Drijfjacht in het Willbrigwald – angst, bloed en de daders

Tussen de struiken staat een vrouw, Ronja Stöckli, communicatiemedewerker van de militante vereniging Jagd Schweiz.

Oranje-zwart camouflagejack, dubbelloops hagelgeweer in de hand, de jachthond hijgend aan haar zijde.

Ze wacht. Wacht op een dier dat niets kwaads vermoedt. Een dier dat zo dadelijk slachtoffer wordt.

Dan begint het spektakel: drijvers brullen door het bos, honden jagen op, hoorns schallen. “Hey, hey, hey!” weerklinkt tussen de bomen. Wat voor recreatieve jagers een ritueel is, betekent voor alle wilde dieren en vogels doodsangst. Ze vluchten paniekerig, banen zich een weg door struikgewas, zoeken wanhopig naar een uitweg en rennen toch alleen maar in de geweerlopen van de wachtenden.

De recreatieve jagers weten: veel van deze schoten doden niet meteen. Dieren slepen zich zwaargewond weg, breken uren- of dagenlang lijdend samen. Soms hoort men ze schreeuwen, zoals dat ree dat Stöckli zelf vond bij een naspeuring: het probeerde nog op te staan, voordat het met een gillende schreeuw ineenzeeg. Een schreeuw die ze nooit is vergeten, en toch weerhoudt het haar er niet van om verder op recreatieve jacht te gaan, zoals ze aan de NZZ vertelde. Haar man moest het dier met een mes afmaken.

Erfolg: Verband Jagd Schweiz verliert

Daders met traditiebreuken

Een ree wordt op deze dag gedood. Men legt het een dennentakje in de bek, de zogenaamde “laatste hap”. Men spreekt van respect. In werkelijkheid is het niets anders dan een groteske vertoning: eerst jaagt men een dier de dood en paniek in, dan tooit men het met symbolen, alsof het deel uitmaakt van een plechtige ceremonie.

„Weidmannsheil!“, roepen de collega's, schouderklopjes, hoornstoten. Ondertussen ligt een levend wezen dood in het gras, de ogen wijd opengesperd. Daarna het „rode werk“: buik openrijten, organen eruit trekken, bloed op de vacht. De daders noemen het traditie. Wie beter kijkt, herkent: het is bloeddorst, vermomd als folklore.

Wij eten, dus jagen wij. – Ronja Stöckli

Jacht als hobby – dieren als slachtoffer

Recreatieve jagers verschuilen zich achter kreten als „natuurbescherming“ en „populatieregulering“. Maar in werkelijkheid is het een hobby, een zelfpresentatie in het bos. Men komt gezellig bijeen, marcheert in jachtkledij door de natuur, speelt de grote regulator en viert zichzelf aan het eind van de dag voor een gedood dier.

Dat het om voelende wezens gaat, om moeders, jonge dieren, sociale verbanden, wordt weggedrukt. Dat elk ree, elke vos, elk wild zwijn sterft in angst en paniek, is bijzaak. Belangrijk is dat de daders hun traditie onderhouden, hun geweren koesteren en hun macht over leven en dood vieren, en dan ook nog met een totaal gebrek aan wildecologische kennis. Niet alleen de vossenjacht overtreft volgens studies en praktijkvoorbeelden alle vormen van incompetentie.

• Toelichtingen en bronvermeldingen Link
• Wetenschappelijke literatuur: Studies over de rode vos
• Jagers verspreiden ziekten: studie
• Jacht bevordert ziekten: studie
• Recreatieve jagers en criminaliteit: De lijst
• Verbod op de zinloze vossenjacht is hoognodig: Artikel
• Luxemburg verlengt vossenjachtverbod: Artikel
• Kleinwildjacht en dierziektes: Artikel

De natuur heeft geen daders nodig

De bewering dat de recreatieve jacht noodzakelijk is omdat, volgens Ronja Stöckli, wolven en beren ontbreken, is een cirkelredenering: recreatieve jagers hebben deze natuurlijke vijanden zelf uitgeroeid en hun leefgebieden vernietigd, en presenteren zich nu als vervangend roofdier. Hele ecosystemen tonen juist aan dat ze zichzelf reguleren, als men ze de kans geeft. Wolven, lynxen, vossen, natuurlijke processen, zij zorgen voor balans. Beren zijn bovendien voor 90% vegetariër. Eens te meer levert ook Ronja Stöckli, als vertegenwoordiger van alle 30.000 recreatieve jagers in Zwitserland, het bewijs hoe sektarisch en beroerd ze zijn opgeleid.

Wat de natuur niet nodig heeft, zijn recreatieve jagers die uit een traditie van dierenmishandeling of doodslust geweren dragen. Ze heeft geen drijfjachten nodig, geen hoorns, geen bloedrituelen. Ze heeft bescherming en respect voor het leven nodig.

Traditie is geen rechtvaardiging voor leed

Aan het eind van de dag ligt er in het Willbrigwald een dood ree, getooid met takken, terwijl de recreatieve jagers hun hoeden tegen de borst drukken. Voor hen is het een ritueel. Voor het dier was het de laatste adem in paniek en pijn.

De jacht in het Willbrigwald ontmaskert wat ze werkelijk is: geen natuurbescherming, geen privilege, maar een bloederige hobby ten koste van weerlozen. Daders in camouflagejassen presenteren zich als hoeders van de natuur en laten toch alleen leegte, angst en dood achter.

De waarheid is simpel: de natuur heeft geen recreatieve jagers nodig. Maar de dieren hebben eindelijk bescherming nodig tegen de incompetenten.

Wildvlees is geen zuiver natuurproduct, maar vaak belast met zware metalen, parasieten, bacteriën en giftige stoffen. Bovendien komt het van dieren die onder paniek en kwelling zijn gedood, wat een beroerde vleeskwaliteit garandeert.

Recreatieve jagers benadrukken graag dat hun vlees “eerlijk” zou zijn. Maar hoe eerlijk is een product dat afkomstig is van dieren die opgejaagd, aangeschoten en vaak op gruwelijke wijze gedood zijn? In hun doodsstrijd scheiden de dieren stresshormonen zoals adrenaline en cortisol af, die het hele organisme overspoelen. Het vlees van een opgejaagd ree heeft niets meer te maken met “natuurlijk en gezond”, het is het resultaat van angst en geweld.

Wie werkelijk gezond en duurzaam wil leven, zou noch jachtvlees, noch vlees uit de bio-industrie moeten eten. Want of het nu in het slachthuis of in het bos gebeurt: het resultaat blijft hetzelfde, dierenleed op het bord, en bij de recreatieve jagers ook nog aas.

Dossier: Jacht en dierenwelzijn

Meerwaarde:

• Wildvlees: natuurlijk, gezond – of gevaarlijk?
• Wildvlees van de recreatieve jager? – Kadaver op het bord!
• Volgens studies bestaan er gezondheidsrisico's in de context van het eten van wildvlees
• Voeding: de geciviliseerde smaak
• Wildvlees van de jager is kadaver
• Wildvlees kan niet BIO zijn
• Vlees van in het wild levende dieren is geen bio-wild
• Dementie: hoe schadelijk is wildvlees?
• Wildvlees maakt ziek
• Loodresten in wildvleesproducten
• Wildvlees: risico's, lood en jachtmythes
• Let op: waarschuwing tegen wildvlees van de recreatieve jager
• Jagers liegen ook bij de verkoop van vlees