Walliser wolvenbalans: cijfers van een bloedbad

Het kanton Wallis noemt het «proactieve regulering». Wat de officiële balans van 1 september 2025 tot en met 31 januari 2026 documenteert, is iets anders: de planmatige vernietiging van wolvenroedels, het systematisch doden van jonge dieren en een door de staat georganiseerde jachtmachinerie die van recreatieve jagers een ondersteuningstroep maakt voor afschotprogramma's van de overheid. In deze periode werden 24 wolven gedood, waaronder zeven welpen uit drie roedels, geschoten in het kader van een zogenaamde «basisregulering», die uitdrukkelijk toestaat om tweederde van de in dat jaar geboren welpen te doden.

Achter deze cijfers schuilen vernietigde familiegroepen, gedode individuen in complexe sociale structuren en een rechtssituatie die zich steeds nadrukkelijker tegen Zwitserland keert: in oktober 2024 stelde het bureau van de Conventie van Bern vast dat preventieve afschoten wegens louter “potentiële schade” berusten op een verkeerde interpretatie van de Conventie. In december 2024 heeft het Permanent Comité van de Raad van Europa unaniem een onderzoeksprocedure tegen Zwitserland geopend. Wallis breidt ondertussen zijn bureaucratische afschotapparaat verder uit. Dit dossier laat zien wat de cijfers betekenen, wie de beslissingen neemt, welke juridische vragen nog openstaan en wat een geloofwaardig wolvenbeleid in de Alpen in plaats daarvan zou moeten bieden.

Stand van zaken oktober 2026

In Wallis loopt het reguleringsvenster van de periode 2026/27 van 1 september 2026 tot en met 31 januari 2027. Het kanton telt elf roedels (stand 30 september 2026). Op 28 augustus heeft het bij het BAFU vijf aanvragen ingediend: de volledige verwijdering van de roedels Augstbord, Nanz en Réchy-Anniviers, en het doden van tot tweederde van dit jaar geboren welpen bij Nendaz-Isérables en Les Toules.

Het BAFU (Federaal Bureau voor Milieu) heeft er vier van goedgekeurd: op 14 september de afschot van jonge wolven bij Nendaz-Isérables en Les Toules, op 23 september de volledige verwijdering van de Augstbord-roedel en op 29 september die van de Nanz-roedel. Over Réchy-Anniviers is nog niet beslist. Op 13 oktober heeft het kanton als zesde verzoek de volledige verwijdering van de roedel Arolla-Ferpècle in het Val d’Hérens aangevraagd, zonder gegevens over aanvallen op vee, kuddebescherming of roedelgrootte. Daarmee wil Wallis vier van zijn elf roedels volledig uitroeien. Tot en met 22 oktober 2026 zijn in Wallis negen wolven gedood in het kader van de preventieve regulering, daarnaast is er een reactief afschot van één dier in Vérossaz. In de perimeters mogen ook recreatieve jagers met een reguleringsvergunning schieten. Details in het artikel Nanz-roedel vrijgegeven voor volledige afschot, het lopende aantal gedode wolven in de teller Wolvenafschot Zwitserland 2026/27.

Over de populatie: volgens de kantonnale balans van februari 2026 zijn in 2025 in Wallis 75 wolven genetisch geïdentificeerd, onder wie 57 nieuwe individuen; in 2024 waren dat er 61. In 2025 werden bij 81 aanvallen 318 landbouwhuisdieren gedood (2024: 341, 2023: 401). In heel Zwitserland telde KORA in het monitoringjaar 2025/26 43 roedels en 350 aangetoonde wolven.

Een recreatieve jager die in Herbriggen een wolvin doodschoot en beweert haar met een vos te hebben verward, kreeg volgens de «Walliser Bote»een boete van 300 Zwitserse frank. Bovendien wil Wallis als eerste kanton een regulering van de lynx aanvragen. Meer incidenten in de Wallis-ticker 2026/27.

Wat je hier te wachten staat

• Wat de balans 2025/2026 werkelijk laat zien: De concrete cijfers, roedels, afschotperimeters en het doel om de wolvenpopulatie van elf naar drie roedels terug te brengen, en wat dat biologisch en ethisch betekent.
• Jonge dieren als voorkeursdoelwit: ethiek op zijn kop gezet: Waarom de «basisregulering» van jonge wolven niet alleen in strijd is met dierenwelzijn, maar ook biologisch contraproductief.
• Recreatieve jagers als ondersteuningstroep van de staat: Hoe het kanton Wallis recreatieve jacht en de overheidsopdracht tot afschot systematisch met elkaar versmelt.
• De bureaucratische kosten van het bloedbad: Wat 13.390 arbeidsuren en meerdere voltijdbanen in het Walliser wolvenbeheer daadwerkelijk kosten, en waarvoor.
• Darbellay en de wolvenoorlog: Hoe een staatsraad met een achtergrond in de recreatieve jacht het afschotbeleid aanjaagt en daarbij wetenschappelijke en juridische minimumnormen verdringt.
• Fabio Regazzi en het Zweedse model als politieke fictie: Waarom het als voorbeeld aangeprezen Zweedse model voor de rechter faalt, en waarom dat Regazzi niet stoort.
• Verdrag van Bern: Wat de onderzoeksprocedure betekent: Juridische duiding van de Europese procedure tegen Zwitserland en wat preventieve afschot te maken heeft met internationaal recht.
• Wat werkelijke coëxistentie in het Alpengebied zou betekenen: De politieke en structurele maatregelen die nodig zouden zijn, maar consequent worden vermeden.
• Argumentenoverzicht: Antwoorden op de meest gehoorde rechtvaardigingen van het afschotbeleid.
• Snelkoppelingen: Alle relevante artikelen, studies en dossiers.

Wat de balans van 2025/2026 werkelijk laat zien

Het kanton Wallis heeft voor de periode 2025/2026 bij het Bundesamt für Umwelt (BAFU) een vergunning aangevraagd en gekregen voor de volledige verwijdering van de roedels Chablais, Salentin en Simplon. Daarnaast werd voor drie andere roedels (Réchy-Anniviers, Nendaz-Isérables, Posette-Trient) een “basisregulering” goedgekeurd, die het kanton toestaat twee derde van de dit jaar geboren jonge dieren te doden. Van 1 september 2025 tot 31 januari 2026 werden 24 wolven gedood: 17 bij de volledige verwijdering van de roedels (Chablais 10, Salentin 3, Simplon 4) en 7 jonge wolven in het kader van de basisregulering. Al tussen 1 juni en 31 augustus 2025 hadden professionele wildbeheerders op basis van drie individuele afschotvergunningen drie wolven gedood.

Tegelijkertijd werden in 2025 in het kanton 318 landbouwhuisdieren door de wolf gedood: 191 in Oberwallis (bij 48 aanvallen), 127 in Unterwallis (bij 33 aanvallen). De politieke doelstelling die Darbellay publiekelijk heeft geformuleerd, is duidelijk: het aantal roedels in Wallis moet van elf naar drie worden teruggebracht, tot het wettelijke minimum voor de regio. Dat is geen “beheer” in wetenschappelijke zin. Het is een politiek besluit om een populatie maximaal te reduceren, genomen door een staatsraad die zelf recreatieve jager is, en uitgevoerd met recreatieve jagers als afschotteam.

Ter vergelijking: in het kanton Graubünden werden in de periode 2025/26 35 wolven gedood. Voor heel Zwitserland vermeldt het BAFU-rapport van 18 mei 2026 voor deze periode 77 reguleringsafschotten (76 preventief, één reactief) bij 30 vergunningen, waaronder 8 volledige roedelverwijderingen. In de voorgaande periode 2024/25 waren het er 92 preventief gedode wolven, waaronder de hele roedel van het Nationaal Park. De lopende periode 2026/27 wordt bijgehouden door de teller Wolvenafschot Zwitserland 2026/27. De officiële benaming van deze ingrepen als ‘proactieve regulering’ verhult wat ze feitelijk zijn: preventieve eliminatie van wolvenroedels voordat er concrete, ernstige en herhaalde schade is ontstaan. Precies deze praktijk wordt door het bureau van de Conventie van Bern niet gedekt geacht door de conventie.

Meer hierover: Wolf: Ecologische functie en politieke realiteit, De wolf in Zwitserland: feiten, beleid en de grenzen van de jacht en Probleempolitici in plaats van probleemwolven: Zwitserland jaagt op het verkeerde dier

Jonge dieren als voorkeursdoelwit: ethiek op zijn kop

De “basisregulering” (het verwijderen van tot twee derde van de jonge wolven in bepaalde roedels) is het ethisch meest problematische onderdeel van het Walliser wolvenbeleid. Jonge dieren worden niet als individuele gevallen met aangetoonde schade gedood, maar volgens een planmatige quotum: in de roedel Réchy-Anniviers 2 jonge wolven, in de roedel Nendaz-Isérables 3, in de roedel Posette-Trient 2, met als resultaat dat de basisregulering “volledig is uitgevoerd”.

Dat is niet alleen in strijd met het dierenwelzijn, het is ook biologisch contraproductief. Jonge wolven leren in hun eerste levensjaren door het observeren van de roedelstructuur hoe territoriaal gedrag, prooikeuze en het mijden van menselijke infrastructuur werken. Ervaren leidende wolven geven deze kennis door. Wie jonge wolven doodt voordat ze hebben geleerd hoe hun roedel omgaat met veehouderij en cultuurlandschap, elimineert precies die leerprocessen die op lange termijn conflicten zouden kunnen verminderen. Roedels met een verstoorde leeftijdsopbouw en een gebrek aan ervaringsdragers blijken aantoonbaar conflictgevoeliger te zijn, niet minder.

Een ethiek die haar naam waardig is, zou jonge dieren als rode lijn definiëren. Het Walliser systeem keert dit principe om: jonge dieren worden de voorkeursdoelgroep, omdat ze makkelijker te schieten zijn en statistisch snel «succes» opleveren. Wie dit «regulering» noemt, verhult dat hier het fundament van elke morele verantwoordelijkheid (bescherming van de meest kwetsbaren) bewust wordt genegeerd.

Meer hierover: Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet en Wilde dieren, doodsangst en het ontbreken van verdoving

Recreatieve jagers als steuntroepen van de staat

Het kanton Wallis heeft de recreatieve jacht expliciet geïntegreerd in het staatssysteem voor afschot. In de reguleringsperiode 2025/2026 mogen recreatieve jagers met een geldige reguleringsvergunning binnen de vastgestelde afschotperimeters wolven doden, en bij de volledige verwijdering van een roedel bovendien naast de professionele wildbeheerders meewerken. Jaarlijks wordt voor alle aangemelde recreatieve jagers een specifieke opleiding voor wolvenregulering georganiseerd. Gespecialiseerde recreatieve jagers worden opgenomen in een «Ondersteuningsgroep Jacht (UGJ)» onder verantwoordelijkheid van de kantonale dienst voor Jacht, Visserij en Wilde Dieren (DJFW).

Dit is een institutionele fusie van belangen van de recreatieve jacht en een overheidsopdracht, die in deze mate uniek is in Zwitserland. Het kanton delegeert staatstaken op het gebied van doden aan recreatieve jagers en verleent daarmee aan een vrijetijdsactiviteit een staatslegitimiteit die ze noch rechtvaardigt, noch verdient. Tegelijkertijd creëert het een infrastructuur waarvan de logica uitsluitend gericht is op afschot: speciaal opgeleide recreatieve jagers, ruim bemeten afschotperimeters, een politiek vastgesteld reductiedoel. Wie eenmaal binnen dit systeem werkt, zal zich niet meer afvragen of afschot noodzakelijk is, maar alleen nog hoeveel er mogelijk is.

Milieubeschermers hebben precies op dit mechanisme gewezen: door bewust grote afschotperimeters vast te stellen, biedt Wallis zichzelf de mogelijkheid om een maximaal aantal wolven te doden. Dat is geen interpretatie. Dat is de gedocumenteerde werking van een systeem dat maximale doding als doel heeft en minimale bescherming als vijgenblad gebruikt.

Meer hierover: Recreatieve jagers: rol, macht, opleiding en kritiek en Psychologie van de jacht in het kanton Wallis

De bureaucratische kosten van het bloedbad

In 2025 werden volgens de officiële balans 13’390 arbeidsuren geïnvesteerd in wolvenmanagement en wolvenregulering in Wallis, tegenover 16’400 uur in 2024. Tegelijkertijd zijn in het kader van de programmaovereenkomst 2025–2028 van de Bondsstaat 3,2 voltijdbanen gecreëerd ter ondersteuning van de dienst. Rekent men met conservatieve volledige kosten van 60 tot 80 frank per uur, dan komt dat volgens schatting van Wild beim Wild voor 2025 neer op tussen 800’000 en ruim een miljoen frank aan belastinggeld, uitsluitend voor de Walliser wolvenregulering, dus ongeveer 35’000 frank per gedode wolf. De vergoedingen voor gedode landbouwhuisdieren bedroegen in 2025 volgens het kanton ruim 170’000 frank (2024: 227’000 frank).

Het administratieve apparaat groeit, de regulering wordt verder geprofessionaliseerd. De cruciale vraag is waar deze middelen naartoe vloeien. De officiële balans geeft een duidelijk antwoord: de nadruk ligt op dossiers, vergunningsprocedures en de organisatie van afschot. Consequente kuddebescherming, structurele advisering van de landbouw, langetermijnpreventie van conflicten: dat zijn taken die in de balans slechts als retorische aanvulling voorkomen, niet als operationele prioriteit. 'Coëxistentie' is het woord dat elk jaar opnieuw wordt opgevuld met nieuwe afschotcijfers.

Het kanton vermeldt de totale kosten van de regulering niet in zijn balans. Dat is niet verrassend in een kanton dat al jaren onder verdenking staat van vriendjespolitiek, nepotisme en gebrekkige transparantie, van bouwpfusch en falend hoogwaterbeheer tot politieke wanbeheerschandalen. Bij de wolf wordt met grote hardheid doorgeregeerd, terwijl fundamentele vragen over kostenefficiëntie en effectiviteit niet worden gesteld.

Meer hierover: Jachtwetten en controle: waarom zelftoezicht niet volstaat en Jacht in Zwitserland: cijfers, systemen en het einde van een narratief

Darbellay en de wolvenoorlog

Christophe Darbellay is sinds zijn aantreden als hoofd van het departement dat verantwoordelijk is voor de jachtautoriteit, de drijvende kracht achter het Walliser wolvenbeleid geworden. Hij is zelf recreatieve jager en neemt actief deel aan jachten. Sinds zijn aantreden heeft hij het ene afschotbesluit na het andere genomen, met een openlijk geformuleerd doel: het aantal wolvenroedels van elf naar drie terugbrengen. Natuurbeschermers omschrijven zijn aanpak als “onwetenschappelijk en contraproductief” en vergelijken zijn retoriek met een “wolvenoorlog”, waarin hij zichzelf opwerpt als verdediger van de bergbevolking, terwijl feiten over kuddebescherming, biologie en de juridische situatie “eerder hinderen dan sturen”.

Darbellay profileert zich als christelijk geïnspireerd politicus van het centrum. In de praktijk fungeert zijn departement als een soort executiebureau voor wolvenpopulaties: 27 dode wolven tussen juni 2025 en januari 2026, waaronder zeven jonge wolven, volledige ontbindingen van roedels, recreatieve jagers als door de staat opgeleide afschotploeg. Dit staat in schril contrast met waarden als bescherming van het leven en behoud van de schepping, waarop hij zich publiekelijk beroept. De discrepantie tussen politieke zelfpresentatie en feitelijk handelen is gedocumenteerd en aangetoond en wordt het best verklaard door het belangenconflict dat ontstaat wanneer een recreatieve jager de jachtautoriteit leidt.

Wat Darbellay in het openbaar in scène zet, is een cultureel geladen antagonisme: wolf tegen bergboer, natuurbeschermer tegen «realistische» politiek, Brussel tegen Zwitserland. Deze emotionalisering heeft een politieke functie: ze creëert een klimaat waarin radicale afschotprogramma's kunnen overkomen als «redelijk midden», hoewel ze inhoudelijk noch noodzakelijk noch proportioneel zijn, en steeds vaker ook niet meer legaal. Onze bijdrage Christophe Darbellays wolvenoorlog: polemiek tegen de feiten documenteert deze patronen in detail.

Meer hierover: Christophe Darbellays wolvenoorlog: polemiek tegen de feiten en Jagerslobby in Zwitserland: hoe invloed werkt

Fabio Regazzi en het Zweedse model als politieke fictie

Fabio Regazzi, kantonsraadslid van het Centrum uit Ticino, propageert al jaren het Zweedse wolvenmodel als voorbeeld voor Zwitserland: licentiejachten, politiek vastgelegde populatiedoelen, snelle en planbare reductie. Het probleem: het Zweedse model is voor de rechter mislukt of werd zwaar beperkt, omdat Zweedse en Europese rechtbanken hebben vastgesteld dat licentiejachten op strikt beschermde soorten indruisen tegen fundamentele rechtsstatelijke eisen en soortenbeschermingsrecht.

Regazzi belooft snelle oplossingen en propageert een politiek van ondoordachte beslissingen die bescherming van wilde dieren en rechtsstatelijkheid naar de zijlijn duwt. De realiteit van het model dat hij als voorbeeld noemt, past niet in zijn communicatie, dus vermeldt hij die niet. Dit is symptomatisch voor een wolvenbeleid dat inzet op emotionalisering, omdat de feiten tegen hen werken. Zowel Darbellay als Regazzi komen uit een partij die zich publiekelijk beroept op christelijke waarden, en voeren een wolvenbeleid waarin «behoud van de schepping» hooguit nog in zondagspreken voorkomt.

Vanuit het perspectief van IG Wild beim Wild zijn beide figuren exemplarisch voor een politiek georkestreerde wolvenhetze: ze verschuiven het debat weg van feitelijk onderbouwde oplossingen naar een emotioneel geladen cultuurstrijd, waarin de wolf wordt ingezet als projectiescherm voor heel andere conflicten: berglandbouw tegenover natuurbehoud, kantonale soevereiniteit tegenover internationale verdragen, traditie tegenover wetenschap.

Meer hierover: Wolf in Europa: beschermingsstatus, conflicten en politieke druk en Jachtcrisis in Europa: FACE vecht voor schoten, Zwitserland blijft in de schaduw

Verdrag van Bern: wat de onderzoeksprocedure betekent

De juridische situatie is eenduidig, en Zwitserland negeert haar. In oktober 2024 stelde het bureau van de Conventie van Bern vast: preventief afschot zonder concrete, herhaalde en aanzienlijke schade wordt niet gedekt door de conventie. In december 2024 opende het permanent comité unaniem een onderzoeksdossier tegen Zwitserland, nadat klachten van CH-Wolf en Avenir Loup Lynx Jura (ALLJ) waren toegewezen. Al tijdens die zitting stuitte de presentatie van het BAFU op grote scepsis bij de deelnemende landen. Zwitserland moest in 2025 opnieuw verslag uitbrengen. In mei 2025 berispte het bureau van de Conventie van Bern het BAFU bovendien, omdat nachtjacht en nachtzichtapparatuur volgens de conventie verboden zijn, terwijl de Zwitserse jachtverordening beide toestaat.

Wat betekent dit concreet? Met de herziene jachtwet (december 2022, preventieve regulering sinds december 2023) en de jachtverordening (JSV), die per 1 februari 2025 in werking trad, heeft Zwitserland het preventief afschieten van hele roedels onder bepaalde voorwaarden uitdrukkelijk gelegaliseerd, inclusief welpen en jonge wolven als onderdeel van die roedels. Volgens het oordeel van de Conventie van Bern is deze rechtsgrondslag niet in overeenstemming met het internationaalrechtelijke verdrag dat Zwitserland in 1981 heeft geratificeerd. Wallis past deze rechtsgrondslag in de reguleringsperiode 2025/2026 consequent toe, terwijl er een lopende onderzoeksprocedure is die de legaliteit ervan in twijfel trekt. Deze tegenstrijdigheid is geen bureaucratisch detail. Ze laat zien hoe ver het Zwitserse wolvenbeleid verwijderd is van de minimale normen van de rechtsstaat.

Met zijn afschootprogramma creëert Wallis ook feitelijke situaties die politieke terugtrekkingen bemoeilijken: wie roedels ontmantelt, kan hun structuur niet herstellen. Wie jonge wolven doodt, vernietigt het leerkapitaal van de populatie. De onomkeerbare gevolgen van dit beleid worden pas zichtbaar wanneer het onderzoek uitmondt in concrete maatregelen, en dan moeten structuren weer worden opgebouwd die nu planmatig worden vernietigd.

Meer hierover: Illegale wolvenjacht in Zwitserland en Hoe jachtverenigingen politiek en publieke opinie beïnvloeden

Wat er zou moeten veranderen

Een politieke aanpak die coëxistentie serieus neemt, zou er radicaal anders uitzien dan het Walliser model.

• Kuddebescherming als structurele prioriteit, niet als verplicht nummer:Consequente investeringen in kuddebeschermingshonden, nachtkralen, omheiningen en advies aan de landbouw, niet als incidentele subsidie, maar als blijvend onderdeel van het systeem met bindende normen.
• Bergbouwbeleid heroverwegen: De vraag welke vormen van veehouderij in steil berggebied verenigbaar zijn met roofdieren, moet politiek worden gesteld, met directe betalingen die aanpassingen stimuleren in plaats van verhinderen.
• Bescherming van roedelstructuren als maatregel ter voorkoming van conflicten: Ervaren leidwolven en intacte sociale structuren verminderen aantoonbaar conflicten. Ze beschermen is geen romantiek, het is biologisch onderbouwde conflictpreventie.
• Afschotverboden voor jonge dieren: Jonge wolven als doelgroep definiëren is in strijd met het dierenwelzijn, biologisch contraproductief en volgens de Berner Conventie juridisch problematisch. Een onmiddellijk verbod is het minimum.
• Onafhankelijke monitoring van de wolvenpopulatie zonder belangenverstrengeling: Monitoring en populatieschattingen moeten worden uitgevoerd door onafhankelijke wetenschappelijke instellingen, zonder betrokkenheid van jachtautoriteiten of structuren van de recreatieve jacht.
• Rechtsconformiteit met de Berner Conventie herstellen: Preventieve afschot van hele roedels moet uit de Zwitserse rechtsgrondslag worden geschrapt, ongeacht de uitkomst van het onderzoeksproces.
• Modelvoorstellen: Voorbeeldteksten voor jachtkritische moties en Modelbrief: Oproep voor verandering in Zwitserland

Meer hierover: Kuddebescherming in Zwitserland en Alternatieven voor de recreatieve jacht: wat echt helpt zonder dieren te doden

Argumentatie

«318 gedode landbouwdieren zijn onaanvaardbaar, de wolf moet worden gereguleerd.» 318 gedode landbouwhuisdieren zijn een reëel probleem, ook al daalt het aantal sinds 2023 (401, 341, 318), wat het kanton zelf ook toeschrijft aan de kuddebescherming. Het antwoord daarop bepaalt echter of coëxistentie mogelijk is of niet. Wie bij elke aanval meteen om afschot vraagt, zonder te vragen of de kuddebescherming voldoende was, of de weidegang kan worden aangepast en of directe betalingen verkeerde prikkels geven, lost het probleem niet op. Hij verschuift het: ten koste van de wolven en ten koste van de belastingbetalers die het afschot financieren.

«Proactieve regulering voorkomt schade voordat die ontstaat.» Juist dat is volgens het bureau van de Conventie van Bern een verkeerde interpretatie van de conventie. Preventief doden van wilde dieren zonder concrete, aanzienlijke en herhaalde schade wordt niet gedekt door de internationaalrechtelijke beschermingsverdragen waartoe Zwitserland is toegetreden. Wat als "proactief" wordt aangeprezen, is juridisch "niet conform", en de unaniem besloten onderzoeksprocedure van de Raad van Europa is het gevolg.

«Recreatieve jagers ondersteunen alleen de autoriteiten, dat is geen jacht.» Recreatieve jagers krijgen specifieke training voor het afschieten van wolven, worden geïntegreerd in staatsstructuren voor afschot en schieten wolven in door de staat vastgestelde gebieden. Dat is geen ondersteuning bij een bestuurlijke taak. Dat is de privatisering van doodsopdrachten aan een belangengroep wiens hoofdbelang het afschot zelf is.

«De wolf bedreigt de bergbevolking en de berglandbouw.»De wolf doodt landbouwhuisdieren. Hij bedreigt geen mensen: statistisch gezien nul aanvallen op mensen in Zwitserland. De berglandbouw staat voor structurele uitdagingen die te maken hebben met directebetalingssystemen, bedrijfsgroottes en marktomstandigheden, en die geen enkele afschieting van wolven oplost. Wie de wolf verantwoordelijk maakt voor structurele problemen die hij niet heeft veroorzaakt, bedrijft politiek met de verkeerde zondebok.

«Dat is legale uitvoering van de herziene jachtverordening.»Ja, en precies deze herziene jachtverordening is het onderwerp van een lopend onderzoek van de Raad van Europa wegens niet-naleving van de Conventie van Bern. Legaal volgens Zwitsers recht en conform internationale natuurbeschermingsverdragen zijn twee verschillende maatstaven. Zwitserland schendt volgens de Raad van Europa momenteel de tweede.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

• Walliser wolvenbalans 2025/2026: cijfers van een bloedbad (oorspronkelijke bijdrage)
• Christophe Darbellays wolvenoorlog: polemiek tegen de feiten
• Illegale wolvenjacht in Zwitserland
• Probleempolitici in plaats van probleemwolven: Zwitserland jaagt op het verkeerde dier
• Modelbrief: Oproep voor verandering in Zwitserland
• Wolvenafschotten Zwitserland 2026/27: de teller per kanton en roedel
• Wallis jacht 2026/27: Voorvallen, overtredingen en ontwikkelingen in overzicht
• Nanz-roedel vrijgegeven voor volledige afschot
• 300 franken voor een wolvin: hoe de Zwitserse justitie stroperij tot bagatel maakt
• Jacht in de feitencheck

Gerelateerde dossiers:

• Goudjakhals in Zwitserland: natuurlijke immigrant onder politieke druk
• De otter in Zwitserland: Uitgeroeid, teruggekeerd en politiek bedreigd
• Bruine beer in Zwitserland: teruggekeerd en nog altijd ongewenst
• Wilde kat in Zwitserland: terug, maar bedreigd
• Lynx Zwitserland: sleutelsoort en politiek twistpunt
• Vos Zwitserland: meest bejaagde predator zonder lobby
• Wolf: Ecologische functie en politieke realiteit
• Wolf in Europa: politiek en recreatieve jacht tegen soortenbescherming
• Wolf in Zwitserland: feiten, afschot en politiek
• Walliser wolvenbalans: cijfers van een bloedbad
• Vossenjacht zonder feiten: Hoe JagdSchweiz problemen verzint
• Kuddebescherming Zwitserland: wat werkt en wat mislukt
• Recreatieve jagers reguleren, geen roofdieren
• Zelfregulatie van wildpopulaties: wetenschappelijk bewijs uit Genève, Nationaal Park en internationale vergelijking

Onze aanspraak

De Walliser wolvenbalans 2025/2026 documenteert een systeem dat dierenwelzijn, wilde-diereniologie en internationale rechtsnormen systematisch opzijzet ten gunste van een afschietlogica die wordt gedreven door belangen van de recreatieve jacht en de veehouderijlobby. Wat de balans “volledige uitvoering” noemt, is de planmatige vernietiging van wolvenroedels. Wat “basisregulering” heet, zijn zeven gedode jonge wolven.

IG Wild beim Wild documenteert dit beleid met cijfers, bronnen en juridische duiding, omdat een samenleving die zich beroept op dierenwelzijn en biodiversiteit moet weten wat er in haar naam gebeurt in het Walliser berggebied. Wie meer weet of aanwijzingen heeft over verdere gevallen, kan ons schrijven. Goede informatie is de basis van elke doeltreffende kritiek.

Vraag bij je gemeente, vanwege het wolvenbeleid van bondsraadslid Albert Rösti (SVP) en de kantonale afschotprogramma's, een kwijtscheldingsverzoek aan voor federale en kantonale belastingen: de voorbeeldbrief kun je hier downloaden.

Meer over recreatieve jacht: in ons Dossier over de jacht in Zwitserland bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.