreatieve jagers haar eigen kernargument schriftelijk onderuitgehaald.

De populatiebiologie verklaart waarom: wordt een populatie door bejaging gedecimeerd, dan stijgt de voortplantingssnelheid compensatoir. Studies tonen aan dat zelfs wanneer driekwart van een populatie wordt afgeschoten, er het volgende jaar weer evenveel dieren zijn. De recreatieve jacht zorgt niet voor minder wild, maar stimuleert het geboortecijfer en destabiliseert de sociale structuur. Populaties worden niet gereguleerd, maar gemanipuleerd, en de verliezen worden snel gecompenseerd. Tientallen jaren recreatieve jacht hebben aan deze fundamentele dynamiek niets veranderd.

Meer hierover: Waarom recreatieve jacht als populatiebeheer faalt en Jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken

Ecologie: wat recreatieve jagers het bos werkelijk aandoen

Overal in het land klagen boeren, wijnbouwers en boseigenaren over schade aan gewassen, hoewel zij daarvoor worden vergoed. Dat is geen natuurprobleem, het is een jachtprobleem. Wildvraatschade ontstaat voornamelijk door jachtdruk: wilde dieren worden het bos in gedreven, waar ze 's nachts actief zijn en vraatschade veroorzaken die zonder jachtdruk niet in die mate zou ontstaan. Het Rijk, de kantons en de gemeenten pompen jaarlijks miljoenen in bosbehoud, precies op de plekken waar recreatieve jagers wilde dieren «parkeren».

Roofdieren zoals de wolf, de lynx en de vos lossen dit probleem structureel op door wilde dieren in beweging te houden en overbegrazing van afzonderlijke gebieden te voorkomen. Waar roofdieren regelmatig voorkomen, wordt minder bosschade gedocumenteerd. Recreatieve jagers decimeren echter voortdurend juist deze roofdieren, zonder wettelijke afschotplanning en zonder wetenschappelijke rechtvaardiging, en veroorzaken zo het probleem waarvoor zij zich vervolgens als onmisbaar presenteren.

Meer hierover: Studies over de invloed van de jacht op wilde dieren en Wolf in Zwitserland

Veiligheid: de verzwegen balans

Wanneer een wolf vee doodt, eisen recreatieve jagers onmiddellijk het afschieten ervan tot aan hernieuwde uitroeiing. Waar blijft de publieke discussie wanneer recreatieve jagers jaarlijks met vuurwapens mensen doden en honderden verwonden? In Zwitserland waren er tussen 2010 en 2013 veertien dodelijke jachtongevallen en zo'n 200 niet-dodelijke ongevallen met jachtwapens, op een totaal van 1157 ongevallen, volgens het Bureau voor Ongevallenpreventie. Daarbij zijn door recreatieve jagers getroffen privépersonen niet eens meegerekend.

Daarbij komen jaarlijks ongeveer 60 personen die bij wildongevallen gewond raken, met een letsel- en materiële schade van 40 tot 50 miljoen Zwitserse frank per jaar. Wildongevallen ontstaan doordat nachtactieve, schuwere wilde dieren onder jachtdruk vaker de weg oversteken. In jachtvrije gebieden, waar wilde dieren overdag actiever en rustiger zijn, waardoor men ze ziet en niet overrijdt, is de ongevalsfrequentie aantoonbaar lager. Het kanton Graubünden registreerde in 2015 alleen al 1298 aanklachten en boetes tegen recreatieve jagers. Zürich houdt daarover geen statistieken bij.

Meer hierover: Jachtongevallen in Zwitserland: het risico dat zelden eerlijk wordt besproken en Jacht en wapens: waarom ‘hobby’ en vuurwapens politiek met elkaar samenhangen

Recht: wat de wet werkelijk zegt

Volgens artikel 4 van de Dierenwelzijnswet mag niemand een dier ongerechtvaardigd pijn, lijden of schade toebrengen, het angst aanjagen of zijn waardigheid schenden. Voor de vossenjacht bestaat noch een wettelijke afschotplanning, noch een wetenschappelijk erkende noodzaak tot regulering. De vos wordt zonder onderbouwing, zonder gesloten seizoen en zonder quotum tienduizenden keren doodgeschoten, en dat staat in direct conflict met art. 4 van de Dierenwelzijnswet.

Volgens het federale recht hoeft geen enkel kanton in Zwitserland de jacht toe te staan. Het staat de kantons vrij om zelf te beslissen of jacht al dan niet wordt toegelaten. Het kanton Genève heeft in 1974 voor deze weg gekozen, en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft in een principiële uitspraak vastgesteld dat jacht op privégrond zonder toestemming van de eigenaar niet hoeft te worden geduld. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat, niet in die van bendes recreatieve jagers.

Meer hierover: Jacht en mensenrechten en Jachtwetten en controle: waarom zelftoezicht niet volstaat

Financiën: wat de recreatieve jacht werkelijk kost

Recreatieve jagers voeren graag onbetaalde arbeidsuren aan die zij naar eigen zeggen voor de natuur zouden verrichten. Volgens schattingen vindt echter 85 procent van deze activiteiten plaats uit puur eigenbelang: public relations voor de eigen gemeenschap, jachthoornblazen, wapenonderhoud, het creëren van schietgelegenheden, trofeeënshows en het verspreiden van hun boodschap op scholen. Dit laat zich uiteraard niet verifiëren, omdat er geen onafhankelijke controle plaatsvindt.

De gevolgkosten van de recreatieve jacht, die door de gemeenschap worden gedragen, worden nooit volledig in kaart gebracht: bossubsidies in regio's met hoge jachtdruk (alleen al in het kanton Wallis 100 miljoen Zwitserse frank in vier jaar), kosten van wildongevallen van 40 tot 50 miljoen Zwitserse frank per jaar, administratiekosten voor jachttoezicht, schaderegeling, afschotplanning, gerechtelijke procedures en de ontlasting van opsporingsinstanties door duizenden aangiften tegen recreatieve jagers per jaar. Het Geneefse model laat zien: professioneel wildbeheer kost één miljoen Zwitserse frank per jaar, dus niet eens het bedrag van een kopje koffie per inwoner.

Meer hierover: Dossier: Genève en het jachtverbod en Zwitserland jaagt, maar waarom eigenlijk nog?

Ethiek: wat doden om recreatieve redenen betekent

Al in de middeleeuwen verbood de katholieke kerk tijdens het Concilie van Trente (1545 en 1563) geestelijken om deel te nemen aan jachtactiviteiten, omdat het doden van een dier en het vergieten van bloed fundamenteel in strijd is met de aard van cultus en religie. Wat destijds religieus werd onderbouwd, is tegenwoordig wetenschappelijk en ethisch onderbouwd: gedragsbiologisch onderzoek toont aan dat wilde dieren gevoelige individuen zijn met sociale structuren, leervermogen en het vermogen om te lijden. Doden om recreatieve motieven is tegen deze achtergrond geen kwestie van smaak, maar een kwestie van ethische consistentie.

Jagen is geen existentiële overlevingsdrang meer. Honger kan tegenwoordig op ethisch verantwoorde wijze worden gestild, vlees is in overvloed voorhanden, en verwerkt wildvlees wordt door de WHO ingedeeld in dezelfde giftklasse als sigaretten, arseen of asbest, reden waarom in Canada de verkoop van wildvlees van jagers in restaurants en winkels verboden is. Wie doden een “passie” noemt en dieren met appels vergelijkt, documenteert vooral één ding: dat het eigen referentiekader voor ethiek en empathie allang is verschoven.

Meer hierover: De recreatieve jager in de 21e eeuw en Het jachtdiploma

Het wildbeheerdersmodel: wat het oplevert en wat het kost

Wat vroeger in Genève door meer dan 400 recreatieve jagers slecht werd gedaan, wordt tegenwoordig uitgevoerd door 11 wildbeheerders, die samen drie voltijdbanen delen, waarvan er maar één nodig is voor jachtgerelateerde werkzaamheden. Professioneel opgeleide wildbeheerders verschillen van recreatieve jagers niet alleen in opleiding, maar ook in fundamentele motivatie: zij beheren geen jachtprivileges, maar beschermen wilde dieren en grijpen alleen in wanneer dit ecologisch, dierenwelzijnstechnisch of veiligheidshalve gerechtvaardigd is.

De concrete voordelen van het wildbeheerdersmodel in de praktijk:

Het geweldsmonopolie ligt bij de staat, niet bij particuliere jachtverenigingen
Afschot gebeurt professioneel, 's nachts, met lichtversterkers: 99,5 procent van de geschoten dieren is onmiddellijk dood, geen natraject-stress, geen verwonde dieren
Wilde dieren worden dagactiever, zichtbaarder en beter waarneembaar voor de bevolking
Geen drijfjachten, geen drukjachten, geen vossenbejaging in holen, geen vallenjacht
Minder wildongevallen, omdat dieren rustiger en dagactiever zijn
Minder bosschade, omdat roofdieren niet meer gedecimeerd worden
Geen loodvervuiling van de bosbodem
Geen illegale hoogzitten, geen schietlawaai, geen jachtinfrastructuur in de natuur
Wildbeheerders mogen tijdens het werk geen alcohol gebruiken
Inkomsten door verkoop van wildvlees door de staat aan de bevolking

Meer hierover: Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’ en Dossier: Genève en het jachtverbod

Wat er zou moeten veranderen

Systeemwissel naar professioneel wildbeheer: Kantons schaffen de miliciajacht geleidelijk af en vervangen deze door staatlijk aangestelde, professioneel opgeleide wildbeheerders volgens het Geneefse model. Voorbeeldvoorstel: Professionalisering van de jacht: wildbeheerders in plaats van recreatieve jagers
Verduidelijking op federaal niveau: geen enkel kanton hoeft te laten jagen: De federale overheid maakt in een boodschap of verordening duidelijk dat kantons het recht hebben om volledig af te zien van de recreatieve jacht en professioneel wildbeheer in te voeren.
Onafhankelijke totaalkostenberekening van de recreatieve jacht: De federale overheid geeft opdracht tot een onafhankelijke studie die alle externe kosten van de recreatieve jacht in kaart brengt: bossubsidies, kosten van wildongevallen, administratie, gerechtelijke procedures, ecologische gevolgschade. Het resultaat wordt vergeleken met de kosten van professionele wildbeheermodellen.
Afschotplanning op wetenschappelijke basis: Elk afschot vereist een ecologische onderbouwing. Standaardafschot zonder quotum en zonder gesloten seizoen, met name bij de vos, wordt afgeschaft. Voorbeeldvoorstel: Wetenschappelijk onderbouwde afschotplanning
Bescherming van roofdieren: Het afschot van wolf, lynx, beer en vos wordt teruggebracht tot het wetenschappelijk onderbouwde minimum. Roofdieren worden erkend als ecologische regulerende factor en niet behandeld als concurrentie voor de recreatieve jacht.
Transparantieplicht voor jachtstatistieken: Kantons publiceren jaarlijks volledige gegevens over afschot, misschoten, natrajecten, jachtongevallen en boetes tegen recreatieve jagers. Voorbeeldvoorstel: Transparante jachtstatistiek
Pilootprojecten voor wildbeheermodellen in andere kantons:Ten minste drie kantons starten pilotprojecten voor professioneel wildbeheer naar Genfers voorbeeld, met wetenschappelijke begeleiding en publieke evaluatie.

Argumentatielijst voor discussies: De 10 meest voorkomende beweringen

«Zonder jagers zijn er te veel wilde dieren.» JagdSchweiz heeft zelf schriftelijk vastgelegd dat wildpopulaties in het cultuurlandschap zich vanzelf reguleren. Het Nationaal Park Engadin en het kanton Genève bewijzen al decennialang dat stabiele populaties mogelijk zijn zonder recreatieve milities-jacht.

«Jagers doen aan natuurbescherming.» In de milieuranglijst bezetten recreatieve jagers de laatste plaats. Na decennia met recreatieve jagers bestaat er in het kanton Zürich geen enkel door het BAFU erkend wildreservaat.

«De jacht is een eeuwenoude traditie.» Slavernij en gladiatorengevechten waren ook eeuwenoude tradities. De ouderdom van een praktijk is geen argument voor de ethische rechtvaardiging ervan.

«Jagers voorkomen wildschade.» De hoofdoorzaak van bosschade en vraatschade door wild is de jachtdruk zelf: deze drijft wilde dieren het bos en de nacht in. Waar roofdieren aanwezig zijn, neemt de vraatschade af.

«De jacht is noodzakelijk tegen ziekten.» Hondsdolheid werd overwonnen door vaccinaas, niet door vossenjacht. Vossenjacht verhoogt aantoonbaar de verspreiding van de vossenlintworm en de ziekte van Lyme.

«Jagers financieren zichzelf.» De externe kosten, bossubsidies, schade door wildongevallen, administratiekosten, gerechtskosten, komen volledig ten laste van de gemeenschap.

«Het Genfer model is niet overdraagbaar.» Genève is een dichter bevolkt en intensiever landbouwkundig gebruikt kanton dan veel kantons met vergunningsjacht. Als het model daar werkt, is er geen structureel argument tegen dat het elders eveneens zou werken.

«Wildbeheerders zouden te duur zijn.» Het Genfer model kost één miljoen Zwitserse frank per jaar. Dat is minder dan de kosten van wildongevallen in één enkel jaar in Zwitserland.

«Jagers hebben recht op hun traditie.» Geen enkel kanton is op federaal niveau verplicht de jacht te voorzien. Het recht om wilde dieren op andermans grond te doden is een historisch gegroeid privilege, geen grondrecht.

«Zonder jagers zijn er meer wildongevallen.» Het tegendeel is waar: schuwe, 's nachts actieve wilde dieren onder jachtdruk veroorzaken meer wildongevallen. Overdag actieve, rustige wilde dieren in jachtvrije gebieden zijn zichtbaarder en daardoor minder gevaarlijk voor ongevallen.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

Gerelateerde dossiers:

Onze aanspraak

De recreatieve jacht is geen natuurbeschermingssysteem. Het is een historisch gegroeid gebruiksmodel dat opereert met een retoriek van verantwoordelijkheid, terwijl institutionele verantwoordelijkheid structureel ontbreekt. Het produceert de problemen waarvoor het zichzelf als onmisbaar presenteert om ze op te lossen, en belast daarmee de samenleving, de wilde dieren en de rechtsstaat. De systeemverandering naar professionele wildbeheerders is geen radicale stap. Het is een aanpassing aan de stand van wetenschap, ethiek en democratische controle, en een gebod van billijkheid tegenover iedereen die geen afschot wil en toch wordt meegedragen door een gewapende vrijetijdslobby. Dit dossier wordt voortdurend bijgewerkt wanneer nieuwe studies, cijfers of politieke ontwikkelingen daartoe aanleiding geven.

Meer over het onderwerp recreatieve jacht: in onze dossier over de jacht bundelen wij feitencontroles, analyses en achtergrondverhalen.