Kanton Wallis strzela do niewłaściwych wilków

Od 2023 roku jesienią i zimą można odstrzeliwać pojedyncze wilki, a nawet całe watahy. Kantony muszą w tym celu ubiegać się o zgodę Federalnego Urzędu ds. Środowiska. Już w sezonie 2023/24 wskaźnik błędów w Wallis wynosił 50 procent – drugi rok z rzędu.

Redakcja Wild beim Wild — 21 lipca 2025

Kanton Wallis strzela do niewłaściwych wilków

Wilk w ostatnich latach wywołał wiele dyskusji i kontrowersji w Szwajcarii, zwłaszcza w kantonach Wallis i Gryzonia.

Powrót wilka do regionu alpejskiego przyniósł ze sobą pozytywne aspekty. Podczas gdy obrońcy przyrody postrzegają wilka jako ważny element zdrowego ekosystemu, wiele gospodarstw rolnych widzi w nim zagrożenie. Rolnicy muszą zatem mieć dostęp do skutecznych zasobów i informacji na temat sposobów lepszej ochrony swoich zwierząt przed wilkami, takich jak instalacje ogrodzeniowe, wypas pod nadzorem czy wykorzystanie psów pasterskich.

Kanton Valais zabił między wrześniem 2024 a styczniem 2025 łącznie 34 wilki, częściowo nielegalnymi metodami, na Łowiectwo. Analiza DNA wykazała, że tylko połowa zabitych zwierząt należała do watah problematycznych zatwierdzonych przez Federalny Urząd ds. Środowiska.

Decyzja o odstrzale wilka powinna opierać się na solidnych badaniach naukowych, aby zapewnić, że dotyczy właściwych osobników i że populacja nie jest zagrożona przez fatalnie wyszkolonych myśliwych hobbystów.myśliwych narażania populacji.

Pozostałe wilki znalazły się w niewłaściwym czasie w niewłaściwym miejscu i zostały niepotrzebnie zastrzelone. Postępowanie władz kantonu Wallis opiera się na założeniu, że wszystkie wilki w wyznaczonym obszarze odstrzału mogą zostać legalnie zabite, niezależnie od tego, czy stwarzają problem, czy nie.

Krytycy, w tym obrońcy zwierząt i przyrody, wskazują na wysoki wskaźnik błędów i domagają się dokładniejszej weryfikacji.

Dla porównania kanton Gryzonia osiąga inne wyniki, ponieważ tam bez etyki i moralności celowo odstrzeliwane są młode wilki, co jest międzynarodowo potępiane. Ponadto taki sposób postępowania uznawany jest za niezgodny z zasadami dobrego łowiectwa. Wielu strzelców samo posiada psy, co dodatkowo rodzi pytania o higienę psychiczną.

Wolfswelpen in der Schweiz im Kreuzfeuer

BAFU popiera dotychczasowe działania w Wallis i Gryzonii mimo krytyki ze strony Konwencji Berneńskiej i nie widzi potrzeby zmiany postępowania, chociaż wysoki wskaźnik błędów jest nie do zaakceptowania.

Jeśli zastrzelony zostanie w szczególności wilk, który nie należy do zwierząt problematycznych, może to w dłuższej perspektywie prowadzić do nasilenia problemów. Przyczyny to:

Struktura watahy: Wilki żyją w watahach, a zastrzelenie osobnika alfa może zdestabilizować całą strukturę watahy. Może to spowodować, że inne wilki przemieszczą się na nowe terytoria, co nasila konflikty z ludźmi i zwierzętami gospodarskimi.
Doświadczenie i uczenie się: Starsze wilki mają zazwyczaj więcej doświadczenia w obchodzeniu się ze zwierzętami gospodarskimi i mogą przyczynić się do tego, że młodsze, niedoświadczone wilki nie wchodzą w konflikt z gospodarstwami rolnymi. Usunięcie takich wilków może mieć niezamierzone konsekwencje.

Środki rozwiązywania problemów

Szersza edukacja społeczeństwa na temat zachowań wilków i ich roli w ekosystemie może pomóc w łagodzeniu obaw i wspierać lepsze zrozumienie złożonych zależności.

Wilki i inni drapieżnicy szczytowi odgrywają ważną rolę w naturalnych ekosystemach. W obliczu globalnego kryzysu prowadzącego do powszechnego załamania różnorodności biologicznej, wilki – zdaniem obrońców przyrody – przyczyniają się do utrzymania zdrowia gatunków, na które polują, poprzez eliminowanie słabych lub chorych zwierząt oraz ograniczanie rozprzestrzeniania się chorób, takich jak borelioza. Utrzymują populacje saren, dzików i innych kopytnych pod kontrolą i w ruchu, dzięki czemu rośliny i krzewy, które w przeciwnym razie mogłyby zostać zjedzone, mają szansę na wzrost. Ich obecność jest celebrowana przez ekologów jako znak nadziei na regenerację przyrody.

W lasach i na polach często bez sensu poruszają się myśliwi hobbyści, którzy próbują "dostosować" przyrodę strzelaniem tak, by sarny i jelenie się ukrywały. Myśliwi hobbyści zaburzają dynamikę populacji. Tam, gdzie sarny i jelenie są bardzo płochliwe z powodu silnej presji łowieckiej, unikają terenów o słabym pokryciu roślinnym, nawet jeśli oferują one dobre pożywienie. Pozostają wówczas w lesie, gdzie poza młodymi drzewami niewiele jest do jedzenia. Ponieważ zwierzęta dzikie z powodu presji łowieckiej często nie znajdują nic innego do jedzenia, ogryzają w lesie drzewa. Mogą przy tym zniszczyć znaczną część młodych drzew, które są jednak ważne dla przebudowy lasu.

Las ochronny w Szwajcarii ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa i dobrostanu ludności, a także dla ochrony środowiska. Pełni on kilka ważnych funkcji:

Ochrona przed zagrożeniami naturalnymi: Lasy ochronne stabilizują glebę i zapobiegają osuwiskom, lawinom błotnym i obrywom skalnym, zwłaszcza w regionach górskich. Dzięki temu chronią osiedla, drogi i infrastrukturę przed szkodami i zagrożeniami.
Ochrona przed powodziami: Poprzez zatrzymywanie wody i opóźnianie jej odpływu lasy ochronne przyczyniają się do łagodzenia zjawisk powodziowych i zapobiegania zalaniom.
Zachowanie różnorodności biologicznej: Lasy ochronne stanowią siedlisko dla licznych gatunków zwierząt i roślin oraz przyczyniają się do różnorodności biologicznej.
Ochrona klimatu: Lasy magazynują CO₂ i tym samym przyczyniają się do ochrony klimatu. Las ochronny jest ważnym elementem zrównoważonej gospodarki leśnej i ochrony środowiska.
Rekreacja i doświadczenie przyrody: Lasy ochronne są także miejscami wypoczynku, oferują doświadczenie przyrody i przyczyniają się do zdrowia psychicznego.

Podsumowując, las ochronny w Szwajcarii jest niezbędny do zapewnienia bezpieczeństwa ludności, zachowania środowiska i zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych. Pielęgnacja i utrzymanie tych lasów są zatem kluczowymi zadaniami szwajcarskiej ochrony przyrody.

Dalsze artykuły

Redakcja Wild beim Wild

Wszystkie wpisy są przygotowywane przez IG Wild beim Wild oraz zewnętrznych współautorków i współautorów. Badania, struktura i procesy redakcyjne mogą być przy tym wspierane przez narzędzia oparte na sztucznej inteligencji.