Myśliwi rekreacyjni z Gryzonii po raz kolejny kłusują na wilka

Na podstawie dotychczasowych ustaleń znalezione zwierzę to urodzony w 2015 roku młody samiec wilka. Robotnicy leśni znaleźli padlinę 15.3.2016 pod mostem drogowym na terenie gminy Sils im Domleschg w Gryzonii.

Padlinę przekazano do dokładnego zbadania i ustalenia przyczyny śmierci Instytutowi Patologii Uniwersytetu w Bernie.

Śmierć nastąpiła prawdopodobnie przed kilkoma dniami. Na podstawie zastanej sytuacji należy zakładać, że wilk nie został zastrzelony w miejscu znalezienia, lecz jako padlina został wyrzucony przez krawędź mostu do wąwozu.

Urząd ds. Łowiectwa i Rybołówstwa złożył do prokuratury Gryzonii zawiadomienie o przestępstwie przeciwko nieznanemu sprawcy.

Gryzonia nie ma wyłącznego monopolu na łowieckie brudy

To już drugi Wilk, który w ostatnich dniach został nielegalnie zabity w Szwajcarii. 7 marca nad brzegiem Rodanu w Raron w Valais znaleziono padlinę wilka. Zwierzę również zginęło w wyniku postrzału oddanego przez zabójcę.

Dla Wild beim Wild jest to kolejny sygnał, że w otoczeniu myśliwych rekreacyjnych dominuje energia przestępcza, a presję wywiera się metodami samosądu. Dopiero 9 marca 2016 roku Rada Stanów wypowiedziała się przeciwko przeniesieniu wilka do kategorii „gatunków zwierząt łownych”. Wyraźnie – 26 głosami do 17 – odrzuciła ona ten wniosek byłego walijskiego radnego Rady Stanów z ramienia CVP, René Imoberdorfa. Rada Stanów powiedziała „nie” także inicjatywie kantonalnej kantonu Valais o tej samej treści. Teraz w ciągu jednego tygodnia znaleziono 2 nielegalnie odstrzelone wilki. Wskazuje to na zaplanowaną akcję ze strony problematycznych myśliwych rekreacyjnych, prawdopodobnie ze środowiska hodowców. W centrum uwagi znajduje się przy tym także radny Rady Stanów Beat Rieder z walijskiej skandalicznej partii CVP, który kilkakrotnie zapowiadał te Kłusownictwo z wyprzedzeniem. W Gryzonii po raz ostatni znaleziono wilka zabitego przez kłusowników w styczniu 2014 roku, a w Valais jest to już jeszcze dawniejsza historia. Liczba nieujawnionych przypadków może być jednak wyższa, zwłaszcza w Valais.

Na najstarszej osi migracyjnej wilków w Valais do dziś nie zaobserwowano tworzenia się watah, co jest nienaturalne.

Podejrzenie nasuwa się samo: w Valais wilki są potajemnie zabijane. Według pogłosek są potem rozdrabniane w turbinach wodnych lub zakopywane. Dla tego drugiego istniałaby wręcz swego rodzaju państwowa legitymacja: walijski radny stanowy Maurice Tornay (CVP) w 2013 roku faktycznie wezwał do kłusownictwa, gdy w wywiadu powiedział: „Zobaczyć, zastrzelić, zakopać, zamilczeć.”

Wilk w Szwajcarii jest przede wszystkim problemem walijskim. Górski kanton Gryzonia – z podobną liczbą owiec jak Valais – odnotował w 2015 roku zaledwie 19 zagryzień. W kantonie Valais wilki zagryzły 158 owiec i kóz. Czyli mniej niż osiem razy tyle. I to mimo że w Gryzonii żyje znacznie więcej wilków niż w Valais. Wilk w ostatecznym rozrachunku wręcz chroni owce i kozy. O ile dawniej w Alpach około 10 000 owiec rocznie ginęło z powodu niedbałych hodowców (choroby, wypadki, upadki itp.), o tyle dziś, dzięki koncepcji ochrony wilka i pasterzom, jest to już tylko około 5 000.

Wilk jest uznawany za niegroźnego dla człowieka, a nawet unika kontaktu z ludźmi, o ile ci nie wabią wilków (dokarmianie itp.). Obawy są całkowicie nie na miejscu. Myśliwi rekreacyjni, politycy czy kleszcze mogą być znacznie bardziej agresywni i szkodliwi! Wilk i Ryś są postrzegane turystycznie jako atrakcja i symbol nienaruszonej przyrody. Wilk, ryś i Lis mają niezwykle ważny wpływ na zdrowy ekosystem. Przez łowiectwo rekreacyjne i kłusownictwo każdy kanton może ponieść duże straty wizerunkowe, które negatywnie odbijają się nie tylko na turystyce.

Chronologia wilka w Gryzonii

1. Samica wilka zostaje zabita 9 września 1954 roku na hali Campascio d’Ur koło Poschiavo (GR).
2. Na Lenzerheide (GR) zostaje 13 grudnia 1978 roku zastrzelony samiec wilka. Ważył 36 kg. Odstrzał świętowano w obecności osobistości publicznych.
3. W porozumieniu z rządem federalnym kanton Gryzonia zarządza 20 sierpnia 2001 roku odstrzał wilka w dolinie Bergell. Do początku sezonu łowieckiego w kantonie Gryzonia strażnicy przyrody bezskutecznie poświęcają 420 godzin na odstrzał wilka.
4. Wilk (9. wilk, samiec, przebywał w Szwajcarii co najmniej 8 miesięcy) zostaje 29 września 2001 roku zastrzelony przez myśliwego rekreacyjnego w okolicy Margna (GR), przy przełęczy Maloja. Jest to dorosły, 42-kilogramowy samiec z włoskiej populacji.
5. W reprezentatywnym sondażu zleconym przez Pro Natura, przeprowadzonym 10 maja 2009 roku przez instytut badania rynku gfs-zürich, ponad 70% ankietowanych opowiada się przeciwko odstrzałowi wilków i rysiów, nawet jeśli ich obecność prowadzi do zmniejszenia zysków z łowiectwa.
6. 30 września 2010 roku Rada Narodowa zajęła się 14 interwencjami dotyczącymi wilka, a także tematów Konwencji berneńskiej, rozszerzenia pojęcia szkód wyrządzonych przez zwierzynę i wypasu owiec na halach. Postanowiła, że Szwajcaria ma zgłosić do Konwencji berneńskiej zastrzeżenie dotyczące wilka, a jeśli to nie będzie możliwe, wystąpić z porozumienia o ochronie gatunków. Rada Narodowa chce również, aby uszczuplenie dochodów kantonów z regale łowieckiego stanowiło tak zwaną szkodę łowiecką, a tym samym mogło być powodem regulacji gatunków chronionych. Rozbudowę ochronie stad Rada Narodowa odrzuciła.
7. Rada Stanów podąża w marcu 2011 roku za Radą Narodową i wbrew zaleceniu swojej komisji ds. środowiska oraz organizacji ochrony przyrody opowiada się za zmianą rozporządzenia łowieckiego, tak aby w przyszłości można było odstrzeliwać gatunki chronione, jeśli kantony mają niższe wpływy z łowiectwa.
8. Pierwsze potomstwo wilków w Szwajcarii zostaje potwierdzone we wrześniu 2012 roku. Po wielu latach obecności wilków w Szwajcarii dwa wilki znalazły się na grisońskim Calanda i założyły rodzinę z co najmniej czterema młodymi. Ogólnokrajowa inicjatywa «Wilk, niedźwiedź i ryś» nie dochodzi do skutku. Inicjatywa «Na rzecz ochrony dużych drapieżników (niedźwiedzia, wilka i rysia)» organizacji Pro Fauna zostaje zapoczątkowana, ale kończy się niepowodzeniem na etapie zbierania podpisów.
9. W styczniu 2014 roku dwa wilki zostają nielegalnie zastrzelone: jednego zabija myśliwy rekreacyjny, który pomylił go z lisem (M44), drugi pada ofiarą kłusownictwa (M42).
10. W listopadzie 2013 roku Rada Federalna zwiększa środki na ochronę stad i zabezpiecza ją prawnie w rozporządzeniu o łowiectwie.
11. Wataha z Calandy po raz trzeci doczekuje się potomstwa latem 2014 roku. Potwierdzono co najmniej trzy szczenięta.
12. We wrześniu 2014 roku Pro Natura i WWF przyjmują z zastrzeżeniem zrewidowaną koncepcję dotyczącą wilka. Cieszy to, że po raz pierwszy uznaje ona pozytywny wpływ wilka i rysia na populacje dzikich zwierząt i ekosystem. Odstrzały regulacyjne wchodzą jednak w grę dla WWF i Pro Natura tylko wtedy, gdy istnieje zdolna do przetrwania populacja, co obecnie jeszcze nie ma miejsca. Obie organizacje domagają się negocjacji przy okrągłym stole, aby móc kontynuować porozumienie z 2012 roku.
13. Koncepcja dotycząca wilka zostaje zawieszona jesienią 2014 roku, ponieważ składane są kolejne interwencje polityczne. Pro Natura nie sprzeciwia się zasadniczo rewizji ustawy łowieckiej (motion Englera), która ma uregulować współistnienie wilka i ludności górskiej oraz wprowadzić regulację liczebności populacji. Warunkiem pozostaje zdolna do przetrwania populacja. Możliwość polowania na wilka (motion Imoberdorfa) Pro Natura odrzuca kategorycznie.
14. W grudniu 2014 roku radna federalna Doris Leuthard ogłasza kolejną rewizję rozporządzenia o łowiectwie. Ma ona ułatwić ingerencje w watahy, choć w Szwajcarii żyje dotąd tylko jedna rodzina wilków. Pro Natura jest rozczarowana tym przeciwskutecznym, pochopnym krokiem. Oczekuje od Doris Leuthard większego zaangażowania na rzecz rzeczowej polityki ukierunkowanej na rozwiązania. Pro Natura od dawna domaga się krajowego, merytorycznego zarządzania wilkiem, które nie ogranicza się do odstrzałów, lecz uwzględnia także ekologicznie ważną rolę wilka (np. w planowaniu łowieckim i gospodarce leśnej), lepszą ochronę stad, rzetelną i szeroką informację społeczeństwa oraz aspekty turystyczne.
15. Szwajcarskie Zrzeszenie na rzecz Regionów Górskich SAB ogłosiło w maju 2015 roku, że chce prowadzić biuro Stowarzyszenia na rzecz Szwajcarii bez dużych drapieżników. Pro Natura wysłała list do kantonów będących członkami SAB, prosząc je o sprzeciw. Nie do przyjęcia jest, by stowarzyszenie finansowane ze środków publicznych wspierało cel niezgodny z konstytucją. SAB wycofało się następnie i obiecało wykonywać wyłącznie prace administracyjne. Statut stowarzyszenia pozostaje nieznany, mimo bezpośredniego zapytania.
16. W listopadzie 2015 roku kantony Gryzonia i St. Gallen wystąpiły do Federalnego Urzędu Ochrony Środowiska o zezwolenie na odstrzał dwóch młodych wilków z watahy Calanda. Uzasadniono to tym, że wilki utraciły płochliwość wobec człowieka. Odstrzał ma zmienić to zachowanie. Pro Natura jest przekonana, że takie zachowanie nie stanowi problemu. Ze względu na niewielkie szanse powodzenia na drodze prawnej nie wniosła jednak sprzeciwu, krytykuje natomiast zasadniczo rozporządzenie łowieckie.
17. Zmieniona koncepcja dotycząca wilka weszła w życie w styczniu 2016 roku. Nowością jest przede wszystkim tabela służąca do oceny zachowania wilków. Pro Natura nie zgadza się z tymi kryteriami, ponieważ naturalne zachowanie wilków jest niepotrzebnie i pochopnie interpretowane jako „niebezpieczne".
18. W marcu 2016 roku młody samiec wilka z watahy Calanda został zabity przez kłusowników i znaleziony pod mostem drogowym na terenie gminy Sils im Domleschg (GR).

Powiązane dossier i artykuły:

• Dossier: Wilk w Europie
• Dossier: Prawo łowieckie i kontrola
• Dossier: Ochrona stad w Szwajcarii
• Dossier: łowiectwo w Szwajcarii
• Dossier: lobby myśliwych w Szwajcarii
• Dossier: Polowanie specjalne w Gryzonii
• Wprowadzenie do krytyki łowiectwa
• Włącz się