Polowanie i myśliwi: psychoanaliza
We współczesnym społeczeństwie obowiązuje zasada: kto nic nie czuje podczas zabijania, jest poważnie zaburzony.
Myśliwy rekreacyjny w świetle psychoanalizy
«Spowiedź z ambony myśliwskiej»
Myśliwi rekreacyjni jak mantrę powtarzają, że usprawiedliwia ich hobby radość, jaką czerpią z polowania na zdobycz – czyli że ich celem jest zabijanie istot żywych.
Tymczasem polowanie nie jest już egzystencjalnym popędem koniecznym do przeżycia. W dzisiejszych czasach głód i pragnienie można zaspokoić w sposób etycznie poprawny. Poza tym żywności jest mięsa w nadmiarze, co zawsze też prowadzi do chorób. Popęd łowiecki jest archaiczną pozostałością z dawnych czasów, podobnie jak kanibalizm czy rozpalanie ognia za pomocą kamieni.
Dla mnie polowanie jest jak zrywanie jabłka.
Redaktor i myśliwy Karl Lüönd
Zabijanie dzikich zwierząt przez myśliwych rekreacyjnych podczas polowania dla zabawy i z pasji jest czymś prymitywnym i barbarzyńskim, do czego ciągnie niewielką, wojowniczą mniejszość społeczeństwa.
Jeśli sprowadzimy czyny myśliwych rekreacyjnych podczas polowania wyłącznie do zdobywania zwierzyny, okaże się, że żyjemy pośrodku wielkiej rzeźni pod gołym niebem. Dzieci, turyści, mieszkańcy stają się naocznymi świadkami odrażających warunków.
Etycznie rozwinięci miłośnicy przyrody aktywnie przeżywają piękne chwile w naturze, nie dokonując egzekucji na dzikich zwierzętach, aby się dobrze czuć. Istnieje niezliczona liczba godnych pochwały ludzi, którzy również korzystają z przyrody, opiekują się nią i ją pielęgnują – wykonują zrównoważoną, bezinteresowną pracę w straży pożarnej, obronie cywilnej, ochronie zwierząt, budują murki z kamienia układanego na sucho, pielęgnują biotopy, odbywają służbę rolniczą, ratują młode sarny, działają w stacjach opieki nad dzikimi zwierzętami itd. Żadnemu z nich nie przyszłoby do głowy żądać za to ofiary w postaci żywej istoty, tak jak czynią to myśliwi rekreacyjni.
Z punktu widzenia neurobiologii interesujące jest to, że akty przemocy, takie jak bycie myśliwym, zmieniają mózg. Równowaga między zdolnościami intelektualnymi a niższymi, zwierzęcymi popędami zostaje zaburzona. Myśliwym rekreacyjnym często brakuje szacunku wobec współstworzeń. Ich wewnętrzne demony reagują gniewnie na ograniczenia, rady i krytykę ze strony zwykłej części społeczeństwa.
W miejscu, w którym przemoc znajduje ujście podczas polowania, powstają takie same szkody jak w miejscu, na które jest ona skierowana. I dzieje się to jak najbardziej konkretnie na poziomie neuronalnym. Naukowcy odkryli to podczas badań nad żołnierzami lub seryjnymi mordercami. Neuropsychologowie również potwierdzają: ciało migdałowate, jądro w mózgu, jest u sprawców przemocy wyraźnie zredukowane lub zaburzone. Jeśli ta centralna część mózgu jest uszkodzona, wyłączone jest między innymi poczucie obrzydzenia.
Myśliwi rekreacyjni nie są w stanie zrobić niczego postępowego w dziedzinie etyki. Są zdani na ludzi z sumieniem i ukształtowanym charakterem, aby dokonać czegoś twórczego. Nic więc dziwnego, że w przeszłości to obrońcy zwierząt dawali impuls do poprawy ochrony dzikich zwierząt podczas polowań. Myśliwi zawsze reagowali na inicjatywy z niechęcią. Zdrowy rozsądek doprowadził w łowiectwie do lepszej ochrony dzikich zwierząt. Na przykład przez zniesienie wnyków talerzowych czy polowania na ptaki za pomocą lepów. Do tego, że w ogóle poruszono całą kwestię amunicji. Obrońcy zwierząt byli siłą napędową ograniczenia okresów polowań i zmniejszenia liczby gatunków objętych polowaniem. Aby zapobiec wytępieniu dzikich zwierząt, obrońcy zwierząt nałożyli na myśliwych moralny obowiązek hodowli i opieki nad zwierzyną. Etyka myśliwych tradycyjnie zawsze biegnie za duchem czasu.
Myśliwi rekreacyjni nie polują z potrzeby ani z pożytku. Ekologia jest im obojętna, za to kierują się emocjami: myśliwi rekreacyjni są silniej napędzani agresją i silniej zdeterminowani ogólnym dążeniem do dominacji. Myśliwi rekreacyjni należą w przeważającej mierze do niższych warstw społeczeństwa, a w polityce, nauce, przemyśle i przedsiębiorczości reprezentowani są raczej przez osobowości nietypowe.
Myśliwi rekreacyjni są wojowniczy i agresywni. Przemoc w wykonaniu myśliwych jest coraz mniej tolerowana i dobrze, że tak się dzieje. Łowiectwo jest słusznie krytykowane ze wszystkich stron. Łowiectwo rekreacyjne to chorobliwy wzorzec zachowania, który w czasach pokoju pozwala oddawać się zabijaniu w świecie zwierząt.
Myśliwi nie są miłośnikami dzikich zwierząt na polowaniu
Myśliwi rekreacyjni kupują dzikie zwierzęta poprzez opłaty za rewir lub patent, aby – podobnie jak w prostytucji – móc na nich wyżywać swoje popędy. Nie chodzi tu o miłość, lecz o iluzję. Dzikie zwierzęta nie lubią myśliwych rekreacyjnych na polowaniu. Seksualnymi zabawkami myśliwych rekreacyjnych są dezodoranty maskujące zapach, noktowizory, lornetki, zegarki łowieckie, fotopułapki, odzież maskująca, filtry zapachowe, dalmierze laserowe, podświetlane lunety celownicze, specjalne pociski, noże, broń i tym podobne.
Co roku jesienią wirus łowiectwa szaleje u szczytu swojej siły. Głównym motywem jest żądza trofeów.
Myśliwi rekreacyjni nie polują po to, by przywrócić równowagę ekologiczną, ani nie regulują w sposób zrównoważony, z punktu widzenia ekologii i ekonomii, liczebności dzikich zwierząt. Ponieważ pod wpływem presji łowieckiej populacje dzikich zwierząt raczej rosną, nie przyczyniają się też realnie do zmniejszenia szkód łowieckich. Myśliwi rekreacyjni nie są ochroniarzami przyrody, lecz archaicznymi wyzyskiwaczami natury – ku utrapieniu wielu. Myśliwi rekreacyjni podtrzymują kult śmierci i są wpisani w sekciarskie struktury.
Populacje dzikich zwierząt można dziś w razie potrzeby regulować w sposób zrównoważony także za pomocą kontroli urodzeń, np. Immunokontrakcja, bez wojny w świecie zwierząt na polowaniu.
Łowiectwo bezsensownie dręczy niezliczone zwierzęta. Myśliwi nie regulują populacji, lecz ją jedynie dziesiątkują, i to ani prawidłowo, ani skutecznie. Rolnicy, leśnicy i winiarze rok w rok skarżą się na szkody w uprawach pomimo polowań. Zdziesiątkowane populacje dzikich zwierząt wydają na świat więcej potomstwa niż na obszarach, na których się nie poluje. Za szkody odpowiadają myśliwi, zwłaszcza za liczne wypadki z udziałem dzikich zwierząt i nienaturalne zachowanie dzikich zwierząt. Łowiectwo jest szkodą samą w sobie. Niezliczone tony metali ciężkich zawartych w amunicji myśliwi zostawiają w środowisku przy okazji swojego hobby. W wysokim stopniu zatruwają nasze środowisko i próbują wcisnąć społeczeństwu niezdrowe mięso dzikich zwierząt, wzbogacone o hormony strachu. WHO klasyfikuje przetworzone mięso dziczyzny jako rakotwórcze. 50 g mięsa = o 18 % wyższe ryzyko zachorowania na raka.
Myśliwi zabijają nie tylko chore lub stare zwierzęta, lecz w większości najsilniejsze i najzdrowsze dzikie zwierzęta. Duża liczba zwierząt zostaje podczas polowań jedynie ranna, a nie zabita.
Krajobraz kulturowy oznacza również, że praktykuje się kulturę niestosowania przemocy wobec istot żywych. Polowanie na istoty żywe jest brakiem kultury, tak samo jak zoofilia, walki byków czy wojna. Kultura to: Nie zabijaj! Zrozumiał to również Hubertus, samozwańczy patron myśliwych. Łowiectwo jest szpetne. Łowiectwo to znęcanie się nad zwierzętami. Łowiectwo rekreacyjne udaje coś, czym wcale nie jest.
Przemoc w szkołach – co mają z tym wspólnego myśliwi rekreacyjni i łowiectwo?
Młodzież, która kiedykolwiek znęcała się nad zwierzętami, trzykrotnie częściej popełnia przestępstwa z użyciem przemocy niż chłopcy i dziewczęta, którzy lubią zwierzęta. Do takiego wniosku prowadzi ankieta przeprowadzona wśród ponad 3600 uczennic i uczniów z dwudziestu kantonów szwajcarskich. Kryminolodzy Martin Killias z Uniwersytetu w Zurychu i Sonia Lucia z Uniwersytetu w Genewie przeanalizowali szwajcarskie dane z międzynarodowego badania nad przestępczością.
Jak donoszą badacze w czasopiśmie specjalistycznym „Psychology of Violence”, porównali oni dane dotyczące Znęcanie się nad zwierzętami z odpowiedziami młodzieży na temat popełnionych przestępstw. Wyniki były jednoznaczne: znęcanie się nad zwierzętami wiąże się ze wszelkiego rodzaju przestępstwami, zwłaszcza z wandalizmem i poważnymi aktami przemocy.
Okrucieństwo wobec zwierząt idzie w parze z przestępstwami z gniewu i przemocy, piszą naukowcy. Być może jest ono wskaźnikiem tego, kto później stanie się również agresywny wobec ludzi. Ponieważ ankietowani nie musieli podawać, kiedy dopuścili się swoich czynów, badanie nie może jednak jednoznacznie dowieść, że okrucieństwo wobec zwierząt było zapowiedzią innych przestępstw.
- Aktywnym okrucieństwem wobec zwierząt nazywa się dręczenie, znęcanie się nad zwierzętami lub ich niepotrzebne zabijanie.
- Za bierne okrucieństwo wobec zwierząt uważa się zaniedbywanie zwierząt lub doprowadzanie ich do stanu zaniedbania.
Myśliwi rekreacyjni nie mają powołania pedagogicznego. Wypaczony stosunek zabójców dzikich zwierząt do przyrody nie ma nic wspólnego z biologią, ekologią itp. ani z ochroną dzikich zwierząt – wręcz przeciwnie! Myśliwi rekreacyjni zabijają z pasji. Tym samym nie może być mowy o neutralności. Dlatego trzeba trzymać ich z dala od szkół i dzieci.
Okrucieństwo wobec zwierząt jako objaw zaburzenia
Okrucieństwo wobec zwierząt jest opisane w klasyfikacji ICD-10 jako objaw zaburzeń zachowania (F91). U sprawców przemocy okrucieństwo wobec zwierząt można często zaobserwować już w dzieciństwie i okresie dorastania. Wyraźne rozgraniczenie jest trudne, ponieważ takie zachowania nie są u dzieci i młodzieży niczym niezwykłym. Istnieje również związek między przemocą wobec zwierząt a przemocą międzyludzką.
Psychoanalitycy postrzegają okrucieństwo wobec zwierząt jako mechanizm obronny w postaci „przemieszczenia”. Zwierzę przyjmuje wówczas rolę kozła ofiarnego. Często dawne ofiary stają się sprawcami, którzy w akcie znęcania się odtwarzają na obiekcie, czyli zwierzęciu, cierpienia subiektywnie przeżyte w przeszłości i doświadczają przy tym krótkotrwałego rozładowania nagromadzonego wewnętrznego napięcia agresji.
Polowanie i zabijanie są przypisywane agresji i dążeniu do dominacji. To, że polowanie jawi się jako „dobra", a wręcz „czysta" metoda zabijania, jest możliwe jedynie na tle zmowy milczenia. Przemilcza się samo doświadczenie zabijania. Jest to ślepota duszy, która zostaje zawieszona tylko wtedy, gdy myśliwy przedstawia zabijanie jako szał krwi albo wyzwolenie, a tym samym ponownie czyni z niego nierzeczywiste wydarzenie. Stan wyjątkowy duszy, którego rzekomo stał się ofiarą. Rzuca się to w oczy w autoprezentacjach myśliwych i ich opisach polowań: myśliwy przerzuca odpowiedzialność za swoje czyny na autonomicznie działający w nim popęd. Temu konfliktowemu, wręcz dramatycznemu stanowi duszy przeciwstawia się nieskończona lekkość zabijania. Jest ona amortyzowana przez pseudologikę i pozorną racjonalność. Dzięki temu polowanie pozostaje psychicznie niewidoczne i stanowi część normalności.
Wyjaśnia dr phil. Hanna Rheinz.
Psychopatia oznacza poważne zaburzenie osobowości, któremu u osób nią dotkniętych towarzyszy w znacznym stopniu lub całkowity brak empatii i sumienia. Psychopaci bywają na pierwszy rzut oka czarujący i potrafią nawiązywać powierzchowne relacje. Przy tym bywają bardzo manipulacyjni, aby osiągnąć swoje cele. Psychopatom często brakuje długoterminowych celów, są impulsywni i nieodpowiedzialni.
U psychopatów zaobserwowano podwyższony poziom dopaminy i serotoniny. Może to prowadzić do odhamowania agresywnych impulsów. Zaobserwowano również obniżony poziom kortyzolu. Przypuszcza się, że dysfunkcje i zaburzenia regulacji powstają już we wczesnym dzieciństwie. Około 80 % myśliwych pochodzi z rodzin myśliwskich. Osoby, które trafiają do łowiectwa z zewnątrz, to raczej wyjątek.
Gdy osoby z psychopatią widzą cierpienie innych istot żywych, ważne obszary mózgu nie wykazują aktywności i tym samym nie łączą się z innymi obszarami, które są istotne dla właściwego podejmowania decyzji.
Według testów neurologicznych psychopaci są bardzo wrażliwi, gdy chodzi o własne samopoczucie. W takim przypadku ważne obszary mózgu są ponadprzeciętnie aktywne. Wśród myśliwych rekreacyjnych trudno znaleźć wegetarian.
Gdy jednak psychopaci muszą wyobrazić sobie ból lub cierpienie innych, zdrowa aktywność mózgu zawodzi. Co więcej, pobudza to inne obszary mózgu (prążkowie brzuszne) — region znany z odczuwania obojętnej przyjemności, gdy inni doznają bólu.
Sadyzm, narcyzm i gloryfikację przemocy łatwo kultywować przez łowiectwo. Dlatego myśliwych rekreacyjnych należy trzymać z dala od szkół, dzieci i dzikich zwierząt, a w to miejsce stworzyć przestrzeń dla naukowego zarządzania populacjami dzikich zwierząt.
Kto zdobywa kartę łowiecką, otrzymuje zawsze dwie rzeczy: zaświadczenie do zabijania i zaświadczenie do ogłupiania.
Więcej na ten temat w dossier: Psychologia polowania
- Rząd kantonu Solura broni znęcania się nad zwierzętami
- Ciało migdałowate a przemoc
- Zrozumienie związku między okrucieństwem wobec zwierząt a przemocą w rodzinie: bioekologiczny model systemowy
- Dzieciństwo bez sumienia
- Dlaczego niektórzy ludzie stają się morderczo złymi
- Przemoc jako źródło przyjemności lub przykrości wiąże się ze swoistą łącznością funkcjonalną z jądrem półleżącym
- Ludzie, którzy dręczą zwierzęta, rzadko na tym poprzestają
- Gorączka łowiecka
- Nowe badanie: seryjni mordercy mają niedorozwinięte mózgi
- Kiedy dzieci dręczą zwierzęta – jak powinni reagować rodzice
- Dlaczego mężczyźni polują na trofea: popisywanie się i psychologia wstydu
- „Zabijanie może sprawiać przyjemność“
- Łowiectwo a nielegalna przemoc wobec ludzi
- Lepiej zrozumieć myśliwych
- Wywiad: Petra Klages z seryjnym mordercą Frankiem Gustem
- Różnice psychologiczno-socjologiczne między hobbystami-myśliwymi a niemyśliwymi
- Anatomia ludzkiej destrukcyjności
- Czy on ma „bzika“?
- Namiętność myśliwego
- Łowiectwo a nielegalna przemoc wobec ludzi i innych zwierząt: analiza zależności
- Myśliwi i sprawcy przemocy seksualnej
- Dane z Ohio potwierdzają związek między łowiectwem a wykorzystywaniem dzieci
- Statystyki z Michigan potwierdzają łowiectwo, wykorzystywanie dzieci
- Zapobieganie przemocy domowej przy użyciu broni
- Myśliwi sportowi – umysły przestępców?
- Polowanie i myśliwi: psychoanaliza
- Badacz odnajduje w mózgach seryjnych morderców określony wzorzec
- Mózg
- Hobbyjacy myśliwi i ich wzorzec w mózgu
- Dugré, J. R., Potvin, S., & Turecki, G. (2025). Mroczne strony mózgu: systematyczny przegląd i metaanaliza neuronalnych korelatów ludzkiej agresji. Neuroscience & Biobehavioral Reviews.
- Fritz, M., Pfabigan, D. M., & Lamm, C. (2023). Neurobiologia agresji: najnowsze odkrycia z obrazowania strukturalnego i funkcjonalnego. Current Psychiatry Reports.
- Seidenbecher, T. et al. (2024). Badanie kliniczno-kontrolne oparte na morfometrii wokselowej i powierzchniowej objętości ciała migdałowatego u osób agresywnych. Brain Structure and Function.
- Yildirim, B. O., & Derntl, B. (2019). Neuronalne korelaty deficytów empatii u sprawców przemocy: dowody z badań fMRI. Social Cognitive and Affective Neuroscience.
- Decety, J., Chen, C., Harenski, C., & Kiehl, K. A. (2017). Psychopathy and reduced amygdala response to others' pain: A neuroimaging investigation. Journal of Abnormal Psychology.
- Fitzgerald, D. A. et al. (2020). Ekspozycja na przemoc a odczulanie neuronalne: reakcje ciała migdałowatego i wyspy pod wpływem powtarzających się bodźców afektywnych. NeuroImage.
- Anderson, N. E., Harenski, C. L., & Kiehl, K. A. (2018). Neuronalne konsekwencje zabijania w walce: modulacja ciała migdałowatego i stępienie emocjonalne. Neuropsychologia.
- Porcelli, A. J. et al. (2022). Neuronalne przetwarzanie bodźców emocjonalnych u pracowników rzeźni: dowody na odczulanie w obwodach limbicznych. Psychoneuroendocrinology.
- McNamee, R. L. et al. (2021). Otępienie afektywne w zawodach związanych z wysokim poziomem przemocy: osłabienie aktywności ciała migdałowatego i wyspy podczas zadań empatycznych. Human Brain Mapping.
- Luo, Q., & Yu, H. (2022). Podejmowanie decyzji moralnych i modulacja ciała migdałowatego podczas oceny krzywdy dotyczącej ludzi i zwierząt. Cerebral Cortex.
- Bekoff, M., & Pierce, J. (2019). Empatia wobec zwierząt i jej podłoże neuronalne: przegląd zbieżnych dowodów. Animal Sentience.
Więcej na temat łowiectwa rekreacyjnego: W dossier Psychologia łowiectwo rekreacyjne klasyfikujemy badania, motywy i skutki społeczne. Co na ten temat mówią badania, pokazuje Łowiectwo w faktach: stan badań.
Stanowisko IG Wild beim Wild: IG Wild beim Wild odrzuca łowiectwo rekreacyjne. Naszym wzorem jest kanton Genewa, który od 1974 roku obywa się bez łowiectwa rekreacyjnego: bez sezonów polowań, bez psów myśliwskich, bez polowań nagonkowych, bez ambon myśliwskich, bez okrucieństwa wobec zwierząt i przestępczości, które gdzie indziej towarzyszą sezonowi polowań. To, co działa tam od ponad pięćdziesięciu lat, obala każdy stanowisko JagdSchweiz. Związek, który opiera swoją politykę na twierdzeniach obalanych we własnych dokumentach, nie jest organizacją branżową, lecz fabryką dezinformacji.
Dzikie zwierzęta potrzebują głosu
Raz w tygodniu: analizy, petycje i tło dotyczące łowiectwa rekreacyjnego. Bezpłatnie i z możliwością rezygnacji w każdej chwili.
Wesprzyj naszą pracę
Dzięki Twojej darowiźnie pomagasz chronić zwierzęta i sprawić, by ich głos został usłyszany.
Przekaż darowiznę teraz →

