Recreatieve Jagers en hun patroon in het brein

In de emotionele cortex, waar de emotieregulatie plaatsvindt, zijn bij deze mensen bepaalde gebieden opvallend inactief.

Op de plek waar geweld wordt ontladen, ontstaat evenveel schade als op het punt waarop het gericht is. En dat op een heel concreet, neuronaal niveau. Wetenschappers hebben dit bij onderzoeken vastgesteld. Ook neuropsychologen bevestigen dit: de amygdala, een kerngebied in de hersenen, is bij gewelddadige personen opvallend onderontwikkeld of gestoord. Als dit centrale hersengebied defect is, wordt onder andere het walginggevoel uitgeschakeld.

Hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor empathie, moreel oordeelsvermogen en angst worden slechter doorbloed. Recreatieve jagers ervaren geen emotionele stress en kunnen zich niet inleven in de gevoelens van anderen. Daardoor kunnen sommigen moorden en doden zonder ook maar met hun ogen te knipperen.

Bij dit soort mensen zijn er donkere gebieden in de orbitale cortex en rond de amygdala – duidelijk donkerder in vergelijking met een gemiddeld brein. Dit zijn gebieden die verantwoordelijk zijn voor zelfbeheersing en gedragssturing. Een persoon met deze hersenbiologie is waarschijnlijk zeer impulsief en zou in geen geval een wapen mogen bezitten.

Deze mensen kunnen nauwelijks empathie voelen, en bovendien zijn belangrijke hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor taal, onderontwikkeld. Recreatieve jagers praten vloeiend onzin. Recreatieve jagers zijn blij wanneer ze een levend wezen mochten doden, oftewel het mochten «oogsten».

Om te voorkomen dat een recreatieve jager overmand wordt door gevoelens bij het aanschouwen van dierenleed, heeft zich in de loop van de afgelopen eeuwen het primitieve jagerslatijn oftewel het idiotenduits ontwikkeld.

Doel van deze jagerstaal is om een diepgaande afstand tussen dier en mens tot uitdrukking te brengen, om de dodingshandeling tijdens de jacht te bagatelliseren.

Jagdunfälle und tödliche Straftaten mit Hobby-Jägerwaffen

Zo wordt een reegeit “aangesproken” (beoordeeld op leeftijd, geslacht en gezondheid), en wordt haar “de kogel aangeboden”. Het geschoten wild krijgt een “breuk” (laatste hap) in de “bek” gelegd en wordt vervolgens “uitgehaald” (schoongemaakt). Vossen hebben geen jongen, maar een “worp”. Bloed heet “zweet”, een aangeschoten dier is “aangezweet” en “ziekgeschoten”. Een buikschot bij een ree met naar buiten hangende ingewanden wordt een “waidwond stuk wild” genoemd. De huid van wilde dieren noemt men een “deken”. Recreatieve jagers doden geen dieren, maar schieten een “stuk” wild. Kraaiachtigen, katten enzovoort zijn “roofgespuis”, en zo gaat het maar door in het jagerslatijn.

Iedereen begrijpt dat achter deze jagerstaal een vernedering en bespotting van levende wezens schuilgaat. Zo ontneemt men gevoelige, pijngevoelige schepsels naast hun leven ook nog hun laatste waardigheid. De jagerstaal is zowel voor het dagelijks gebruik als in wetenschappelijke context irrelevant. Het is een verminking van de taal.

Mensen jaagden al duizenden jaren voornamelijk in tijden van klimatologische nood op wilde dieren. In de loop der tijd is de rechtvaardiging voor de jacht echter sterk veranderd. Vroeger diende de jacht als middel om aan voedsel en kleding te komen, uit economische noodzaak, voor vermaak en als ritueel.

Het huidige doden van dieren door de moderne recreatieve jager komt daarentegen voornamelijk voort uit hebzucht, winstbejag, domheid, genot, onverschilligheid, ergernis, afgunst, wichtigdoenerij, opschepperij, aanstellerij, jaloezie, traditie, arrogantie, onwetendheid, gulzigheid, hooghartigheid, egoïsme, misgunst en minachting voor levende wezens in het algemeen.

Tegenwoordig dient de jacht de recreatieve jager om agressie af te reageren en om op die manier tot rust te komen in de natuur. Wie het jachtdiploma haalt, krijgt altijd twee dingen: een bewijs om te doden en een bewijs van verdomming.

In de hedendaagse, grotendeels door mensen bepaalde en vormgegeven omgeving is het volgens gerenommeerde wetenschappers, onderzoekers, wildbiologen en praktijkvoorbeelden zonder meer mogelijk en ethisch verantwoord om wildpopulaties aan zichzelf over te laten. Het kanton Genève kent dit moderne wildbeheer al meer dan 40 jaar. Wat daar vroeger honderden recreatieve jagers ook nog slecht deden, wordt tegenwoordig door een dozijn professionele wildbeheerders gedaan, die indien nodig regulerend ingrijpen en niet op basis van willekeurige jachttijden en uit plezier in het doden vos, das, vogels en andere dieren afslachten of leed toebrengen.

Onderzoek in de psychologie en criminologie toont aan dat mensen die geweld tegen dieren plegen, het daar niet bij laten; velen van hen gaan door tegen hun medemensen. Dergelijke praktijkvoorbeelden zijn er tegenwoordig in overvloed. Jagers zijn moordenaars!„Jagen, dat is een passie, zelfs een verslaving, die ons gelukkig maakt, ons beheerst en ons kwelt” schrijft de jager Luzius Theler.

Gewalt an Schulen und Hobby-Jäger?

Het geweldsmonopolie hoort met professionele wildbeheerders in handen van de staat te liggen, en mag niet worden gedelegeerd aan jagersbendes.

Meer hierover in het dossier: Psychologie van de jacht

1. Regering van Solothurn verdedigt dierenmishandeling
2. Amygdala and violence
3. Het verband tussen dierenmishandeling en geweld in het gezin begrijpen: het bio-ecologische systeemmodel
4. Kindertijd zonder geweten
5. Waarom sommige mensen moorddadig kwaadaardig worden
6. Violence as a source of pleasure or displeasure is associated with specific functional connectivity with the nucleus accumbens
7. Mensen die dieren mishandelen, laten het zelden daarbij
8. Jachtkoorts
9. Serial Killers Have Under-Developed Brains, Says New Study
10. Wanneer kinderen dieren mishandelen – zo moeten ouders reageren
11. Why Men Trophy Hunt: Showing Off and the Psychology of Shame
12. „Doden kan plezierig zijn“
13. Hunting and Illegal Violence Against Humans
14. Jagers beter begrijpen
15. Interview: Petra Klages met seriemoordenaar Frank Gust
16. Psychologisch-sociologische verschillen tussen recreatieve jagers en niet-jagers
17. Anatomie van de menselijke destructiviteit
18. Heeft die een schot?
19. De passie van de jager
20. Hunting and Illegal Violence Against Humans and Other Animals: Exploring the Relationship
21. Hunters and molesters
22. Ohio data confirms hunting/child abuse
23. Michigan stats confirm hunting,  child abuse
24. Huiselijk geweld met wapens voorkomen
25. Cazadores deportivos – Mentes criminales?
26. Jacht en jagers: psychoanalyse
27. Een onderzoeker vindt in de hersenen van seriemoordenaars een bepaald patroon
28. Het brein
29. Recreatieve Jagers en hun patroon in het brein
30. Dugré, J. R., Potvin, S., & Turecki, G. (2025). The dark sides of the brain: A systematic review and meta-analysis of neural correlates of human aggression. Neuroscience & Biobehavioral Reviews.
31. Fritz, M., Pfabigan, D. M., & Lamm, C. (2023). Neurobiology of Aggression: Recent findings from structural and functional imaging. Current Psychiatry Reports.
32. Seidenbecher, T. et al. (2024). A case-control voxel- and surface-based morphometric study of amygdala volume in aggressive individuals. Brain Structure and Function.
33. Yildirim, B. O., & Derntl, B. (2019). Neural correlates of empathy deficits in violent offenders: Evidence from fMRI. Social Cognitive and Affective Neuroscience.
34. Decety, J., Chen, C., Harenski, C., & Kiehl, K. A. (2017). Psychopathy and reduced amygdala response to others' pain: A neuroimaging investigation. Journal of Abnormal Psychology.
35. Fitzgerald, D. A. et al. (2020). Blootstelling aan geweld en neurale afstomping: reacties van amygdala en insula bij herhaalde affectieve stimuli. NeuroImage.
36. Anderson, N. E., Harenski, C. L., & Kiehl, K. A. (2018). Neurale gevolgen van doden in gevechtssituaties: modulatie van de amygdala en emotionele afstomping. Neuropsychologia.
37. Porcelli, A. J. et al. (2022). Neurale verwerking van emotionele stimuli bij slachthuismedewerkers: bewijs voor afstomping in limbische circuits. Psychoneuroendocrinology.
38. McNamee, R. L. et al. (2021). Affectieve afstomping in beroepen met veel geweld: verzwakking van amygdala en insula tijdens empathietaken. Human Brain Mapping.
39. Luo, Q., & Yu, H. (2022). Morele besluitvorming en modulatie van de amygdala bij het beoordelen van schade aan mensen en dieren. Cerebral Cortex.
40. Bekoff, M., & Pierce, J. (2019). Empathie voor dieren en de neurale grondslagen ervan: een overzicht van convergerend bewijs. Animal Sentience.