Światowy Dzień Ochrony Zwierząt

4 października przypada Międzynarodowy Dzień Ochrony Zwierząt.

Święto to zawdzięczamy niemieckiemu obrońcy zwierząt i pisarzowi Heinrichowi Zimmermannowi. Urodził się w 1888 roku i angażował się na rzecz lepszego traktowania zwierząt.

Przez wiele lat domagał się ustanowienia osobnego dnia poświęconego ochronie zwierząt. 8 maja 1931 roku jego starania zostały uwieńczone sukcesem. Podczas Międzynarodowego Kongresu Ochrony Zwierząt we Florencji ogłoszono 4 października pierwszym międzynarodowym „Światowy Dzień Ochrony Zwierząt”. Jako datę wybrano 4 października – dzień imienin Franciszka z Asyżu.

Franciszek z Asyżu – założyciel zakonu franciszkanów i patron zwierząt – widział w zwierzęciu żywe stworzenie Boże i brata człowieka. Jeszcze ważniejsze jest jednak to, że Franciszek z Asyżu własnym życiem dawał świadectwo i niestrudzenie głosił ideę jedności stworzenia w duchu równości wszystkich wobec Boga i względem siebie nawzajem. Nawet najmniejszego robaka uważał za stworzenie chciane przez Boga, a tym samym godne ochrony. 4 października 1228 roku, dwa lata po swojej śmierci 3 października 1226 roku, został ogłoszony świętym.

Z okazji Światowego Dnia Zwierząt 4 października pilnie potrzebna jest zmiana kursu w podejściu do dzikich zwierząt. Między kryzysem klimatycznym, pandemicznym rozprzestrzenianiem się zoonoz (chorób takich jak COVID-19, przenoszonych ze zwierząt na ludzi), nasileniem globalnej hodowli przemysłowej oraz wymieraniem gatunków i utratą bioróżnorodności a wykorzystywaniem dzikich zwierząt przez myśliwych rekreacyjnych istnieje oczywisty związek. Kwestia ochrony zwierząt powinna stać się kwestią praw zwierząt, a co więcej – centralnym pytaniem o przyszłość.

Ledwie kilka ważnych dla ekosystemu osobników, takich jak ryś czy wilk, pojawiło się w kraju, a myśliwi rekreacyjni i inni wykorzystujący zwierzęta znowu czują się przytłoczeni. W całym kraju głośno domagają się, by poprzez rewizje prawa łowieckiego stworzyć możliwości zabijania i odstrzału tych zwierząt.

W stanie pierwotnym, czyli tam, gdzie myśliwy rekreacyjny nie zaburzył życia i bioróżnorodności w przyrodzie, istnieją populacje dzikich zwierząt, które dynamicznie się dostosowują. Drapieżniki, surowe zimy itp. dbają o to, by nie dochodziło do masowego rozmnażania. Myśliwi rekreacyjni natomiast do dziś powodują katastrofalną nierównowagę w przyrodzie. Dzięki wysokim, sztucznie wyhodowanym stanom zwierzyny płowej zagrażają na przykład lasom ochronnym w regionach górskich.

Łowiectwo udaje coś, czym wcale nie jest. Łowiectwo rekreacyjne, w takiej postaci, w jakiej uprawia się je dzisiaj, nie jest ani wielowiekowym rzemiosłem, ani tradycją, ani kulturą.

Myśliwi rekreacyjni (poza wiwisekcją) zadają zwierzętom najwięcej cierpienia i krzywd, zwłaszcza przez sposób zabijania.

Od dziesięcioleci łowiectwo jak najostrzej sprzeciwia się oświeconemu, naukowemu i etycznemu rozumieniu przyrody i zwierząt. Dzikie zwierzęta są darem Boga, istotami żywymi, których nie można po prostu zbierać jak warzyw czy owoców w ramach błędnie pojmowanego obcowania z naturą. Ponadto dziczyzna powoduje choroby.

Kto zabija bezsensownie, ten nie chroni, a cywilizowanemu społeczeństwu to nic nie daje. Dzisiejsze łowiectwo, ze wszystkimi swoimi okrucieństwami wobec zwierząt, odbywa się w większości W ŻADNYM WYPADKU! w interesie społeczeństwa, przyrody, bioróżnorodności czy krajobrazu kulturowego.

Produkty zwierzęce nie są czymś oczywistym, a ich spożywanie jest często znacznie bardziej szkodliwe, niż jest to transparentne dla konsumentów. Promowanie żywienia roślinnego może być kluczem do dalekosiężnej zmiany systemowej, która chroni człowieka, zwierzęta i środowisko.