Recreatieve jager uit Graubünden poseert met dode ree: meer dan 500 reacties en kritiek van wildbeheerders

Een recreatieve jager uit Graubünden heeft op Facebook een foto gepubliceerd die hem in het gras toont met een doodgeschoten ree.

Het geweer ligt op het dode dier, de man steekt zijn duim omhoog, met daarbij een vreugdekreet en een dankwoord aan de jachtgodin Diana.

Hoe Nau.ch bericht, heeft de post meer dan 500 reacties uitgelokt, veel daarvan verontwaardigd, sommige beledigend.

Zelfs de wildbeheerders nemen afstand

Opmerkelijk is wie zich uitspreekt. De Zwitserse Vereniging van Wildbeheerders noemt het posten van dergelijke beelden tegenover Nau.ch zinloos en schadelijk voor het imago van de recreatieve jacht. De onderbouwing luidt: «De mens is het dier altijd superieur». Een overwinning op een ree is dus geen triomf.

De kritiek richt zich echter niet op het schot, maar op de zichtbaarheid ervan. Het probleem is vanuit het perspectief van de vereniging niet dat een niet-menselijk dier werd gedood en tentoongesteld, maar dat het publiek het heeft gezien.

Verguisd en beloond tegelijk

Deze tegenstrijdigheid is niet nieuw in Graubünden. De kantonale vereniging van patentjagers heeft een jachtcode aangekondigd, die terughoudendheid bij jachtfoto’s eist. Tegelijkertijd laat de door heffingen gefinancierde omroep RTR zijn publiek de «mooiste» trofeefoto kiezen. Wat de wildbeheerders zinloos vinden, beloont de publieke omroep met een wedstrijd.

RTR houdt tegenover Blick staande dat publieksacties zoals «La Preda» geen goedkeuring van de recreatieve jacht zijn. De winnende foto van 2025 toont niettemin een recreatieve jager naast het hert dat hij heeft doodgeschoten.

Commentaar: De opgestoken duim

Beledigingen in reactiekolommen helpen niemand, ook de reeën niet. Maar de verontwaardiging zelf is gerechtvaardigd. Wie een foto met een opgestoken duim boven een dode ree bekritiseert, is niet vervreemd geraakt van de dood, zoals de verenigingen voor recreatieve jacht het graag voorstellen. Hij benoemt de vreugde van het doden.

Een politieagent die poseert met een doodgeschoten mens en zijn duim opsteekt, zou oneervol worden ontslagen. Een soldaat die met zijn slachtoffers poseert voor een overwinningsfoto, eveneens. Alleen bij de recreatieve jacht geldt het poseren met het gedode slachtoffer als traditie, in het beste geval als een imagoprobleem.

Foto's van geschoten dieren zijn geen incidenten van enkelingen. Ze laten zien hoe een deel van de recreatieve jagers het doden publiekelijk in scène zet: als trots, vreugde en triomf. De psychologie achter de recreatieve jacht is daarom geen bijzaak, maar de kern van het debat. Als zelfs de wildbeheerders het beeld gênant vinden, zou de vraag niet moeten zijn hoe je zulke foto's verbergt, maar waarom het moment van doden überhaupt aanleiding geeft tot gejuich.