Trofeefoto's: dubbele moraal en blinde vlek van de recreatieve jacht

Een man knielt lachend naast een dood ree, het geweer binnen handbereik, bloed in het gras, met daarbij de hashtag «Waidmannsheil». Stel je dezelfde scène voor met een politieagent die naast een slachtoffer poseert en de foto online zet: het zou een schandaal zijn, een dienstvergrijp, een reden voor ontslag op staande voet. Dat een samenleving deze enscenering bij wilde dieren tolereert, laat zien hoe diep de dubbele standaard in de omgang met leven en dood verankerd zit. Dit dossier belicht aan de hand van rechtsgrondslagen, studies en concrete gevallen waarom foto's met gedode dieren geen onschuldig gebruik zijn, maar een lakmoesproef voor ons begrip van waardigheid.

Wat je hier te wachten staat

Dierenwaardigheid in het Zwitserse recht: Hoe de Bondsgrondwet, de Dierenbeschermingswet en Art. 135 van het Strafwetboek de waardigheid van het dier beschermen, waarom deze normen ook geweld tegen dieren omvatten en waarom foto's met gedode dieren toch in een grijze zone blijven.
Politie en leger als maatstaf: Wat er gebeurt wanneer staatsambtenaren met doden poseren, welke gevallen tot ontslag en gevangenisstraf hebben geleid en waarom bij recreatieve jagers andere maatstaven gelden.
Studies en cijfers: Wat een representatieve studie over de perceptie van foto's met gedode dieren door Generatie Z aantoont en waarom zelfs de jachtlobby spreekt van «communicatieve mijnenvelden».
Psychologie en ethiek: Wat de enscenering met dode lichamen onthult over empathie, afstomping en zelfpresentatie, en waarom het beroep op «traditie» ethisch niet houdbaar is.
Internationale vergelijkingen: het verbod op foto's van geschoten dieren in Namibië, de beslissing van Walmart, Europese invoerverboden voor trofeeën en wat Zwitserland nalaat: van de Graubündense Facebookzaak tot de wedstrijd voor foto's van geschoten dieren van de SRG-zender RTR in 2026.
Ethiek van het sterven: Waarom doodsangst geen fotomotief is en waarom de recreatieve jacht van het brutaalste stervensproces een selfie-aanleiding maakt.
Wat er zou moeten veranderen: Concrete politieke eisen over dierenwaardigheid, richtlijnen voor jachtvergunningen, jeugdbescherming en onafhankelijk toezicht.
Argumentenoverzicht: Antwoorden op de meest voorkomende bezwaren van de lobby van de recreatieve jacht.
Snelkoppelingen: Alle relevante bijdragen, studies en bronnen in één oogopslag.

Dierenwaardigheid: wat het recht belooft en wat het waarmaakt

Zwitserland heeft de bescherming van de waardigheid van dieren verder in de rechtsorde verankerd dan enig ander land. Art. 120 lid 2 van de Bondsgrondwet (BV) legt sinds 1992 de “waardigheid van het schepsel” vast als grondwettelijk beginsel. Art. 1 van de Dierenbeschermingswet (TSchG) formuleert als wetsdoel “de waardigheid en het welzijn van het dier te beschermen”. Art. 3 lid a TSchG concretiseert wat waardigheid betekent: de intrinsieke waarde van het dier moet worden gerespecteerd. Ingrepen die het dier vernederen, overmatig instrumentaliseren of in zijn verschijningsvorm aantasten, gelden als schending van de waardigheid van het dier.

Wie de waardigheid van het dier schendt, maakt zich schuldig aan dierenmishandeling in de zin van art. 26 lid 1 letter a TSchG en riskeert een gevangenisstraf tot drie jaar of een geldboete. Het Bondsgerecht heeft in 1989 vastgesteld dat alleen een allesomvattende bescherming van het leven recht doet aan het ethische gevoel van de samenleving. In de vakliteratuur wordt bovendien besproken of de waardigheid van het dier ook na de dood juridische werking kan hebben, analoog aan de postmortale werking van de menselijke waardigheid volgens art. 7 BV. Bolliger en Rüttimann schrijven hierover: omdat het begrip waardigheid voor dieren geen fundamenteel andere betekenis kan hebben dan voor mensen, mag ook bij de waardigheid van dieren een juridische werking na de dood niet categorisch worden uitgesloten.

Ondanks deze hoge normatieve dichtheid blijft het tentoonstellen van dode wilde dieren op het internet grotendeels ongereguleerd. De Dierenbeschermingswet beschermt dieren tegen pijn en lijden, maar regelt niet expliciet hoe het lichaam na de dood in de media mag worden geënsceneerd. Een samenleving die in wetteksten de waardigheid van het dier erkent, zou consequent ook het onwaardig tentoonstellen van dode dieren ter discussie moeten stellen.

Meer over het juridische kader: Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet

Art. 135 Wetboek van Strafrecht: wanneer geweldbeelden strafbaar worden

Art. 135 Wetboek van Strafrecht verbiedt afbeeldingen die “wrede gewelddadigheden tegen mensen of dieren indringend weergeven en daarbij de elementaire waardigheid van de mens ernstig schenden”. De norm omvat uitdrukkelijk ook geweld tegen dieren. Strafbaar is wie dergelijke opnames maakt, verspreidt, opslaat, toont of toegankelijk maakt (lid 1, tot 3 jaar gevangenisstraf). Sinds de herziening is ook het enkele bezit strafbaar (lid 1bis, tot 1 jaar).

De Stichting voor het Dier in het Recht (TIR) bevestigt dat strafbaar is wie beelden met expliciete geweldsdaden tegen dieren opneemt en op het internet publiceert. De vraag of ook beheerders van sociale netwerken zich op grond van art. 135 van het Zwitserse Strafwetboek (StGB) strafbaar maken, is in de praktijk tot nu toe niet opgehelderd.

Het Zwitserse federale hooggerechtshof past art. 135 StGB restrictief toe en beperkt het tot "werkelijk flagrante en ondubbelzinnige gevallen" van excessief geweld. Typische trofeefoto's, waarop een recreatieve jager naast een geschoten dier poseert, vallen volgens de heersende rechtsleer niet onder dit delict, omdat de weergave van de "legale" doding niet als excessief genoeg wordt beschouwd. De drempel ligt hoog: waar de staat het doden zelf toestaat, is het moeilijk om het fotografisch vastleggen ervan als "wrede gewelddadigheid" te kwalificeren. Juridisch ontstaat zo een leemte: de waardigheid van het dier eindigt waar de camera begint.

Dat deze leemte niet zonder betekenis is, blijkt uit een actuele zaak uit Graubünden.Zoals wildbeimwild.com documenteert, weigerde het Openbaar Ministerie van Graubünden een strafprocedure te openen tegen een recreatieve jager die openbaar foto's van geschoten dieren en kinderfoto's op sociale media plaatste. Tegelijkertijd werd degene die een van deze foto's in een kritische context gebruikte strafrechtelijk vervolgd. De zaak is doorgetrokken naar het Bundesgericht. Ze toont exemplarisch aan dat jachtbeelden in Zwitserland feitelijk als een rechtsvrije ruimte worden behandeld: wie dode dieren etaleert, blijft ongestraft. Wie dezelfde beelden bekritiseert, riskeert een procedure.

Meer over gevallen op de grens van strafbaarheid: Jacht en dierenmishandeling

Politie en leger: wat gebeurt er wanneer staatsburgers poseren met doden

Bij politie en leger gelden strenge regels voor de omgang met slachtoffers en beelden van geweld. Wie werkzaam is op de grens van leven en dood, mag dat moment niet gebruiken als podium voor zelfpresentatie. Overtredingen worden streng gesanctioneerd, omdat ze slachtoffers tot voorwerp van vermaak maken en het vertrouwen in de rechtsstaat ondermijnen.

Een zaak uit Londen laat zien hoe serieus dergelijke overtredingen worden genomen: in juni 2020 moesten de politieagenten Deniz J. (47) en Jamie L. (33) de plaats delict van een dubbele moord op twee zussen in het Fryent Country Park bewaken. In plaats van hun taak uit te voeren, maakten ze selfies met de lichamen en deelden de foto's in WhatsApp-groepen. Het vonnis: beiden werden ontslagen uit de politiedienst en veroordeeld tot elk twee jaar en negen maanden celstraf. De moeder van de slachtoffers verklaarde dat de agenten haar kinderen hadden “ontmenselijkt”.

In Duitsland werd in 2020 een aspirant-rechercheur in Noordrijn-Westfalen ontslagen wegens “ongeschiktheid van karakter”, nadat hij herhaaldelijk diensttaken had misbruikt voor social-mediaselfies, onder meer tijdens een gevangenentransport. Het hoogste bestuursgerechtshof van Noordrijn-Westfalen bevestigde het ontslag. Het signaal is duidelijk: wie zijn positie op het snijvlak van geweld en orde misbruikt voor narcistische zelfpresentatie, verliest zijn baan.

Bij recreatieve jagers ontbreken vergelijkbare consequenties. Geen enkele jachtvergunning wordt ingetrokken omdat iemand trots poseert met een dood ree. Geen enkele vereniging voor recreatieve jacht sanctioneert leden die bloederige taferelen op hun feed plaatsen. Het onderliggende gedrag, namelijk poseren met een gedood lichaam, is structureel hetzelfde. De beoordeling volgt echter een dubbele standaard: bij menselijke slachtoffers geldt het als miskenning van de waardigheid. Bij wilde dieren als “jagerseer”.

Meer voorbeelden van ontspoorde jachtpraktijken: Onbetrouwbare Zwitserse jachtbeheerders

Wat de onderzoeken zeggen: 96 procent reageert negatief

De gegevens zijn ondubbelzinnig. Een in 2024 gepubliceerde representatieve online enquête onder 1’050 meerderjarige, niet-jagende leden van Generatie Z onderzocht voor het eerst systematisch hoe deze leeftijdsgroep reageert op foto's van geschoten dieren op sociale media. De auteur is de jaagster en jachtcommunicatiespecialist Christine Fischer; het onderzoek werd uitgevoerd door de marktonderzoeksinstituten Bilendi en Respondi in het kader van een masterscriptie aan de FH Burgenland; in april 2025 werden de resultaten ook gepresenteerd bij de Deutscher Jagdverband (DJV). De resultaten zijn vernietigend voor de recreatieve jacht: 96,1 tot 98,5 procent van de beoordelingen van de getoonde foto's van geschoten dieren was negatief, slechts 1,5 tot 3,9 procent positief. 73,3 procent van de respondenten wenste dat dergelijke foto's van een waarschuwing worden voorzien. 69 procent wilde in principe geen foto's van geschoten dieren zien op sociale media. 67 procent voelde medelijden met de afgebeelde dieren. 57 procent vond dat foto's van geschoten dieren het maatschappelijke beeld van de recreatieve jacht negatief beïnvloeden.

De afwijzing bleef consequent op een hoog niveau, ongeacht of de afbeeldingen het wild, de recreatieve jager of andere beeldcomposities toonden. De studie weerlegt daarmee de onder recreatieve jagers wijdverbreide aanname dat een “aantrekkelijke enscenering” jachtfoto's maatschappelijk acceptabel kan maken. Studieauteur Christine Fischer formuleert het op de jachtblog HIRSCH&CO zonder omwegen: “Een dood dier blijft een dood dier en kan bij de dierlievende gemiddelde burger geen positieve associaties oproepen.” Zij noemt jachtfoto's “communicatieve landmijnen” en waarschuwt dat elke afzonderlijke onbezonnen foto het moeizaam gekoesterde verhaal van “verantwoord beheer” in enkele seconden kan vernietigen.

Opmerkelijk is dat de kritiek ook uit de wereld van de recreatieve jacht zelf komt: 70 procent van de jonge recreatieve jagers sprak zich al in 2019 duidelijk uit tegen het verspreiden van afgeschoten-dierfoto's op sociale media (Fischer 2019). In de VS documenteerde de organisatie Mountain Pursuit dat in 2019 nog 29 procent van de Instagram-posts van de jachtindustrie trofeefoto's of bloederige taferelen toonde, een percentage dat tegen 2021 met 25 procent daalde, omdat zelfs de sector besefte dat dergelijke beelden de publieke acceptatie van de recreatieve jacht in gevaar brengen.

Ook de sociale platforms reageren: Instagram bestempelt wapen- en jachtinhoud sinds de invoering van de «Sensitive Content Control» als potentieel problematisch en beperkt het bereik ervan voor niet-abonnees. Hashtags zoals #trophyhunting zijn verboden. Het algoritme herkent wapenbeelden en vermindert automatisch hun zichtbaarheid. De recreatieve jacht verliest daarmee niet alleen de morele, maar ook de technische controle over haar beeldtaal.

Meer analyses over de hedendaagse jachtcultuur: De recreatieve jager in de 21e eeuw

Psychologie: dode lichamen als podium voor zelfpresentatie

Afgeschoten-dierfoto's geven inzicht in een psychologie van distantiëring. Wie glimlachend naast een dood dier poseert, geeft het signaal dat het lijden en sterven van dit individu wijkt voor trots, succes en groepsgevoel. In de sociale psychologie is aangetoond dat herhaalde blootstelling aan geweldsbeelden zonder empathische context de innerlijke grens van het aanvaardbare verschuift: mensen raken gewend aan beelden die hen voorheen zouden hebben geschokt.

In de politiecontext wordt precies deze neiging als waarschuwingssignaal beschouwd. Wie nonchalant poseert bij een slachtoffer, toont volgens professionele inschatting dat hij mogelijk ongeschikt is voor een gevoelige rol. In de recreatieve jacht wordt diezelfde lust naar enscenering met het dode lichaam verheerlijkt tot «passie voor de natuur» of «traditie». Gangbare jachtbladen staan vol met foto's van recreatieve jagers in jachtkoorts, die in een dominante houding over hun slachtoffers poseren. Zoals wildbeimwild.com treffend beschrijft: elke soldaat of politieagent zou oneervol uit dienst worden ontslagen en naar een psychiatrische kliniek worden gestuurd, als hij zich zo voor zijn slachtoffer zou presenteren zoals recreatieve jagers doen.

De beeldtaal verraadt meer dan duizend woorden: knielend bij de kop van het dier, de ene hand op het gewei, de andere op het wapen, een brede glimlach, duim omhoog. Het dier dient niet als levend subject, maar als bewijsstuk voor schietkunst, mannelijkheid of jachtsucces. De pose degradeert het dier tot rekwisiet van een ego-moment. Dit soort foto's hebben recreatieve jagers nodig om zich belangrijk te voelen en om binnen de jachtcultuur erkenning te verwerven. Wie de grootste trofee, het sterkste hert of het verste schot kan tonen, stijgt in de hiërarchie. De parallel met trofeejacht in het buitenland is onmiskenbaar: of het nu om een ree in een jachtgebied in Graubünden gaat of om een olifant in Namibië, het mechanisme van zelfpresentatie via het dode lichaam is hetzelfde.

Vanuit ethisch oogpunt is de dood het meest kwetsbare moment van een levend wezen. Het gebruiken als decor voor selfies reduceert het individu tot object, versterkt de ontwaarding van wilde dieren en bevordert een cultuur waarin empathie ondergeschikt wordt aan ego en vermaak.

Meer over de psychologische achtergronden: Psychologie van de jacht: waarom mensen dieren doden en Met een glimlach naast het kadaver

Internationale vergelijkingen: wie handelt en wie toekijkt

Het debat over jachttrofeefoto's is niet beperkt tot Zwitserland. In Namibië vaardigde milieuminister Pohamba Shifeta een verbod uit om foto's met dode wilde dieren op sociale media te publiceren. De reden: dergelijke beelden geven een verkeerd beeld van de recreatieve jacht en zijn moreel niet te verdedigen.Wildbeimwild.com berichtte over de strafbedreiging die voor iedereen zou moeten gelden, «vooral voor degenen met jachtvergunningen». Foto's mogen alleen nog voor privégebruik worden gemaakt, niet voor sociale media.

In de VS heeft de warenhuisketen Walmart, 's werelds grootste private werkgever, alle afbeeldingen van jachtgeweld uit winkels en van schermen verwijderd. In steeds meer landen worden invoerverboden voor jachttrofeeën besproken of ingevoerd: België, Finland, Nederland en Frankrijk hebben al verboden uitgevaardigd; Frankrijk breidde zijn verbod in juli 2026 van leeuwen uit tot andere bedreigde soorten. In het Verenigd Koninkrijk kreeg een overeenkomstig wetsvoorstel een meerderheid in het Lagerhuis. De EU bespreekt een aanscherping van de invoerregels.

Zwitserland loopt in deze ontwikkeling achter. Er is noch een wettelijke regeling voor jachtfoto's, noch zijn er bindende richtlijnen van de jachtverenigingen. De overkoepelende organisatie JagdSchweiz beveelt intern weliswaar “zelfbeheersing” aan bij het posten, maar sanctioneert overtredingen niet. Het resultaat: terwijl in Namibië een minister ingrijpt, blijft het Zwitserse debat steken in het stadium van beleefde verzoeken.

Hoe ver de normalisering reikt, bleek in het najaar van 2026: de met omroepbijdragen gefinancierde SRG-zender RTR nam tijdens de Bondenaarse hoogjacht dagelijks afschotmeldingen aan, verloot een jachtvergunning voor 2027 en liet het publiek de “mooiste” jachtfoto kiezen, in een galerij die ook kinderen naast dode dieren toont. De IG Wild beim Wild heeft hiertegen op 28 september 2026 een klacht ingediend bij de ombudsdienst SRG.R (RTR: SRG-zender verloot jachtvergunning en kiest het «mooiste» foto van een geschoten dier en Wat de ethische beoordeling buiten beeld laat). In dezelfde maand veroorzaakte de Facebook-foto van een Bondenaarse recreatieve jager met een doodgeschoten ree meer dan 500 reacties; zelfs de vereniging van wildbeheerders vond zulke foto's zinloos (Recreatieve jager uit Graubünden poseert met dode ree).

Meer over het Zwitserse verzuim: Recreatieve jacht onder de loep: snelle vergunning om te doden in plaats van kennis

Ethiek van het sterven: doodsangst is geen fotomotief

In de humane geneeskunde is "sterven in waardigheid" een centraal leidend principe. Palliatieve zorg en ethiek benadrukken dat de laatste levensfase gekenmerkt moet worden door rust, pijnbestrijding en respect. Niemand zou het in zijn hoofd halen om een stervende mens in doodsangst te brengen en zijn lichaam vervolgens als trofee voor een vrijetijdsvermaak ten tonele te voeren.

Bij de recreatieve jacht gebeurt precies dit met wilde dieren. Ze worden van een afstand beschoten, vluchten in paniek, zijn vaak gewond en vechten voor hun leven. Volgens de Zwitserse Dierenbescherming STS ligt het succespercentage van het natrekken van gewond wild, afhankelijk van het kanton, op slechts 35 tot 65 procent; in Graubünden was in 2021 van de 1’018 nasporingen 57 procent succesvol (officiële cijfers). Naar schatting worden in Zwitserland jaarlijks 3’000 tot 4’000 wilde dieren aangeschoten en nooit uit hun lijden verlost. Een Deense studie (Elmeros et al. 2012) toonde aan dat 25 procent van de geschoten vossen sporen van eerdere beschietingen vertoonde. De Tierärztliche Vereinigung für Tierschutz (TVT) in Duitsland documenteerde dat bij drijfjachten tot 70 procent van de beschoten dieren niet direct sterft.

Precies dit resultaat, een bloedend, in paniek gevlucht en uiteindelijk gedood dier, wordt vervolgens trots gefotografeerd. Terwijl slachtdieren in Zwitserland verdoofd moeten worden voordat ze worden bloedeloos gemaakt, geldt voor wilde dieren bij de recreatieve jacht geen vergelijkbare verdovingsplicht. Vanuit ethisch oogpunt is het nauwelijks te rechtvaardigen dat we juist het brutaalste en meest ongecontroleerde stervensproces aangrijpen voor een selfie. De foto van de schutter viert het resultaat van een handeling die we in het slachthuis als dierenmishandeling zouden bestraffen.

Meer over de ontbrekende verdovingsplicht: Drijfjacht onder toezicht

Wat er zou moeten veranderen

Waardigheid van het dier voorbij de dood: Het begrip waardigheid uit het dierenwelzijnsrecht moet ook na de dood effect blijven hebben. Art. 3 lit. a TSchG in samenhang met Art. 26 TSchG moet zo worden uitgelegd dat de vernederende tentoonstelling van dode dieren op het internet wordt aangemerkt als schending van de waardigheid. Modelvoorstel: Regulering van schutterfoto's
Bindende social-media-richtlijnen voor houders van een jachtvergunning: Het verlenen van een jachtvergunning wordt gekoppeld aan een bindende richtlijn. Het publiceren van schutterfoto's waarop dode dieren als trofeeën in scène worden gezet, wordt gedefinieerd als onverenigbaar met «waidgerechte» jacht. Overtredingen leiden tot intrekking of tijdelijke schorsing van de vergunning.
Onafhankelijk jachttoezicht met mediacontrole: De zaak in Graubünden laat zien dat officieren van justitie schutterfoto's als bagatel behandelen, terwijl kritisch gebruik van diezelfde foto's strafrechtelijk wordt vervolgd. Een onafhankelijk jachttoezicht naar Genève's voorbeeld professionaliseert ook de controle op de mediale enscenering van de recreatieve jacht. Modelvoorstel: Onafhankelijk jachttoezicht: externe controle in plaats van zelfcontrole
Jeugdbescherming consequent toepassen: Schutterfoto's zijn vrij toegankelijk op platforms, ook voor minderjarigen. De jeugdbeschermingswet (JSFVG) moet schutterfoto's binnen haar werkingsgebied opnemen, analoog aan andere afbeeldingen van geweld tegen dieren.

Argumentatie

«Schutterfoto's zijn traditie.» Veel vroegere tradities, van openbare executies tot dierengevechten, worden tegenwoordig als onacceptabel beschouwd omdat ze leed tot een spektakel maakten. De verwijzing naar traditie verklaart niet waarom een gedrag moreel verdedigbaar zou zijn. Schutterfoto's volgen hetzelfde patroon door de dood van een dier tot een podium voor trots en vermaak te maken.

«Eén enkele foto doet toch geen kwaad.» In de logica van sociale media tellen massa en herhaling. Tussen 96,1 en 98,5 procent van de beoordelingen was negatief in de representatieve enquête onder de niet-jagende Generatie Z (Fischer 2024). Elke nieuwe bloederige pose past in een stroom van beelden die de recreatieve jacht associeert met brutaliteit, wapenfetisjisme en gebrek aan empathie.

«Zijn er niet ook bij politie en leger problematische beelden?» Ja, en die worden strafrechtelijk vervolgd. In Londen werden in 2021 twee politieagenten tot bijna drie jaar celstraf veroordeeld omdat ze selfies maakten met moordslachtoffers en die via WhatsApp deelden. In Noordrijn-Westfalen werd een kandidaat-inspecteur wegens dienstselfies uit het ambtenarenstatuut ontslagen. Bij de recreatieve jacht ontbreken vergelijkbare consequenties, hoewel het gedrag structureel hetzelfde is.

«Dieren hebben geen persoonlijkheidsrechten, de vergelijking gaat niet op.» De vergelijking richt zich niet op een identieke juridische status, maar op een identieke houding: het ensceneren van een dood lichaam als ego-moment. Zwitserland erkent in art. 1 van de Dierenwelzijnswet (TSchG) een eigenwaarde van het dier. Een consequente toepassing van dit principe moet ook de postmortale vernedering problematiseren.

«Wie vlees eet, mag niet oordelen over afschotfoto's.» Het hypocrisie-argument verwart verschillende niveaus. Vleesconsumptie kan ethisch bekritiseerd worden, maar rechtvaardigt niet dat de dood van een dier wordt aangegrepen voor narcistische zelfpresentatie op internet. Wie een steak eet, poseert niet glimlachend naast de koe.

«Gezond verstand volstaat.» De verspreiding en verdediging van afschotfoto's laat zien dat het «gezond verstand» in delen van de recreatieve-jachtwereld anders werkt dan in de rest van de samenleving. Waar empathie en zelfbeheersing tekortschieten, zijn duidelijke ethische en juridische richtlijnen nodig.

«De jacht wordt alleen door jachttegenstanders bekritiseerd.» 70 procent van de jonge recreatieve jagers is zelf tegen afschotfoto's op internet (Fischer 2019). Het platform Hirsch&Co, een jachtvriendelijk medium, waarschuwt voor de communicatieve risico's. Zelfs de branche erkent dat afschotfoto's het eigen imago meer schaden dan welke campagne van buitenaf ook.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

Gerelateerde dossiers:

Onze aanspraak

Foto's van geschoten dieren zijn geen bijzaak, maar een spiegel van hoe wij als samenleving denken over waardigheid, medeleven en geweld. Dit dossier documenteert waarom het tentoonstellen van dode wilde dieren botst met wettelijke rechten, onderzoeksresultaten en ethische minimumstandaarden, en waarom dezelfde pose die een politieagent zijn baan kost, bij recreatieve jagers doorgaat voor «traditie». Het dossier wordt voortdurend bijgewerkt wanneer nieuwe uitspraken, studies of politieke ontwikkelingen daartoe aanleiding geven.

Meer over recreatieve jacht: in ons dossier over de jacht bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.