Polowanie na trofea: mit i rzeczywistość

W Wielkiej Brytanii odpowiedni projekt ustawy przeszedł właśnie ważny etap w Izbie Gmin, a na poziomie UE toczy się obecnie dyskusja na temat zaostrzenia przepisów importowych. Organizacje ochrony zwierząt i przyrody z zadowoleniem przyjmują ten rozwój sytuacji.

«Z dobrego powodu coraz więcej krajów zakazuje importu trofeów myśliwskich. Szkodzi ono populacjom dzikich zwierząt, sprzyja korupcji, utrwala kolonialne struktury i jest niezgodne z wartościami etycznymi naszego społeczeństwa. Zdecydowana większość w Europie, ale również wiele osób z krajów afrykańskich, odrzuca łowiectwo trofeowe.»

Dr Mona Schweizer z Pro Wildlife.

Jednocześnie zwolenniczki polowań próbują zapobiec zakazom importu, przedstawiając je jako niedopuszczalne, a polowania na trofea jako wkład w ochronę gatunków oraz walkę z ubóstwem.

Za pomocą tych samych argumentów przedstawicielki rządów Namibii i Botswany próbują obecnie wpływać na ustawodawstwo w Berlinie, Londynie i Paryżu. Pro Wildlife zestawiło często powtarzane mity na temat łowiectwa trofeowego z faktami.

Zagrożenie dla gatunków zagrożonych wyginięciem

Łowiectwo trofeowe nie ma nic wspólnego z «ochroną», kontrolą populacji ani utrzymaniem zdrowych populacji zwierząt. Wręcz przeciwnie, myśliwi trofeowi dokonują nienaturalnej selekcji, ponieważ celują w szczególnie wyróżniające się osobniki często zagrożonych gatunków, które mają kluczowe znaczenie dla przetrwania populacji. Obecnie eksperci z dziedziny nauki i ochrony przyrody potępiają zastrzelenie trzech z ostatnich wielkich byków słoni o wyjątkowo imponujących ciosach («Big Tusker») w Tanzanii.

Wcześniej celowane łowiectwo rekreacyjne na «Big Tuskery» w Botswanie wywołało już falę krytyki na całym świecie. Właśnie starsze byki słoni z dużymi ciosami mają największe szanse na rozmnażanie i odgrywają kluczową rolę w strukturze społecznej stada.

Badania dokumentują, że łowiectwo trofeowe dziesiątkuje populacje dzikich zwierząt, zmniejsza wskaźnik rozrodczości, zaburza strukturę wiekową i płciową oraz szkodzi strukturom społecznym.

Zysk dla organizatorów wypraw myśliwskich i prywatnych farm łowieckich

Liczne raporty potwierdzają, że pieniądze z polowań na grubego zwierza trafiają przede wszystkim do kieszeni organizatorów wypraw myśliwskich, wielkich właścicieli ziemskich i lokalnych elit, a nie do lokalnych społeczności. Na przykład w Namibii łowiectwo rekreacyjne w 97% odbywa się na prywatnych farmach i tylko w 3% na terenach łowieckich gmin. O ile dochody z łowiectwa trofeowego w ogóle są redystrybuowane, to są one wyjątkowo niskie.

W Botswanie media krytykują fakt, że bogaci przedsiębiorcy bogacą się na łowiectwie trofeowym kosztem ludności wiejskiej. Zarówno pod względem generowanych dochodów, jak i miejsc pracy, łowiectwo trofeowe jest ekonomicznie nieznaczące w porównaniu z turystyką fotograficzną.

Łowiectwo trofeowe nie rozwiązuje konfliktów

Aby usprawiedliwić odstrzał dużych kotów drapieżnych czy słoni, często przywołuje się konflikty z ludźmi jako argument. «Istnieje wiele sprawdzonych środków, aby łagodzić konflikty między ludźmi a dzikimi zwierzętami: ochronie stad, płoszenie, dywersyfikacja źródeł dochodu oraz efektywne planowanie przestrzenne. Skorumpowane łowiectwo trofeowe wręcz podsyca konflikty, zamiast je rozwiązywać, ponieważ zabijane są kluczowe osobniki pełniące ważną rolę w strukturze społecznej», mówi dr Mona Schweizer.

Informacje dodatkowe:

• Fakty na temat łowiectwa trofeowego: obalono 14 mitów myśliwych trofeowych (styczeń 2024)
• Łowiectwo trofeowe na gatunki zagrożone
• Koalicja 180 organizacji domaga się zakazu importu trofeów myśliwskich

RADAR MYŚLIWYCH HOBBYSTÓW

Tropisz ukryte przypadki znęcania się nad zwierzętami, kłusownictwa i/lub przestępczości? Zgłoś nam podejrzane przypadki! Pomóż w wielkim radarze myśliwych hobbystów.

> do formularza