Hobbyjacy myśliwi i ich wzorzec w mózgu

W korze emocjonalnej, w której zachodzi regulacja uczuć, u tych osób niektóre obszary są zauważalnie nieaktywne.

W miejscu, w którym rozładowuje się przemoc, powstają szkody dokładnie tak samo, jak w punkcie, w który jest ona skierowana. I to w sposób jak najbardziej konkretny, na poziomie neuronalnym. Naukowcy odkryli to w toku badań. Neuropsycholodzy również potwierdzają: ciało migdałowate, jądro w mózgu, jest u osób agresywnych wyraźnie zredukowane lub zaburzone. Gdy ta centralna część mózgu jest uszkodzona, między innymi wyłączone zostaje uczucie wstrętu.

Obszary mózgu odpowiedzialne za empatię, osąd moralny i lęk są gorzej ukrwione. Myśliwi rekreacyjni nie odczuwają stresu emocjonalnego i nie potrafią zrozumieć uczuć innych, dlatego niektórzy z nich mogą mordować i zabijać bez mrugnięcia okiem.

U takich osób w korze oczodołowej i wokół ciała migdałowatego występują ciemne obszary – wyraźnie ciemniejsze w porównaniu z przeciętnym mózgiem. Są to obszary odpowiedzialne za samokontrolę i sterowanie zachowaniem. Osoba o takiej biologii mózgu jest prawdopodobnie bardzo impulsywna i w żadnym wypadku nie powinna posiadać broni.

Osoby te nie potrafią niemal odczuwać empatii, ponadto ważne obszary mózgu odpowiedzialne za mowę są u nich niedorozwinięte. Myśliwi rekreacyjni płynnie wygłaszają bzdury. Myśliwi rekreacyjni cieszą się, gdy uda im się zabić istotę żywą, czyli, jak to nazywają, ją „zebrać”.

Aby uniknąć sytuacji, w której myśliwego rekreacyjnego ogarnęłyby uczucia w obliczu cierpienia zwierząt, na przestrzeni ostatnich stuleci rozwinął się prymitywny gwarą myśliwską czyli idiotoniemiecki.

Celem tego myśliwskiego żargonu jest wyrażenie głębokiego dystansu między zwierzęciem a człowiekiem, aby uczynić akt zabijania podczas polowania mniej rażącym.

Na przykład o kozie sarny mówi się, że jest "oceniana" (pod względem wieku, płci i zdrowia), a strzał kieruje się do niej jako "podanie kuli". Upolowanej zwierzynie wkłada się do "pyska" ("Äser") tak zwany "ostatni kęs", a następnie zostaje ona "wypatroszona". Lisy nie mają młodych, lecz "miot". Krew to "pot", postrzelone zwierzę jest "spocone" i "chore od postrzału". Postrzał w brzuch sarny z wywleczonymi wnętrznościami to "trafione na łóżko" zwierzę. Skórę dzikich zwierząt nazywa się "pokryciem". Myśliwi rekreacyjni nie zabijają zwierząt, lecz pozyskują "sztukę" zwierzyny. Kruki, koty itp. to "szkodniki", i tak dalej, w gwarze myśliwskiej.

Każdy człowiek dostrzega, że za tym myśliwskim żargonem kryje się poniżenie i wyszydzenie istot żywych. Czującym i odczuwającym ból stworzeniom odbiera się w ten sposób, obok życia, także ostatnią godność. Język myśliwski jest nieistotny zarówno w codziennym użyciu, jak i w kontekście naukowym. Stanowi on wypaczenie języka niemieckiego.

Ludzie polowali na dzikie zwierzęta od tysiącleci, głównie w okresach klimatycznej biedy. Z biegiem czasu uzasadnienie polowań jednak znacznie się zmieniło. Aktywność łowiecka służyła dawniej jako sposób zdobywania pożywienia, odzieży, była koniecznością gospodarczą, przyjemnością oraz rytuałem.

Dzisiejsze zabijanie zwierząt przez współczesnego myśliwego rekreacyjnego wynika natomiast głównie z chciwości, żądzy zysku, głupoty, przyjemności, obojętności, złości, zazdrości, przechwalania się, popisywania się, chełpliwości, zawiści, tradycji, arogancji, niewiedzy, chciwości, wyniosłości, egoizmu, niechęci oraz pogardy wobec istot żywych w ogóle.

Dziś polowanie służy myśliwemu rekreacyjnemu do redukcji agresji i tego rodzaju wyciszenia w naturze. Kto zdobywa kartę łowiecką, otrzymuje zawsze dwie rzeczy: pozwolenie na zabijanie i świadectwo ogłupienia.

W nowoczesnym, w dużej mierze kształtowanym i determinowanym przez człowieka środowisku, zgodnie z opiniami znanych naukowców, badaczy, biologów łowieckich oraz przykładami z praktyki, jest jak najbardziej możliwe i etycznie odpowiedzialne pozostawienie populacji dzikich zwierząt samym sobie. Kanton Genewa znany jest z takiego nowoczesnego zarządzania dziką fauną już od ponad 40 lat. To, co dawniej robiły tam - i to robiły źle - setki myśliwych rekreacyjnych, dziś wykonuje tuzin profesjonalnych strażników przyrody, którzy w razie potrzeby interweniują w celach regulacyjnych, a nie masakrują lub zadają cierpienie lisom, borsukom, ptakom i innym zwierzętom na podstawie arbitralnych okresów łowieckich oraz z przyjemności zabijania.

Badania z zakresu psychologii i kryminologii pokazują, że ludzie, którzy dopuszczają się przemocy wobec zwierząt, nie zatrzymują się na tym; wielu z nich kontynuuje ją wobec innych ludzi. Przykładów takich przypadków jest dziś mnóstwo. Myśliwi są zabójcami!„Łowiectwo to pasja, a nawet nałóg, który nas uszczęśliwia, który nami rządzi i który nas dręczy” - pisze myśliwy Luzius Theler.

Monopol na przemoc, wraz z profesjonalnymi strażnikami przyrody, powinien należeć do państwa, a nie być delegowany bandom myśliwych.

Więcej na ten temat w dossier: Psychologia polowania

1. Rząd kantonu Solura broni znęcania się nad zwierzętami
2. Amygdala and violence
3. Zrozumienie związku między okrucieństwem wobec zwierząt a przemocą w rodzinie: bioekologiczny model systemowy
4. Dzieciństwo bez sumienia
5. Dlaczego niektórzy ludzie stają się morderczo złymi
6. Violence as a source of pleasure or displeasure is associated with specific functional connectivity with the nucleus accumbens
7. Ludzie, którzy dręczą zwierzęta, rzadko na tym poprzestają
8. Gorączka łowiecka
9. Nowe badanie: seryjni mordercy mają niedorozwinięte mózgi
10. Kiedy dzieci dręczą zwierzęta – jak powinni reagować rodzice
11. Dlaczego mężczyźni polują na trofea: popisywanie się i psychologia wstydu
12. „Zabijanie może sprawiać przyjemność“
13. Łowiectwo a nielegalna przemoc wobec ludzi
14. Lepiej zrozumieć myśliwych
15. Wywiad: Petra Klages z seryjnym mordercą Frankiem Gustem
16. Różnice psychologiczno-socjologiczne między hobbystami-myśliwymi a niemyśliwymi
17. Anatomia ludzkiej destrukcyjności
18. Czy on ma „bzika“?
19. Namiętność myśliwego
20. Łowiectwo a nielegalna przemoc wobec ludzi i innych zwierząt: analiza zależności
21. Myśliwi i sprawcy przemocy seksualnej
22. Dane z Ohio potwierdzają związek między łowiectwem a wykorzystywaniem dzieci
23. Statystyki z Michigan potwierdzają łowiectwo,  wykorzystywanie dzieci
24. Zapobieganie przemocy domowej przy użyciu broni
25. Myśliwi sportowi – umysły przestępców?
26. Polowanie i myśliwi: psychoanaliza
27. Badacz odnajduje w mózgach seryjnych morderców określony wzorzec
28. Mózg
29. Hobbyjacy myśliwi i ich wzorzec w mózgu
30. Dugré, J. R., Potvin, S., & Turecki, G. (2025). Mroczne strony mózgu: systematyczny przegląd i metaanaliza neuronalnych korelatów ludzkiej agresji. Neuroscience & Biobehavioral Reviews.
31. Fritz, M., Pfabigan, D. M., & Lamm, C. (2023). Neurobiologia agresji: najnowsze odkrycia z obrazowania strukturalnego i funkcjonalnego. Current Psychiatry Reports.
32. Seidenbecher, T. et al. (2024). Badanie kliniczno-kontrolne oparte na morfometrii wokselowej i powierzchniowej objętości ciała migdałowatego u osób agresywnych. Brain Structure and Function.
33. Yildirim, B. O., & Derntl, B. (2019). Neuronalne korelaty deficytów empatii u sprawców przemocy: dowody z badań fMRI. Social Cognitive and Affective Neuroscience.
34. Decety, J., Chen, C., Harenski, C., & Kiehl, K. A. (2017). Psychopathy and reduced amygdala response to others' pain: A neuroimaging investigation. Journal of Abnormal Psychology.
35. Fitzgerald, D. A. et al. (2020). Ekspozycja na przemoc a odczulanie neuronalne: reakcje ciała migdałowatego i wyspy pod wpływem powtarzających się bodźców afektywnych. NeuroImage.
36. Anderson, N. E., Harenski, C. L., & Kiehl, K. A. (2018). Neuronalne konsekwencje zabijania w walce: modulacja ciała migdałowatego i stępienie emocjonalne. Neuropsychologia.
37. Porcelli, A. J. et al. (2022). Neuronalne przetwarzanie bodźców emocjonalnych u pracowników rzeźni: dowody na odczulanie w obwodach limbicznych. Psychoneuroendocrinology.
38. McNamee, R. L. et al. (2021). Otępienie afektywne w zawodach związanych z wysokim poziomem przemocy: osłabienie aktywności ciała migdałowatego i wyspy podczas zadań empatycznych. Human Brain Mapping.
39. Luo, Q., & Yu, H. (2022). Podejmowanie decyzji moralnych i modulacja ciała migdałowatego podczas oceny krzywdy dotyczącej ludzi i zwierząt. Cerebral Cortex.
40. Bekoff, M., & Pierce, J. (2019). Empatia wobec zwierząt i jej podłoże neuronalne: przegląd zbieżnych dowodów. Animal Sentience.