Trofeeënjacht: mythe en realiteit

In Groot-Brittannië heeft een bijbehorend wetsvoorstel nu een belangrijke hindernis genomen in het Lagerhuis, en ook op EU-niveau wordt momenteel gesproken over een aanscherping van de invoerregels. Dieren- en soortbeschermingsorganisaties verwelkomen deze ontwikkeling.

«Met goede reden verbieden steeds meer landen de invoer van jachttrofeeën. Het schaadt populaties wilde dieren, bevordert corruptie, bestendigt koloniale structuren en is niet verenigbaar met de ethische waarden van onze samenleving. Een grote meerderheid in Europa, maar ook veel mensen uit Afrikaanse landen, wijzen de trofeejacht af.»

Dr. Mona Schweizer van Pro Wildlife.

Toch proberen voorstanders van de jacht invoerverboden te verhinderen door deze als ontoelaatbaar voor te stellen en de trofeeënjacht als bijdrage aan het soortbehoud en aan de armoedebestrijding te presenteren.

Met dezelfde argumenten proberen regeringsvertegenwoordigers van Namibië en Botswana momenteel invloed uit te oefenen op de wetgeving in Berlijn, Londen en Parijs. Pro Wildlife heeft veelvoorkomende mythen over trofeejacht naast de feiten gezet.

Bedreiging van bedreigde soorten

Bij trofeejacht gaat het niet om ‘beheer’, populatiecontrole of het behoud van gezonde dierpopulaties. Integendeel, trofeejagers passen een onnatuurlijke selectie toe, omdat ze mikken op bijzonder opvallende dieren van vaak bedreigde soorten, die van groot belang zijn voor het voortbestaan van een populatie. Zo veroordelen deskundigen uit wetenschap en natuurbescherming momenteel het afschieten van drie van de laatste grote olifantenbullen met bijzonder imposante slagtanden (“Big Tusker”) in Tanzania.

De gerichte recreatieve jacht op “Big Tusker” in Botswana zorgde eerder al voor wereldwijde kritiek. Want juist de oudere olifantenbullen met grote slagtanden hebben de beste voortplantingskansen en spelen een cruciale rol in de sociale structuur.

Studies documenteren dat de trofeejacht wildbestanden decimeert, de voortplantingsgraad verlaagt, leeftijds- en geslachtsverhoudingen verschuift en sociale structuren aantast.

Winst voor jachtreisaanbieders en particuliere jachtboerderijen

Talrijke rapporten tonen aan dat het geld uit de grootwildjacht vooral terechtkomt in de zakken van jachtreisorganisatoren, grootgrondbezitters en lokale elites in plaats van bij lokale gemeenschappen. In Namibië bijvoorbeeld vindt de recreatieve jacht voor 97% plaats op particuliere farms en slechts voor 3% in gemeenschappelijke jachtgebieden. Voor zover er überhaupt inkomsten uit de trofeejacht worden herverdeeld, zijn deze uiterst gering.

In Botswana bekritiseren mediaberichten dat rijke ondernemers zich verrijken aan de trofeejacht ten koste van de plattelandsbevolking. Zowel wat betreft het genereren van inkomsten als banen is de trofeejacht economisch onbeduidend in vergelijking met het fototoerisme.

Trofeejacht lost geen conflicten op

Om het afschieten van roofkatten of olifanten te rechtvaardigen, worden vaak conflicten met mensen aangevoerd. «Er zijn veel beproefde maatregelen om conflicten tussen mensen en wilde dieren te verminderen: kuddebescherming, verjaging, diversificatie van inkomstenbronnen en efficiënte ruimtelijke planning horen daarbij. De corrupte trofeejacht bevordert daarentegen conflicten eerder dan ze op te lossen, omdat sleutelindividuen met belangrijke rollen in het sociale weefsel worden gedood», aldus Dr. Mona Schweizer.

Achtergrondinformatie:

• Feiten over de trofeejacht: 14 mythen van trofeejagers ontmaskerd (januari 2024)
• Trofeejacht op bedreigde soorten
• Coalitie van 180 organisaties eist importstop voor jachttrofeeën

RECREATIEVE JAGERS RADAR

Op het spoor van verborgen dierenmishandeling, stroperij en/of criminaliteit? Meld ons verdachte gevallen! Help mee met de grote recreatieve jagers-radar.

> naar het formulier