«Hobby-myśliwi są częścią rozwiązania»? PR lobby w teście faktów

Powodem jest artykuł włoskiego portalu myśliwskiego Caccia Passione z 22 maja 2026.

Powołuje się on na tak zwany «Manifest różnorodności biologicznej» i wymienia ponad 550 projektów ochrony przyrody europejskich myśliwych jako dowód. Kto przyjrzy się bliżej, rozpozna jednak znajomy schemat: lobby samo ocenia własne zadania domowe.

Lobby samo ocenia własne zadania domowe

Cytowany manifest pochodzi od FACE, europejskiej organizacji parasolowej związków myśliwskich z siedzibą w Brukseli. Jest to samodzielnie prowadzona baza danych projektów, którą związek, według własnej relacji, utrzymuje w celu wspierania swojej działalności lobbingowej w Brukseli. Kto zgłasza projekty, ten je też wybiera, i nikt nie weryfikuje ich niezależnie. Nie są to niezależne, recenzowane dowody skuteczności, lecz autoreklama grupy interesu, która między innymi zwalcza unijny zakaz amunicji ołowianej. Liczba taka jak «550 projektów» brzmi imponująco, ale o ekologicznym oddziaływaniu mówi równie mało, co liczba komunikatów prasowych, które rozsyła dany związek.

W większości kantonów brakuje już samego rewiru

Obraz hobby-myśliwego jako «strażnika krajobrazu» zakłada, że trwale pielęgnuje on dany obszar. W Szwajcarii jednak prawo łowieckie jest kantonalnym prawem zwierzchnim (regale łowieckie), a posiadanie gruntu nie nadaje prawa do polowania. W 16 z 26 kantonów obowiązuje łowiectwo patentowe: kto wykupi patent, może polować w całym kantonie, bez dzierżawionego rewiru i bez związanego z tym obowiązku pielęgnacji. Tylko w dziewięciu kantonach rewirowych obszar w ogóle jest wydzierżawiany spółkom myśliwskim, a jedynie Genewa zna państwowe łowiectwo zarządcze. Dla większości szwajcarskiej hobby-myśliwych nie istnieje więc żadna «własna ziemia», którą mogliby ulepszać. Pędzel PR maluje stosunek pielęgnacji, który w najbardziej rozpowszechnionym szwajcarskim systemie łowieckim prawnie w ogóle nie istnieje.

Bilans mówi innym językiem

Po dziesięcioleciach łowieckiej «pielęgnacji» około jedna trzecia badanych gatunków w Szwajcarii uznawana jest za zagrożoną. A tam, gdzie ochrona przyrody ma faktycznie iść naprzód, lobby hobbystycznego myślistwa regularnie mobilizuje się przeciwko niej: przeciwko inicjatywie na rzecz bioróżnorodności, przeciwko nowym parkom narodowym, takim jak Adula czy Locarnese oraz przeciwko zakazowi amunicji zawierającej ołów. Tesyński związek myśliwych FCTI przykładowo zwalczał od razu kilka z tych projektów. Kto uniemożliwia tworzenie obszarów chronionych i hamuje środki ochronne, nie jest częścią rozwiązania, lecz częścią problemu.

Genewa pokazuje, że da się bez tego

Kanton Genewa zniósł prywatne myślistwo w 1974 roku w drodze referendum i zastąpił je zatrudnionymi przez państwo strażnikami łowieckimi. Mimo wysokiej gęstości zaludnienia i silnej urbanizacji Genewa należy dziś do najbogatszych pod względem gatunków kantonów Szwajcarii. To nie jest niepowtarzalny wyjątek, lecz funkcjonujący model: regulacja populacji dzikich zwierząt przez fachowców oraz przez drapieżniki takie jak wilk, ryś i lis, zamiast przez rozrywkę w czasie wolnym. Prawdziwa pielęgnacja przyrody wymaga garstki profesjonalistów, a nie armii strzelców-amatorów.

Obietnica «hobbystyczni myśliwi są częścią rozwiązania» upada już na własnym źródle: opiera się na lobbystycznej bazie danych, a nie na niezależnej nauce. Bioróżnorodność zyskuje w Szwajcarii tam, gdzie działają społeczeństwo obywatelskie i władze, a traci tam, gdzie lobby hobbystycznego myślistwa blokuje. Następna triumfalna kampania PR z pewnością nadejdzie, podobnie jak następny sprawdzian faktów.

Odcinek podcastu: Myślistwo, ochrona przyrody i ryzyko