Jachtslachtoffers in Europa: doden, gewonden en geen statistiek

In Frankrijk werden in het seizoen 2024/2025 officieel 100 jachtongevallen met vuurwapens geregistreerd: 11 doden, 16 gewonde niet-jagers, onder wie drie zwaargewonden, en 135 gevallen van materiële schade, waarbij 58 woonhuizen, 27 voertuigen en 50 huisdieren werden beschoten. In Italië komt de Universiteit van Urbino voor hetzelfde seizoen op 62 ongevallen en 14 doden, waarbij deze cijfers gebaseerd zijn op analyses van mediaberichten en een aanzienlijk grijs gebied doen vermoeden. Een analyse van Maldita telde in Spanje van augustus 2007 tot en met december 2020 63 doden en 483 gewonden, van wie 215 zwaargewond, zonder Catalonië en Baskenland. In Zwitserland vindt rekenkundig gezien elke 29 uur een jachtongeval plaats; sinds het jaar 2000 zijn meer dan 75 mensen gedood in het kader van de recreatieve jacht.

Wat deze cijfers met elkaar verbindt: ze zijn niet het resultaat van een systematische Europese monitoring, maar brokstukken uit nationale overheidsrapporten, analyses van mediaberichten, ngo-dossiers en transparantieverzoeken. Een centraal, openbaar toegankelijk register voor jachtongevallen in Europa bestaat niet. De jachtlobby heeft er geen belang bij dat er een komt. En de meeste regeringen vragen er niet naar.

Wat door de recreatieve jagers wordt voorgesteld als een “onvermijdelijk restrisico” van een “verantwoorde vrijetijdsbesteding”, blijkt bij nadere beschouwing een structureel veiligheidsprobleem: tienduizenden bewapende recreatieve jagers en jaagsters bewegen zich jaarlijks in bossen, op velden en in berggebieden die tegelijkertijd worden gebruikt door wandelaars, paddenstoelenzoekers, boeren, omwonenden en huisdieren. Wanneer daarbij mensen sterven, wordt dat als een op zichzelf staand geval behandeld. Dit dossier laat zien waarom dat het niet is.

Het AVC-dossier uit Italië, de OFB-statistiek uit Frankrijk, de gegevens uit het Spaanse transparantieverzoek, de BFU-analyses uit Zwitserland en de PETA-kroniek uit het Duitstalige gebied bewijzen: slachtoffers van de jacht zijn geen ongeluk. Ze zijn het te verwachten resultaat van een gewapende massale vrijetijdsactiviteit zonder voldoende overheidstoezicht, zonder Europese coördinatie en met een lobby die al decennialang succesvol voorkomt dat het publiek de ware omvang van het probleem kent.

Wat je hier te wachten staat

Frankrijk: het enige land met volledige overheidsregistratie en wat de cijfers laten zien. Hoe het Office français de la biodiversité (OFB) jachtongevallen systematisch documenteert, waarom de cijfers van het seizoen 2024/2025 zorgwekkend zijn en wat 135 gevallen van materiële schade per seizoen zeggen over de omvang van het probleem.
Italië: het AVC-dossier en een organisatie die de lobby bestrijdt. Hoe de Associazione Vittime della Caccia (AVC) sinds 2007 slachtoffers van de jacht documenteert, wat het dossier 2025/2026 laat zien en waarom de jachtlobby de staat met succes adviseerde de organisatie de status van erkende milieubeschermingsorganisatie te ontnemen.
Spanje: 63 doden in 14 jaar en geen landelijk register: Hoe Spanje via een transparantieverzoek aan gegevens over jachtongevallen kwam, wat de gegevens van de Guardia Civil laten zien en waarom regio's als Catalonië en Baskenland zelfs niet in de nationale statistiek voorkomen.
Zwitserland: 300 ongevallen per jaar en een systematisch onderschat dark number: Wat de BFU-statistiek en de UVG-gegevens zeggen over de recreatieve jacht, welke groepen personen in de statistiek ontbreken en wat 3,6 miljoen frank aan jaarlijkse kosten onthult over de werkelijke omvang.
Duitsland: geen centrale statistiek, PETA houdt de kroniek bij: Waarom Duitsland tot op heden geen officiële totaalregistratie van jachtongevallen kent, hoe PETA deze leemte opvult en wat de individuele gevalsbeschrijvingen structureel gemeen hebben.
Omstanders als slachtoffers: wandelaars, huisdieren, omwonenden: Wie buiten de kring van recreatieve jagers slachtoffer wordt, welke patronen de documentaties laten zien en waarom de openbare ruimte geen veilige plek is zolang daar recreatieve jacht plaatsvindt.
Het Europese dark number: wat de gegevens niet laten zien: Waarom alle beschikbare cijfers onderschattingen zijn, welke vertekeningen ontstaan door ontbrekende registers, uiteenlopende definities en politieke druk en wat een eerlijk totaalbeeld zou betekenen.
Wat er zou moeten veranderen: Concrete politieke eisen: een EU-breed ongevallenregister, een nationale meldplicht, openbare verbodszones, een hervorming van de aansprakelijkheid.
Argumentatie: Antwoorden op de meest gehoorde rechtvaardigingen van de recreatieve jagers en hun verenigingen.
Snelkoppelingen: Alle relevante bijdragen, studies en dossiers in één overzicht.

Frankrijk: het enige land met volledige registratie door de staat en wat de cijfers laten zien

Frankrijk is in Europa een uitzondering: het Office français de la biodiversité (OFB) registreert jachtongevallen al jaren systematisch en publiceert jaarlijkse overzichten, een praktijk die in de meeste Europese landen niet bestaat. Die transparantie heeft een prijs: ze maakt zichtbaar wat in andere landen in het duister blijft.

Voor het seizoen 2024/2025 meldt het OFB 100 ongevallen met vuurwapens, 11 doden, allemaal recreatieve jagers, en 16 gewonde niet-jagers, onder wie drie zwaargewonden. Daar komen 135 gevallen van materiële schade bij, waarbij 58 woonhuizen, 27 voertuigen en 50 huisdieren werden beschoten. In het seizoen 2024/2025 steeg het aantal dodelijke ongevallen van 6 naar 11, bijna een verdubbeling ten opzichte van de twee voorgaande jaren. Voor het seizoen 2025/2026 meldde het OFB 92 ongevallen, waarvan vier dodelijk (De grote jachtleugen). De cijfers schommelen sterk van seizoen tot seizoen; één enkel goed jaar bewijst geen structurele veiligheid. De dierenwelzijnsorganisatie ASPAS spreekt van een 'duidelijk gestegen' aantal en waarschuwt dat de langetermijntrend van dalende ongevallencijfers de jaarlijkse uitschieters naar boven niet rechtvaardigt.

Wat de OFB-cijfers bijzonder veelzeggend maakt: ze tonen niet alleen jachtongevallen met persoonlijk letsel, maar ook de beschoten huizen, voertuigen en huisdieren, een categorie die in andere nationale statistieken simpelweg niet bestaat. Als in Frankrijk alleen al in één enkel seizoen 58 woonhuizen en 27 voertuigen worden beschoten, is dat geen randverschijnsel, maar een maatstaf voor hoeveel groter het gevaar van de recreatieve jacht in de openbare ruimte is dan ongevallencijfers met persoonlijk letsel doen vermoeden.

Meer hierover: Een man sterft in Harchies en Europa kijkt weg en Jacht in Zwitserland: feitencheck, jachtvormen, kritiek

Italië: het AVC-dossier en een organisatie die de lobby bestrijdt

In Italië bestaat geen volledige registratie van jachtongevallen door de overheid. In plaats daarvan is er het werk van de Associazione Vittime della Caccia (AVC), die sinds 2007 systematisch mediaberichten analyseert, individuele gevallen documenteert en jaarlijks een dossier publiceert. Daarnaast analyseert de Universiteit van Urbino landelijk persberichten. De Universiteit van Urbino telde voor het seizoen 2024/2025 62 ongevallen en 14 doden, voor het seizoen 2025/2026 45 ongevallen en 8 doden; daarbij worden valpartijen, onwelwordingen, opzettelijke daden en stroperij eruit gefilterd.

Het AVC-dossier 2025/2026 gaat nog verder. Het documenteert 46 slachtoffers: 33 recreatieve jagers (10 doden, 23 gewonden) en 13 mensen die op geen enkele manier met de recreatieve jacht te maken hadden (2 doden, 11 gewonden): wandelaars, buren, familieleden, toevallige aanwezigen. De meeste gevallen telt het dossier in Piëmont en op Sicilië (elk 7), gevolgd door Toscane (6) en Sardinië (5). De verhouding tussen slachtoffers onder de recreatieve jagers en onbetrokken slachtoffers is geen randverschijnsel, maar een structureel waarschuwingssignaal. Minder recreatieve jagers en jaagsters, maar een aanhoudend hoog aantal slachtoffers: de beweerde verbetering van de veiligheid vindt in de werkelijkheid niet plaats.

Hoe reageert de jachtlobby op deze documentatie? De Federazione Italiana della Caccia verwelkomde in 2023 het besluit van het Italiaanse ministerie van Milieu om de AVC de status van erkende milieubeschermingsorganisatie te ontnemen. De officiële motivering: de door de AVC gepubliceerde cijfers zijn "ongetwijfeld partijdig" en geschikt om "sociale onrust" te veroorzaken. Met andere woorden: de jachtlobby heeft er met succes voor gezorgd dat de belangrijkste slachtofferdocumentatie van Italië door de staat werd gediscrediteerd. Dat is geen antwoord op een veiligheidsprobleem. Dat is de doofpot ervan.

Meer hierover: Jachtslachtoffers in Italië: Het AVC-dossier 2025/2026 en Jacht en dierenwelzijn: wat de praktijk met wilde dieren doet

Spanje: 63 doden in 14 jaar en geen landelijk register

In Spanje bestaat geen landelijk register van jachtongevallen. Wat er ligt, is het resultaat van een transparantieverzoek van het onderzoeksplatform Maldita.es aan de Guardia Civil: voor de periode augustus 2007 tot december 2020, dus bijna 14 jaar, leverde de analyse 63 doden en 483 gewonden op, onder wie 215 zwaargewonden. En dat zonder de gegevens uit Catalonië en Baskenland, die eigen politiestructuren hebben en niet volledig in de nationale statistiek van de Guardia Civil voorkomen.

Alleen al voor het jaar 2025 documenteert een mediaanalyse 9 doden en 27 gewonden in minstens 9 autonome gemeenschappen. Het dodelijke jachtongeval in Catalonië in november 2025, waarbij een recreatieve jager in een privéreservaat een ander doodde, staat symbool voor een patroon: de provincie Toledo voert de Spaanse ongevallenlijst aan, gevolgd door gebieden in Castilië-La Mancha, een regio waar de recreatieve jacht diep verankerd is in de alledaagse cultuur en dus nauwelijks kritisch wordt bevraagd.

Wat de Spaanse gegevens bijzonder duidelijk laten zien, is de geografische ongelijkheid in de datakwaliteit: waar politiebevoegdheden gedecentraliseerd zijn, verdwijnen jachtongevallen uit de nationale statistiek. Dat is geen technisch probleem, maar een politiek probleem: als jachtongevallen niet centraal geregistreerd hoeven te worden, ontstaat er geen politieke druk om ze te verminderen.

Meer hierover: Dodelijk jachtongeval in Spanje: een schot dat Europa zou moeten opschudden en Een man sterft in Harchies en Europa kijkt weg

Zwitserland: 300 ongevallen per jaar en een systematisch onderschat dark number

In Zwitserland redden de gegevens van de BFU (Beratungsstelle für Unfallverhütung, het Zwitserse adviesbureau voor ongevallenpreventie) en de SUVA ten minste een deel van het beeld. Sinds 2000 zijn er tot 2019 meer dan 75 mensen omgekomen bij jachtongevallen. Rekenkundig gezien vindt er elke 29 uur een jachtongeval plaats; ongeveer elke drieënhalve maand komt er een mens om het leven. Voor de jaren 2016 tot 2020 bevestigen de UVG-gegevens: jaarlijks circa 300 erkende ongevallen, ongeveer 1 sterfgeval, 2 nieuwe invaliditeitsrenten en jaarlijkse totale kosten van circa 3,6 miljoen frank.

Maar deze cijfers moeten met een belangrijk voorbehoud worden gelezen: de UVG-statistiek omvat alleen werkenden die verplicht tegen ongevallen verzekerd zijn. Gepensioneerden, zelfstandigen, kinderen, huisvrouwen en huismannen en studenten ontbreken volledig. Juist gepensioneerde recreatieve jagers vormen echter een aanzienlijk en groeiend deel van degenen die in de herfst met een wapen in het jachtveld staan. Wat zij meemaken, oplopen of veroorzaken, duikt in geen enkele officiële Zwitserse jachtongevallenstatistiek op. Een meldplicht voor jachtverwondingen en -sterfgevallen, ongeacht de verzekeringsstatus, bestaat noch op federaal noch op kantonaal niveau. In Zwitserland telt de statistiek van dodelijke jachtongevallen daarmee alleen betrouwbaar wat het verzekeringssysteem in beeld brengt, en negeert ze systematisch wat daarbuiten gebeurt.

Het kanton Graubünden is bijzonder ongevalsgevoelig, gevolgd door jachtongevallen in het buitenland en de kantons Ticino, Aargau, Wallis, St. Gallen en Bern. Alle personen met een BFU-registratie die sinds het jaar 2000 tijdens de jacht dodelijk verongelukten, woonden in Zwitserland; jachttoerisme vanuit het buitenland komt in deze statistiek dus helemaal niet voor. De werkelijke omvang van het gevaar ligt daarmee duidelijk hoger dan de officiële cijfers suggereren.

Meer hierover: Dossier jachtongevallen in Zwitserland, Nu al drie doden tijdens de recreatieve jacht en Initiatief eist ‘wildbeheerders in plaats van jagers’

Duitsland: geen centrale statistiek, PETA houdt de kroniek bij

Duitsland kent tot op heden geen officiële, landelijke statistiek over jachtongevallen. Op federaal niveau bestaan slechts fragmentarische gegevens uit de gezondheidsrapportage over sterfgevallen door vuurwapens, die geen onderscheid maken naar context en geen conclusies toelaten over jachtongevallen in strikte zin. De dierenrechtenorganisatie PETA vult deze leemte met een kroniek van jachtongevallen en geweldsdelicten met jachtwapens in het Duitse taalgebied, een voortdurend bijgewerkte verzameling van individuele gevallen die laat zien wat overheidsinstanties niet systematisch registreren.

De kroniek laat een breed spectrum zien: doodgeschoten huisdieren, aangeschoten wandelaars, jachtongevallen onder jagers en jaagsters, verwisselingen van mensen met wild, gevallen van jachthonden die werden doodgeschoten. Ze toont ook dat jachtwapens worden ingezet bij ruzies en schietpartijen, een aspect dat in geen enkele jachtstatistische evaluatie systematisch voorkomt. Een Correctiv-factcheck naar de bewering dat er in Duitsland sinds 2015 zo'n 130 mensen door jagers om het leven zijn gekomen, kon dat cijfer niet verifiëren, niet omdat het onjuist zou zijn, maar omdat de gegevens simpelweg ontoereikend zijn om het te bevestigen of te weerleggen. Dat is op zich al een bevinding.

Het Duitse voorbeeld staat voor een Europees patroon: waar geen meldplicht bestaat, ontstaan geen gegevens. Waar geen gegevens ontstaan, ontstaat geen politieke druk. En waar geen politieke druk ontstaat, verandert er niets. De jachtlobby heeft in Duitsland, net als in andere landen, met succes voorkomen dat jachtongevallen met dezelfde systematiek worden geregistreerd als bijvoorbeeld verkeersongevallen of arbeidsongevallen. Het resultaat is een structureel informatietekort dat in de eerste plaats de slachtoffers schaadt.

Meer hierover: Jacht en dierenmishandeling en Categoriepagina Criminaliteit en jacht

Omstanders als slachtoffers: wandelaars, huisdieren, omwonenden

Jachtongevallen worden in de publieke perceptie vaak behandeld als ongevallen binnen de jachtgemeenschap: een recreatieve jager raakt per ongeluk een andere jager, een schot gaat de verkeerde kant op, een val in steil terrein. Dat is onjuist, niet alleen als beschrijving, maar ook als politieke framing. Een groeiend aandeel van de slachtoffers heeft niets met de recreatieve jacht te maken.

In Frankrijk raakten in het seizoen 2024/2025 officieel 16 niet-jagers gewond door schoten, van wie drie ernstig. In de cijfers over materiële schade van datzelfde jaar komen 58 beschoten woonhuizen en 27 voertuigen voor: concrete leefruimtes van mensen die op zondagmiddag thuis of op straat waren en niet wisten dat een recreatieve jager in hun buurt schoot. In Italië werden volgens het AVC-dossier in het seizoen 2025/2026 13 mensen gedood of gewond die op geen enkele manier met de recreatieve jacht te maken hadden. In Spanje stelt een mediaanalyse vast dat het patroon geografisch niet toevallig is, maar nauw samenhangt met de jachtintensiteit van de betreffende regio.

In Zwitserland en het Duitstalige gebied documenteert de PETA-kroniek herhaaldelijk gevallen waarin huisdieren werden doodgeschoten, wandelaars werden beschoten of mensen in de buurt van jachtgebieden in levensgevaar werden gebracht. De openbare ruimte, of het nu bos, veld of berghei is, is in het jachtseizoen geen neutrale plek meer. Ze verandert tijdelijk in een bewapende verboden zone, zonder dat de mensen die haar gebruiken systematisch worden gewaarschuwd of beschermd. Dat is geen bijwerking van de recreatieve jacht. Het is een structureel kenmerk ervan.

Meer hierover: Een man sterft in Harchies en Europa kijkt weg en Dossier jacht en dierenwelzijn

Het Europese dark number: wat de gegevens niet laten zien

Alle beschikbare cijfers over jachtslachtoffers in Europa zijn onderschattingen. Dat is geen bewering, maar een methodologisch feit dat uit meerdere factoren voortvloeit. Ten eerste: alleen Frankrijk registreert jachtongevallen systematisch en volledig via een overheidsinstantie. Alle andere landen steunen op mediaanalyses, verzekeringsgegevens, transparantieverzoeken of NGO-documentatie, dus bronnen die structureel onvolledig zijn.

Ten tweede: de definities verschillen. Wat in Frankrijk als 'jachtongeval' telt, kan in Spanje, Duitsland of Zwitserland onder 'wapenongeval', 'jachtactiviteit', 'vrijetijdsongeval' of helemaal niet worden geregistreerd. Valpartijen en afstortingen tijdens het jachtseizoen, veroorzaakt door tijdsdruk, duisternis of terrein, verschijnen in de Zwitserse UVG-statistiek vaak niet als 'jachtongevallen', hoewel ze dat qua oorzaak wel zijn. Ten derde: gepensioneerden, kinderen, zelfstandigen en andere niet verplicht verzekerde groepen ontbreken in vrijwel alle nationale statistieken volledig. Juist bij de recreatieve jacht is de groep van boven de 60 jaar oververtegenwoordigd.

Wat een volledig Europees register zou laten zien, valt aan de hand van de beschikbare fragmenten te vermoeden: honderden doden per decennium, duizenden gewonden, tienduizenden gevallen van materiële schade, een groeiend aandeel onbetrokken slachtoffers en een lobby die er met succes voor zorgt dat deze cijfers niet worden samengevoegd en niet in hun geheel aan het publiek worden gepresenteerd. De eis van een EU-breed register is daarom niet bureaucratisch, maar democratisch: wie risico's niet meet, kan ze niet verantwoorden.

Meer hierover: Zwitserland: statistiek van dodelijke jachtongevallen en Jachtmythes: 12 beweringen die je kritisch moet bekijken

Wat er zou moeten veranderen

Ten eerste: een EU-breed, gestandaardiseerd register voor jachtongevallen. De Europese Commissie houdt gedetailleerde ongevallenstatistieken bij voor het wegverkeer, de werkplek en consumptiegoederen. Voor jachtongevallen bestaat geen equivalent. Een verplicht, gestandaardiseerd meldsysteem op EU-niveau met uniforme definities, categorieënschema's en openbare rapportageplicht is de basisvoorwaarde om de structurele omvang van het probleem zichtbaar te maken.

Ten tweede: een nationale meldplicht voor alle jachtongevallen met persoonlijk letsel. In Zwitserland, Duitsland, Spanje, Italië en andere Europese landen moeten jachtongevallen met persoonlijk letsel onverwijld en volledig worden gemeld aan een centrale instantie, ongeacht de verzekeringsstatus van de betrokken personen. Deze meldplicht moet ook gelden voor ongevallen buiten het jachtseizoen en voor ongevallen met jachtwapens in de vrijetijdscontext.

Ten derde: openbare bebording van afgesloten zones tijdens het jachtseizoen. Wanneer drukjachten, drijfjachten en hoogzitjachten plaatsvinden, moeten de betrokken gebieden voor de duur van de jacht duidelijk en publiekelijk zichtbaar worden aangegeven. Het recht op vrij gebruik van de openbare ruimte eindigt niet op de plek waar een groep recreatieve jagers met wapens binnentrekt. Wandelpaden, recreatiegebieden en openbare bossen zijn geen jachtreservaten.

Ten vierde: hervorming van de aansprakelijkheid. Wie als recreatieve jager of jachtorganisator door nalatig handelen personen verwondt of doodt, moet civielrechtelijk volledig aansprakelijk kunnen worden gesteld, ook voor psychische schade, vervolgkosten en schade aan huisdieren. De huidige rechtspositie in veel landen bevoorrecht de recreatieve jacht ten opzichte van andere gewapende vrijetijdsactiviteiten.

Ten vijfde: verplichte verzekering en veiligheidsbewijzen. Het verkrijgen van een jachtakte moet in heel Europa gekoppeld worden aan een actueel veiligheidsbewijs: regelmatige bijscholing, schietproeven en psychologische geschiktheidskeuringen. Wie met een dodelijk wapen in de openbare ruimte rondloopt, moet kunnen aantonen dat hij of zij daartoe in staat is, en niet slechts eenmalig bij de eerste jachtcursus.

Ten zesde: verbod op drukjachten en groepsjachten op zon- en feestdagen. In Frankrijk en Italië zijn eisen voor een jachtverbod op zon- en feestdagen al in het parlement besproken. De achtergrond is eenvoudig: op die dagen maken bijzonder veel mensen gebruik van de openbare ruimte om te recreëren, en het risico om in de buurt van een recreatieve jacht terecht te komen is dan dus het grootst. Een zondag in het bos zou geen veiligheidsrisico moeten zijn.

Argumentatie

“Jachtongevallen zijn zeldzaam, de statistieken laten een positieve trend zien.” De zogenaamd positieve trend is gebaseerd op gegevens die structureel onvolledig zijn. Gepensioneerden, zelfstandigen en andere niet verplicht verzekerde groepen ontbreken in vrijwel alle nationale statistieken. In Frankrijk, het enige land met een echte volledige registratie, steeg het aantal dodelijke ongevallen in het seizoen 2024/2025 naar 11, een jaar later waren het er vier: uit dergelijke uitschieters valt geen trend af te leiden. Wie van een positieve trend spreekt, beschrijft een deel van de werkelijkheid, niet de werkelijkheid zelf.

“De meeste slachtoffers zijn zelf recreatieve jagers en jaagsters; het is hun vrijwillig aanvaarde risico.” Ten eerste klopt dat voor een groeiend aandeel van de slachtoffers niet: in Italië werden volgens het AVC-dossier 2025/2026 13 mensen gedood of gewond die op geen enkele manier met de recreatieve jacht te maken hadden. In Frankrijk raakten 16 niet-jagers gewond door schoten. Ten tweede: ook als recreatieve jagers en jaagsters onderling risico's nemen, doen zij dat in de openbare ruimte, een ruimte die ook anderen gebruiken, zonder dat die om hun mening worden gevraagd.

“Moderne opleiding en veiligheidsregels hebben het aantal ongevallen drastisch verminderd.” Als dat klopt, waarom bestaat er dan in geen enkel Europees land behalve Frankrijk een volledige, openbaar toegankelijke ongevallenstatistiek? De bewering dat de aantallen dalen, valt niet te controleren waar geen cijfers worden bijgehouden. En waar wel cijfers beschikbaar zijn, zoals in Frankrijk, schommelen ze sterk: 11 doden in het seizoen 2024/2025, vier in het seizoen 2025/2026.

“Jachtongevallen zijn niet te vergelijken met verkeersongevallen, ze zijn te zeldzaam om politiek relevant te zijn.” In Frankrijk werden in het seizoen 2024/2025 officieel 58 woonhuizen, 27 voertuigen en 50 huisdieren beschoten. Dat zijn schadegevallen in bewoond gebied, ongeacht of daarbij mensen gewond raakten. Als evenveel huizen door een andere gewapende vrijetijdsactiviteit beschoten zouden worden, zou het onderwerp meteen politiek relevant zijn. Het verschil zit niet in de omvang, maar in de maatschappelijke acceptatie.

“Wij hebben zelf belang bij veiligheid, de jachtlobby werkt er intensief aan.” De Federazione Italiana della Caccia heeft bij het Italiaanse ministerie van Milieu met succes bereikt dat de AVC, de belangrijkste slachtofferdocumentatie van het land, haar beschermde status verliest. Dat is geen veiligheidswerk. Dat is informatieonderdrukking.

“In Zwitserland is de jacht goed gereguleerd.” De Zwitserse UVG-statistiek laat grote bevolkingsgroepen, waaronder gepensioneerde recreatieve jagers, stelselmatig buiten de ongevallenregistratie vallen. Er bestaat geen meldplicht voor jachtletsel en jachtdoden buiten het verzekeringssysteem. Het werkelijke aantal jachtongevallen en doden ligt daardoor aanzienlijk hoger dan de officiële cijfers, in een land dat zichzelf als dierenwelzijnsstaat beschouwt.

Snelkoppelingen

Bijdragen op Wild beim Wild:

Gerelateerde dossiers:

Onze aanspraak

Jachtslachtoffers in Europa zijn geen onvermijdelijk restrisico van een onschuldige vrijetijdsbesteding. Ze zijn het te verwachten resultaat van een bewapende massa-activiteit zonder voldoende overheidscontrole, zonder Europese coördinatie en met een lobby die al decennialang verhindert dat het publiek de ware omvang van het probleem kent. Frankrijk laat zien wat mogelijk is wanneer een staat ongevallen volledig registreert en er openbaar over rapporteert. Wat de Franse cijfers laten zien, is schokkend. Wat een volledige Europese registratie zou laten zien, laat zich daarom voorspellen.

Het eerste en meest urgente gevolg is politiek van aard: een EU-breed, gestandaardiseerd register voor jachtongevallen, gekoppeld aan nationale meldplichten, openbare bebording van afgesloten zones en een hervorming van de aansprakelijkheid die onbetrokken slachtoffers daadwerkelijk beschermt. Het tweede gevolg is maatschappelijk van aard: de recreatieve jacht is een bewapende vrijetijdsactiviteit in de openbare ruimte. Ze is geen bevoorrechte uitzonderingssector die zich aan overheidscontrole onttrekt omdat ze traditie heeft. Waar mensen sterven en huizen worden beschoten, is transparantie geen optie, maar een democratische minimumeis. Dit dossier wordt voortdurend bijgewerkt wanneer nieuwe cijfers, uitspraken of politieke ontwikkelingen daartoe aanleiding geven.

Meer over recreatieve jacht: in ons dossier over de jacht bundelen wij factchecks, analyses en achtergrondrapportages.