Kantonalna inicjatywa ludowa: Kanton Lucerna

«O profesjonalną ochronę dzikich zwierząt»

Inicjatywa konstytucyjna w formie opracowanego projektu

Na podstawie § 20 i § 22 Konstytucji Kantonu Lucerna z dnia 17 czerwca 2007 r. oraz ustawy o prawach wyborczych

Zlozona przez komitet inicjatywy [data zlozenia]

tekście inicjatywy

Niżej podpisane osoby uprawnione do głosowania w kantonie Lucerna składają następującą inicjatywę konstytucyjną:

Konstytucja Kantonu Lucerna z dnia 17 czerwca 2007 r. zostaje uzupełniona o następujące paragrafy:

§ [nowy] Profesjonalna ochrona dzikich zwierząt

1 Wykonywanie polowania przez osoby prywatne (łowiectwo rewirowe, łowiectwo rekreacyjne) jest zabronione na całym terytorium kantonu Lucerna. Istniejące umowy dzierżawy terenów łowieckich nie będą odnawiane.

2 Ochrona, opieka oraz, w razie konieczności, regulacja populacji dzikich zwierząt należą wyłącznie do wykwalifikowanych specjalistek i specjalistów ds. zarządzania dziką fauną, zatrudnionych przez kanton.

3 Odstrzał dzikich zwierząt jest dopuszczalny jedynie jako środek ostateczny, gdy wszystkie inne odpowiednie środki zapobiegania szkodom lub odwrócenia zagrożenia zostały wyczerpane lub okazały się niewystarczające. Wymaga on uprzedniej zgody Komisji ds. Dzikich Zwierząt.

4 Kanton powołuje niezależną Komisję ds. Dzikich Zwierząt, w skład której wchodzą przedstawicielki i przedstawiciele organizacji ochrony zwierząt i przyrody, nauki oraz właściwych organów. Komisja nadzoruje zarządzanie dziką fauną i podejmuje decyzje w sprawie środków regulacyjnych.

5 Kanton wspiera naturalną regulację populacji dzikich zwierząt, łączenie siedlisk oraz koegzystencję człowieka i dzikiej fauny.

6 Kanton rekompensuje gminom utratę ich udziału w czynszach dzierżawnych z tytułu polowań w ramach ustawodawstwa wykonawczego.

7 Szczegoly reguluje ustawa.

§ [nowy] Ochrona zagrożonych i chronionych gatunków dzikich zwierząt

1Kanton rezygnuje z regulacji populacji chronionych gatunków dzikich zwierząt na podstawie art. 7a ustawy federalnej o łowiectwie i ochronie dziko żyjących ssaków i ptaków oraz nie wydaje pozwoleń na odstrzał pojedynczych zwierząt chronionych gatunków na podstawie art. 12 ust. 2 tej ustawy, w szczególności w odniesieniu do wilka, rysia, niedźwiedzia, bobra, wydry, szakala złocistego, orła przedniego, tracza nurogęsia oraz innych gatunków chronionych na mocy prawa federalnego. Zastrzeżenie dotyczy ustępu 3.

2 Stawia na wspieranie koegzystencji człowieka i dzikich zwierząt, pasywne zapobieganie szkodom, ekologiczną rewaloryzację siedlisk oraz naukowe monitorowanie obecności dzikich zwierząt.

3 Zastrzega się możliwość podjęcia działań wobec pojedynczych dzikich zwierząt, które stanowią bezpośrednie i poważne zagrożenie dla ludzi. Działania te należy ograniczyć do minimum i przeprowadzać je przez właściwą jednostkę specjalistyczną kantonu.

4 Kanton aktywnie działa w ramach współpracy międzykantonalnej oraz wobec władz federalnych na rzecz ochrony i zachowania zagrożonych gatunków dzikich zwierząt.

Przepis przejściowy

1 Rada Rządowa wydaje niezbędne przepisy wykonawcze w ciągu dwóch lat od przyjęcia niniejszej zmiany konstytucji.

2 Istniejące umowy dzierżawy terenów łowieckich wygasają z końcem bieżącego ośmioletniego okresu dzierżawy i nie będą odnawiane.

3 Rada Rządu zapewnia ciągłość zarządzania dzikimi zwierzętami w okresie przejściowym oraz reguluje rekompensatę dla gmin za utracone udziały w czynszach dzierżawnych z tytułu polowań.

Objaśnienia

1. Sytuacja wyjściowa

W kantonie Lucerna, jedynym kantonie Szwajcarii Centralnej z łowiectwem rewirowym, liczącym około 420’000 mieszkańców na powierzchni 1’493 km², obecne łowiectwo rekreacyjne jest systemem, który nie służy ani ochronie gatunków, ani nowoczesnemu zarządzaniu dzikimi zwierzętami. Jest to wykonywanie krwawej rozrywki kosztem istot zdolnych do odczuwania, legitymizowane przez przestarzałe narracje, które nie wytrzymują naukowej weryfikacji. Twierdzenie, że bez łowiectwa rekreacyjnego załamie się równowaga ekologiczna, jest od ponad 50 lat empirycznie obalane przez model genewski (por. obszerne dossier na temat zakazu polowań w Genewie na wildbeimwild.com).

Łowiectwo rekreacyjne jest w Lucernie zorganizowane jako łowiectwo rewirowe. Kanton wydzierżawia rewiry łowieckie za pośrednictwem gmin rewirowych towarzystwom łowieckim na okresy ośmiu lat łowieckich, a czynsz dzierżawny trafia po połowie do kantonu i do gmin (§ 6 i § 10 prawa łowieckiego LU). Wbrew powszechnie rozpowszechnianemu twierdzeniu, towarzystwa łowieckie nie przejmują odpowiedzialności ekologicznej, lecz działają w ramach kantonalnych planów odstrzału, ukierunkowanych przede wszystkim na interesy leśnictwa i rolnictwa (por. Psychologia łowiectwo rekreacyjne w kantonie Lucerna a także krytyczną analizę wykształcenia łowieckiego na wildbeimwild.com).

Równolegle na poziomie federalnym coraz więcej chronionych gatunków dzikich zwierząt znajduje się pod presją. Wraz z nowelizacją prawa łowieckiego w grudniu 2022 roku wprowadzono prewencyjną regulację populacji wilka. Od lutego 2025 roku kantony mogą zezwalać na odstrzał pojedynczych bobrów wyrządzających znaczne szkody (art. 9d JSV). Presja polityczna na kolejne gatunki, takie jak ryś, wydra i tracz nurogęś, stale rośnie. Wilk jest obecny w okolicach Pilatus i w Szwajcarii Środkowej. Rezerwat biosfery UNESCO Entlebuch jest siedliskiem bogatej fauny dzikich zwierząt. Ryś żyje w przedgórzu Alp Lucerneńskich. Bóbr zasiedla rzeki Reuss, Kleine Emme i inne cieki wodne (por. analiza polityki łowieckiej na wildbeimwild.com, jak i dla polityka dotycząca wilka na wildbeimwild.com).

Kanton Lucerna ma możliwość dania tu wyraźnego sygnału: nie tylko na rzecz profesjonalnej ochrony dzikich zwierząt zamiast łowiectwa rekreacyjnego, ale także na rzecz konsekwentnej ochrony zagrożonych gatunków dzikich zwierząt na poziomie kantonalnym.

2. Wzór do naśladowania: kanton Genewa

19 maja 1974 roku dobre 70 procent głosujących w kantonie Genewa opowiedziało się za zniesieniem milicyjnego łowiectwa rekreacyjnego. Przed wprowadzeniem zakazu zwierzyna gruba w kantonie była praktycznie wytępiona: jelenie i dziki zniknęły dziesiątki lat wcześniej, a sarny przetrwały jedynie w liczbie kilkudziesięciu sztuk. Ponad 400 myśliwych rekreacyjnych masowo wypuszczało bażanty, kuropatwy i zające na potrzeby łowiectwa rekreacyjnego.

Doświadczenia od czasu wprowadzenia zakazu łowiectwa rekreacyjnego są jednoznaczne:

Bioróżnorodność znacznie wzrosła. Liczba zimujących ptaków wodnych wzrosła wielokrotnie z kilkuset do około 30 000. Genewa jest dziś domem dla największej populacji zająca szaraka oraz jednej z ostatnich populacji kuropatwy w Szwajcarii.
Populacja saren ustabilizowała się na zdrowym poziomie, przy rocznym odstrzale specjalnym przeprowadzanym przez profesjonalnych strażników przyrody wynoszącym zaledwie od 20 do 36 zwierząt. Populacja utrzymuje się w gęstości, która jest możliwa do zniesienia dla powierzchni leśnej.
Zakaz obowiązuje nieprzerwanie od ponad 50 lat. Genewa nigdy go nie zniosła.
Całkowite koszty profesjonalnego zarządzania dziką zwierzyną w Genewie wynoszą rocznie około 1,2 miliona franków, podzielonych na około 600’000 franków na personel (ok. trzy pełne etaty, rozdzielone na około tuzin urzędników ds. ochrony środowiska), 250’000 franków na prewencję i 350’000 franków na rekompensaty za szkody. Odpowiada to kwocie około 2.40 franka na mieszkańca rocznie.

Długoletni genewski inspektor ds. fauny Gottlieb Dandliker (2001-2025) określił zakaz łowiectwa rekreacyjnego jako finansowo najkorzystniejszą alternatywę dla kantonu. Szczegółowy opis znajduje się w dossier «Genewa a zakaz polowan» na wildbeimwild.com.

Skuteczność genewskiego modelu widać w bezpośrednim porównaniu: profesjonalny strażnik przyrody w Genewie potrzebuje na sanitarny odstrzał dzika średnio 8 godzin i maksymalnie 2 naboi. Myśliwy rekreacyjny w kantonie Zurych potrzebuje na to 60 do 80 godzin i do 15 naboi. Zagęszczenie zająca szaraka w Genewie wynosi 17,7 osobnika na 100 hektarów (najwyższe w Szwajcarii), podczas gdy w kantonie Zurych zaledwie 1,0 na 100 hektarów (por. Weryfikacja faktów – Rada Rządowa Zurychu).

3. Koncepcja: profesjonalna ochrona dzikich zwierząt zamiast łowiectwa rekreacyjnego

Inicjatywa nie zastępuje łowiectwa rekreacyjnego próżnią, lecz profesjonalnym zarządzaniem dzikimi zwierzętami według modelu strażnika przyrody. Model ten opiera się na następujących zasadach:

Kompetencja fachowa zamiast rozrywki w czasie wolnym. Profesjonalni zarządcy dzikiej zwierzyny działają na podstawach naukowych, posiadają wykształcenie biologiczne i działają w ramach kantonalnego zlecenia usług. Ich celem jest utrzymanie zdrowych populacji dzikich zwierząt, a nie maksymalizacja liczby odstrzałów. W przeciwieństwie do tego, łowiectwo rekreacyjne z natury systemu dąży do zabezpieczenia własnej racji bytu poprzez wysokie stany gatunków łownych (por. krytyczną analizę wykształcenia łowieckiego na wildbeimwild.com).

Zasada ostatecznego srodka (ultima ratio). Odstrzał jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wyczerpano wszystkie środki nieletalne. Należą do nich elektryczne ogrodzenia, płoszenie, kształtowanie siedlisk, przesiedlanie, repelenty smakowe oraz techniczne środki ochronne. W Genewie drzewa owocowe chroni się siatkami, aby sarny i zające nie obgryzały kory. Dla dzików kanton udostępnia rolnikom elektryczne ogrodzenia. Ta praktyka pokazuje: koegzystencja jest kwestią woli, a nie możliwości technicznych.

Demokratyczna kontrola sprawowana przez komisję ds. dzikich zwierząt.Niezależna komisja, złożona z organizacji ochrony zwierząt i przyrody, przedstawicieli nauki oraz władz, zapobiega sytuacji, w której polityczna presja pojedynczych grup interesu rozmywa zarządzanie populacjami dzikich zwierząt. Inicjatywa konsekwentnie zakotwicza ten mechanizm ochronny, wpisując do konstytucji obowiązek uzyskania zgody komisji ds. dzikich zwierząt.

Naturalna samoregulacja jako zasada przewodnia. Doswiadczenia z Genewy, z parkow narodowych oraz z licznych naukowych Badania potwierdza: populacje dzikich zwierząt w większości przypadków regulują się samodzielnie. Łowiectwo rekreacyjne zakłóca ten naturalny proces, niszcząc struktury społeczne, sztucznie zwiększając wskaźniki rozrodczości i zmieniając ruchy migracyjne.

4. Dlaczego Lucerna?

Kanton Lucerna nadaje się szczególnie do wprowadzenia profesjonalnej ochrony dzikich zwierząt z kilku powodów:

Jedyny kanton Szwajcarii Środkowej z łowiectwem rewirowym. Jeśli profesjonalna ochrona dzikich zwierząt sprawdzi się w Lucernie, sprawdzi się w każdym kantonie Szwajcarii niemieckojęzycznej z łowiectwem rewirowym. Dzierżawy terenów łowieckich i tak wygasają po ośmiu latach, dlatego zmianę systemu można zaplanować na koniec okresu dzierżawy.

Rezerwat biosfery UNESCO Entlebuch. Entlebuch jest uznawany za rezerwat biosfery UNESCO od 2001 roku. Jest siedliskiem bogatej fauny dzikich zwierząt, w tym rysia, jelenia szlachetnego i licznych chronionych gatunków ptaków. Profesjonalne zarządzanie dzikimi zwierzętami wzmocniłoby ekologiczne znaczenie rezerwatu biosfery i realizowałoby misję UNESCO konsekwentniej niż łowiectwo rekreacyjne (por. wildbeimwild.com na temat parków narodowych i obszarów chronionych).

Wilk na Pilatusie. Obecność wilka w okolicach Pilatus i w Szwajcarii Środkowej jest udokumentowana. Odstrzały wilków w Szwajcarii Środkowej upolityczniły debatę. Inicjatywa oferuje konstytucyjną odpowiedź na debatę o wilku: profesjonalne zarządzanie dzikimi zwierzętami zamiast odstrzałów motywowanych politycznie (por. polityka dotycząca wilka na wildbeimwild.com).

5000 podpisów w ciągu roku. Przy 420 000 mieszkańców 5000 podpisów stanowi około 1,2 procent populacji. W Lucernie, Emmen, Kriens, Horw, Sursee i Willisau zbiórka może przebiegać efektywnie.

Bóbr nad Reuss i Kleine Emme. Obecność bobra jest udokumentowana wzdłuż rzek Reuss, Kleine Emme oraz innych cieków wodnych. Od lutego 2025 roku kantony mogą zezwalać na odstrzał pojedynczych bobrów wyrządzających znaczne szkody. Inicjatywa chroni bobra w kantonie (por. wildbeimwild.com o drapieżnikach).

kanton turystyczny. Lucerna jest jednym z najważniejszych kantonów turystycznych Szwajcarii. Obecność dzikich zwierząt w krajobrazie stanowi kapitał turystyczny. Doświadczenia Genewy pokazują, że dzikie zwierzęta na obszarach wolnych od łowiectwa rekreacyjnego mają mniejszy dystans ucieczki i są bardziej widoczne dla osób poszukujących wypoczynku. Profesjonalna ochrona dzikich zwierząt zwiększa atrakcyjność kantonu dla turystyki przyrodniczej.

Ryś w Prealpach. Ryś jest rodzimym gatunkiem w Przedalpach Lucerny i reguluje w naturalny sposób populację saren. Profesjonalne zarządzanie dziką zwierzyną chroni rysia i wykorzystuje jego funkcję ekologiczną.

5. O tekście inicjatywy

Ustęp 1: Zakaz łowiectwa rekreacyjnego

Zakaz uprawiania łowiectwa rewirowego przez osoby prywatne stanowi sedno inicjatywy. Odpowiada to modelowi genewskiemu. Kompetencja kantonalna w tym zakresie jest bezsporna: federalne prawo łowieckie (JSG) wyraźnie pozostawia organizację gospodarki łowieckiej kantonom (art. 3 ust. 1 i 2 JSG). Trzy systemy łowieckie Szwajcarii (łowiectwo patentowe, łowiectwo rewirowe oraz łowiectwo państwowe, tzw. regiejagd) są równorzędne. Kanton Genewa praktykuje łowiectwo państwowe (regiejagd) od 1974 roku zgodnie z prawem federalnym. Istniejące umowy dzierżawy terenów łowieckich wygasają wraz z końcem okresu dzierżawy, a kanton rekompensuje gminom ich udział w czynszach dzierżawnych.

Ustęp 2: Profesjonalne zarządzanie dziką zwierzyną

Zamiast myśliwych rekreacyjnych wszystkie zadania związane z opieką nad dzikimi zwierzętami oraz, w razie potrzeby, z regulacją populacji przejmują wykwalifikowani specjaliści ds. zarządzania dziką fauną, zatrudnieni w służbie kantonalnej. Osoby te dysponują szerszym wykształceniem biologicznym lub z zakresu ekologii dzikich zwierząt i działają na podstawie naukowej oraz w interesie publicznym. W Genewie system ten sprawdza się od ponad 50 lat.

Ustęp 3: Odstrzał jako ostateczność

Kluczowa zmiana w stosunku do obecnego systemu polega na tym, że odstrzał nie jest regułą, lecz wyjątkiem. Pierwszeństwo mają środki pasywne. W Genewie strażnicy przyrody odstrzeliwują rocznie średnio około 250 dzików (według statystyk łowieckich BAFU), głównie młode osobniki, przy czym zwierzęta przewodzące stadu są celowo oszczędzane ze względów etycznych oraz w celu zachowania stabilności społecznej watah.

Ustęp 4: Komisja ds. dzikich zwierząt

Niezależna Komisja ds. Dzikich Zwierząt wzorowana jest na genewskiej Komisji ds. Regulacji Fauny (Commission consultative de régulation de la faune). Zapewnia ona, że organizacje zajmujące się ochroną zwierząt i przyrody mają prawo głosu przy decyzjach regulacyjnych, i zapobiega sytuacji, w której rząd samodzielnie i pod presją grup interesu udziela wyjątków. Włączenie nauki gwarantuje, że decyzje zapadają w oparciu o dowody, a nie na podstawie mitów ideologii łowieckiej, za pomocą których Lobby łowiectwa rekreacyjnego od dziesiecioleci legitymizuje swoja praktyke.

Ustęp 5: Naturalna regulacja i koegzystencja

Ten ustęp zakorzenia w konstytucji wizję profesjonalnej ochrony dzikich zwierząt: przyroda w dużej mierze reguluje się sama, jeśli człowiek nie ingeruje w dynamikę populacji poprzez masowy odstrzał. Wspieranie koegzystencji obejmuje w Lucernie w szczególności zabezpieczenie i tworzenie sieci korytarzy migracyjnych dzikich zwierząt wzdłuż rzek Reuss i Kleine Emme, ekologiczne podniesienie wartości rezerwatu biosfery UNESCO Entlebuch oraz edukację ludności w zakresie właściwego zachowania wobec dzikich zwierząt.

Postanowienia przejściowe

Dwuletni termin daje rządowi kantonalnemu wystarczająco dużo czasu na opracowanie ustawodawstwa wykonawczego, zatrudnienie profesjonalnych zarządców dzikiej zwierzyny oraz powołanie komisji ds. dzikich zwierząt. Istniejący wydział ds. rolnictwa i leśnictwa (lawa) może służyć jako podstawa instytucjonalna. Zmianę systemu można zaplanować na koniec ośmioletniego okresu dzierżawy, dzięki czemu żadne obowiązujące umowy dzierżawy nie będą musiały zostać przedwcześnie rozwiązane.

6. W sprawie drugiego paragrafu: ochrona zagrożonych i chronionych gatunków dzikich zwierząt

Drugi paragraf jest szczególnie istotny dla Lucerny. Wilk jest obecny na Pilatus i w centralnej Szwajcarii. Ryś jest zadomowiony w Alpach Przedgórskich. Bóbr zasiedla Reuss, Kleine Emme oraz inne cieki wodne. Rezerwat biosfery UNESCO Entlebuch jest siedliskiem licznych chronionych gatunków. Paragraf dotyczący ochrony gatunków zapisuje w konstytucji rezygnację z wniosków o regulację populacji i daje kantonowi jasne stanowisko w ogólnokrajowej debacie.

Sformułowanie „w szczególności” jest pomyślane jako dynamiczne odesłanie do prawa federalnego. Zapewnia ono, że kantonalna ochrona automatycznie obejmuje również gatunki, które ustawodawca federalny w przyszłości obejmie ochroną lub umieści na liście regulacyjnej, bez konieczności zmiany konstytucji (por. Analiza polityki wobec wilka na wildbeimwild.com).

7. Konsekwencje finansowe: konkretny budżet dla Lucerny

Genewski budżet referencyjny

W Genewie, która z powierzchnią 282 km² jest około pięciokrotnie mniejsza od Lucerny i liczy około 500’000 mieszkańców, całkowite koszty profesjonalnego zarządzania dzikimi zwierzętami wynoszą rocznie około 1,2 miliona franków: około 600’000 franków na personel, około 250’000 franków na profilaktykę oraz około 350’000 franków na rekompensaty za szkody.

Konserwatywna prognoza kosztów dla Lucerny

Dla Lucerny, o powierzchni 1’493 km² i około 420’000 mieszkańców, wynika następujące celowo konserwatywne oszacowanie kosztów. Uwzględnia ono hojny margines oraz obszary Alp Przedgórskich i pastwisk alpejskich (Entlebuch, Pilatus, Napf), budowę systemu ochrony stad oraz zarządzanie okresem przejściowym:

Koszty personalne: od 840’000 do 1’400’000 franków rocznie. Wymagane jest od 7 do 10 pełnych etatów. Jeden pełny etat w służbie kantonalnej, wraz ze składkami socjalnymi i dodatkowymi kosztami pracodawcy, kosztuje około 120’000 do 140’000 franków rocznie. Lucerna jest około pięciokrotnie większa od Genewy i topograficznie zróżnicowana: nizina na północy, Alpy Przedgórskie i Alpy na południu (Entlebuch, Pilatus, Napf). Obecność wilka w centralnej Szwajcarii wymaga specjalistycznego zarządzania drapieżnikami.

Koszty rzeczowe: od 180’000 do 300’000 franków rocznie. Sprzęt, pojazdy, urządzenia do płoszenia, infrastruktura monitoringu (fotopułapki, nadajniki GPS), budowlane środki ochronne, ogrodzenia elektryczne oraz działania informacyjne. Na terenach przedgórskich i alpejskich koszty rzeczowe są wyższe niż na nizinach.

Rekompensaty za szkody: od 100’000 do 250’000 franków rocznie. Głównie szkody wyrządzane przez dziki w rolnictwie, szkody od zgryzania w lesie, szkody wyrządzane przez bobry na ciekach wodnych oraz ewentualne szkody spowodowane przez wilki. Wyższe oszacowanie uwzględnia rosnącą obecność wilka na Pilatus.

Inwestycja początkowa w ochronę stad: od 400’000 do 700’000 franków.W pierwszych trzech do pięciu lat po zmianie systemu potrzebna jest jednorazowa inwestycja początkowa w infrastrukturę ochrony stad dla Entlebuch i regionu Pilatus: programy psów pasterskich chroniących stada, mobilne ogrodzenia, nocne zagrody, szkolenie pasterzy. Ta inwestycja nie jest powtarzalna i zostanie zamortyzowana w ciągu trzech do pięciu lat. W środkowej części kantonu Lucerna (Luzerner Mittelland) koszty te nie są konieczne.

Koszty całkowite: od 1’120’000 do 1’950’000 franków rocznie (brutto, bez jednorazowej inwestycji początkowej w ochronę stad). Odpowiada to kwocie około 2,65 do 4,65 franka na mieszkańca rocznie.

Kompensacyjna reprodukcja i zarządzanie okresem przejściowym

Reprodukcja kompensacyjna (sztucznie podwyższony wskaźnik rozrodczości spowodowany presją łowiecką) dotyczy również kantonu Lucerna. Łowiectwo rekreacyjne powoduje więcej narodzin, niż odławia się zwierząt. Po zmianie systemu w pierwszych trzech do pięciu lat potrzebne jest aktywne zarządzanie przejściowe, które sprowadzi gęstość populacji do naturalnego poziomu. Zadanie to przejmują zawodowi strażnicy przyrody, działający na podstawie naukowej i bez własnych interesów ekonomicznych.

8. O procesie inicjatywy w kantonie Lucerna

W kantonie Lucerna, aby złożyć inicjatywę ludową na poziomie konstytucyjnym, wymagane jest zebranie 5’000 podpisów w ciągu roku od oficjalnej publikacji (§ 20 i § 22 ust. 1 Konstytucji Kantonu Lucerna). Rada Kantonalna decyduje o przyjęciu lub odrzuceniu i może przedstawić kontrpropozycję (§ 22 ust. 2 i 3 Konstytucji Kantonu Lucerna). Następnie decyduje lud.

5’000 podpisów można zebrać w Lucernie, Emmen, Kriens, Horw, Sursee i Willisau. Są to najbardziej zaludnione gminy i regionalne ośrodki kantonu Lucerna. Przy profesjonalnym systemie zbierania podpisów cel ten jest osiągalny.

9. Osadzenie strategiczne

Inicjatywa z Lucerny jest częścią strategii ogólnokrajowej: w kilku kantonach w sposób skoordynowany uruchamiane są inicjatywy ludowe na rzecz profesjonalnej ochrony dzikich zwierząt. Skoordynowane działania na poziomie krajowym tworzą synergie w argumentacji, pracy medialnej i pozycjonowaniu politycznym. Kanton Lucerna nadaje się jako kanton pilotażowy dla Szwajcarii Centralnej.

10. Dalsze kroki

Ten dokument jest tekstem wzorcowym IG Wild beim Wild. Może być swobodnie wykorzystywany przez aktywistki i aktywistów, organizacje lub komitety inicjatywne oraz dostosowywany do warunków panujących w kantonie Lucerna.

Kolejnym krokiem jest utworzenie komitetu inicjatywy w kantonie Lucerna, składającego się z osób z różnych gmin kantonu, posiadających prawo głosu w kantonie Lucerna. Komitet zapewnia zaplecze organizacyjne inicjatywy i nadaje jej polityczną legitymację.

Podstawa prawna, argumentacja polityczna, ramy komunikacyjne oraz budżet zostały ustalone w niniejszym dokumencie. Komitet inicjatywny może bezpośrednio przystąpić do realizacji.

Kantonalne inicjatywy ludowe: pozostałe kantony

Fakty na temat lobby łowiectwa rekreacyjnego

Broszura “Łowiectwo w Szwajcarii chroni i przynosi korzyści” wydana przez JagdSchweiz czyta się jak folder reklamowy, jednak jej kluczowe twierdzenia nie wytrzymują konfrontacji z faktami. Dziesięć narracji pod lupą, od “zadania państwowego” przez “różnorodność gatunkową” po “80% poparcia”: Dossier: Sprawdzenie faktów broszury JagdSchweiz →