Drijfjacht in het Willbrigwald – angst, bloed en de daders

Tussen de struiken staat een vrouw, Ronja Stöckli, communicatiemedewerkster van de militante vereniging Jagd Schweiz.

Oranje-zwart camouflagejasje, dubbelloops hagelgeweer in de hand, de jachthond hijgend aan haar zijde.

Ze wacht. Wacht op een dier dat niets kwaads vermoedt. Een dier dat zo dadelijk het slachtoffer wordt.

Dan begint het spektakel: drijvers brullen door het bos, honden jagen op, horens dreunen. „Hé, hé, hé!“ galmt het tussen de bomen. Wat voor hobbyjagers een ritueel is, betekent voor alle wilde dieren en vogels doodsangst. Ze vluchten in paniek, banen zich een weg door het struikgewas, zoeken wanhopig naar een uitweg en rennen toch slechts in de geweerlopen van de wachtenden.

De hobbyjagers weten het: veel van deze schoten doden niet meteen. Dieren slepen zich zwaargewond weg, storten uren- of dagenlang lijdend ineen. Soms hoort men ze schreeuwen, zoals dat ree dat Stöckli zelf bij een nazoek vond: het probeerde nog op te staan, voordat het met een schelle schreeuw ineenstortte. Een schreeuw die ze nooit is vergeten, en toch weerhoudt die haar er niet van om verder op de hobbyjacht te gaan, zoals ze de NZZ vertelde. Haar man moest het dier met een mes afmaken.

Daders met tradities

Een ree wordt op deze dag gedood. Men legt het een dennentakje in de bek, de zogenaamde „laatste hap“. Men spreekt van respect. In werkelijkheid is het niets anders dan een groteske enscenering: eerst jaagt men een dier in paniek en de dood in, daarna tooit men het met symbolen, alsof het deel uitmaakt van een plechtige ceremonie.

„Weidmannsheil!“, rufen die Kollegen, Schulterklopfen, Hornstösse. Währenddessen liegt ein Lebewesen tot im Gras, die Augen weit aufgerissen. Danach die „rote Arbeit“: Bauch aufschlitzen, Organe herausreissen, Blut auf dem Fell. Die Täter nennen es Tradition. Wer genauer hinsieht, erkennt: Es ist Blutrausch, als Folklore verbrämt.

Wir essen, also jagen wir. – Ronja Stöckli

Jagd als Hobby – Tiere als Opfer

Hobby-Jäger verstecken sich hinter Schlagworten wie „Naturschutz“ und „Bestandsregulierung“. Doch in Wahrheit ist es ein Hobby, eine Selbstinszenierung im Wald. Man trifft sich zum geselligen Beisammensein, marschiert in Jagdkluft durch die Natur, spielt den grossen Regulator und feiert sich am Ende des Tages für ein getötetes Tier.

Dass es sich um fühlende Lebewesen handelt, um Mütter, Jungtiere, Sozialverbände, wird verdrängt. Dass jedes Reh, jeder Fuchs, jedes Wildschwein in Angst und Panik stirbt, ist nebensächlich. Wichtig ist, dass die Täter ihre Tradition pflegen, ihre Flinten hegen und ihre Macht über Leben und Tod zelebrieren, wieder jegliches wildökologisches Wissen. Nicht nur die Fuchsjagd ist laut Studien und Fallbeispielen an Inkompetenz nicht zu überbieten.

• Erläuterungen und Quellenangaben Link
• Wissenschaftliche Literatur: Studien Rotfuchs
• Jäger verbreiten Krankheiten: Studie
• Jagd fördert Krankheiten: Studie
• Hobby-Jäger in der Kriminalität: Die Liste
• Verbot der sinnlosen Fuchsjagd ist überfällig: Artikel
• Luxemburg verlängert Fuchsjagdverbot: Artikel
• Niederjagd und Wildkrankheiten: Artikel

Die Natur braucht keine Täter

Die Behauptung, die Hobby-Jagd sei notwendig, weil laut Ronja Stöckli, Wölfe und Bären fehlen, ist ein Zirkelschluss: Hobby-Jäger haben diese natürlichen Feinde selbst ausgerottet und ihre Lebensräume zerstört und präsentieren sich nun als Ersatz-Raubtier. Dabei zeigen ganze Ökosysteme, dass sie sich selbst regulieren, wenn man sie lässt. Wölfe, Luchse, Füchse, natürliche Prozesse, sie sorgen für Balance. Bären sind zudem zu 90 % Vegetarier. Einmal mehr liefert auch Ronja Stöckli, stellvertretend für alle 30’000 Hobby-Jäger in der Schweiz ein Zeugnis, wie sektiererisch und miserabel sie ausgebildet sind.

Was die Natur nicht braucht, sind Hobby-Jäger, die aus tierquälerischer Tradition oder Lust am Töten Gewehre tragen. Sie braucht keine Treibjagden, keine Hörner, keine Blutrituale. Sie braucht Schutz und Respekt vor dem Leben.

Traditie is geen rechtvaardiging voor lijden

Aan het eind van de dag ligt er in het Willbrigwoud een dode ree, versierd met takken, terwijl de hobbyjagers hun hoeden tegen de borst drukken. Voor hen is het een ritueel. Voor het dier was het de laatste ademtocht in paniek en pijn.

De jacht in het Willbrigwoud ontmaskert wat ze werkelijk is: geen natuurbescherming, geen voorrecht, maar een bloederige hobby ten koste van de weerlozen. Daders in camouflagejassen profileren zich als hoeders van de natuur en laten toch slechts leegte, angst en dood achter.

De waarheid is eenvoudig: de natuur heeft geen hobbyjagers nodig. Maar de dieren hebben eindelijk bescherming nodig tegen de incompetenten.

Wildvlees is geen schoon natuurproduct, maar vaak belast met zware metalen, parasieten, bacteriën en gifstoffen. Daar komt nog bij: het is afkomstig van dieren die in paniek en kwelling werden gedood, wat een miserabele vleeskwaliteit garandeert.

Hobbyjagers benadrukken graag dat hun vlees ‚eerlijk‘ is. Maar hoe eerlijk is een product dat afkomstig is van dieren die in paniek werden opgejaagd, aangeschoten en vaak op kwellende wijze werden gedood? In de doodsstrijd scheiden de dieren stresshormonen zoals adrenaline en cortisol af, die het hele organisme overspoelen. Het vlees van een opgejaagde ree heeft niets meer te maken met ‚natuurlijk en gezond‘, het is het resultaat van angst en geweld.

Wie werkelijk gezond en duurzaam wil leven, zou noch jachtvlees noch vlees uit de bio-industrie moeten eten. Want of het nu in het slachthuis of in het bos is: het resultaat blijft hetzelfde, dierenleed op het bord, bij de hobbyjagers ook aas.

Dossier: Jacht en dierenwelzijn

Meerwaarde:

• Wildvlees: natuurlijk, gezond – of gevaarlijk?
• Wildvlees van de hobbyjager? – Aas op het bord!
• Volgens studies bestaan er gezondheidsrisico's in de context van de consumptie van wildvlees
• Voeding: de geciviliseerde smaak
• Wildvlees van de jager is aas
• Wildvlees kan niet BIO zijn
• Vlees van in het wild levende dieren is geen biologisch wild
• Dementie: hoe schadelijk is wildbraad?
• Wildbraad maakt ziek
• Loodresten in wildvleesproducten
• Wildvlees: risico's, lood en jachtmythen
• Let op: waarschuwing voor wildvlees van de hobbyjager
• Jagers liegen ook bij de verkoop van vlees