Zakaz polowań na pardwy i zające bielaki w kantonie Uri

Inicjatywa ludowa «Pozwólmy żyć pardwie i zającowi bielakowi» chce zakazać polowania na te zwierzęta.

Inicjatywa została złożona w czerwcu 2024 roku. Komitet inicjatywy argumentował, że populacja pardwy i zająca bielaka stale się zmniejsza, a zwierzęta te znajdują się już na liście gatunków zagrożonych.

Zmiana klimatu jeszcze bardziej zmniejsza siedlisko tych zwierząt.

W liście do czytelników Urner Zeitung głos zabrał również Sepp Hürlimann, były prezes Urner Jägerverein w Altdorfie:

Myśliwy to nie tylko ktoś, kto zabija zwierzęta – aktywnie obserwuje, dokumentuje i chroni przyrodę. Ogólny zakaz osłabiłby istotną praktykę ochrony przyrody, nie przynosząc żadnej realnej korzyści dla świata zwierząt. Zamiast ideologicznych ograniczeń potrzebne jest rzeczowe, oparte na naukach przyrodniczych podejście do łowiectwa.

Praktycznie wszystko, co okrutne, niepotrzebne i bezduszne, jest praktykowane przez szwajcarskich hobby-myśliwych. Związki łowieckie nie są organizacjami ochrony zwierząt; niedawno potwierdził to ponownie  sąd. Prawdopodobnie trzeba być w delirium dziczyzny, z pełnym żołądkiem i niedokrwionym mózgiem, żeby jako związek łowiecki w ogóle coś takiego wygłaszać. Polowanie zawsze stanowi katastrofalną porażkę naukowej wiedzy i wyobraźni. Zwłaszcza gdy jest jedynie tradycją i sprawia przyjemność. Tylko tam, gdzie poluje się na dzikie zwierzęta i niszczy struktury rodzinne oraz społeczne, zawodzi naturalna kontrola populacji w biotopie. W tym chaosie, w jakim znajduje się przyroda po dziesięcioleciach „opieki” hobby-myśliwych, Udział gatunków zagrożonych jest, według ONZ, w żadnym innym kraju na świecie tak duży, jak w Szwajcarii.

Ponad jedna trzecia gatunków roślin, zwierząt i grzybów uważana jest za zagrożoną. To zawsze te same kręgi hobby-myśliwych i przedstawicieli hodowców bydła, którzy poprzez swoją działalność lobbingową w polityce, mediach i prawie są od dziesięcioleci odpowiedzialni za ten stan rzeczy. To oni notorycznie blokują nowoczesne, etyczne udoskonalenia w ochronie zwierząt i sabotują rzetelną ochronę zwierząt i gatunków.

Kanton Tessin zakończył polowania na pardwę już w 2021 roku. Zniesienie bezsensownego polowania na pardwę jest ważnym sygnałem dla ochrony przyrody i coraz bardziej zagrożonego gatunku ptaka, zarówno na poziomie kantonalnym, jak i krajowym.

• Myśliwi szerzą choroby
• Polowanie sprzyja chorobom
• Zespół stresu pourazowego u dzikich zwierząt

Zdaniem IG Wild beim Wild dla hobby-myśliwych konieczne są coroczne medyczno-psychologiczne badania predyspozycji, wzorowane na modelu holenderskim, a także wiążąca górna granica wieku. Największą grupą wiekową wśród hobby-myśliwych jest dziś grupa 65+. W tej grupie statystycznie wyraźnie nasilają się ograniczenia związane z wiekiem, takie jak pogarszający się wzrok, wolniejszy czas reakcji, osłabiona koncentracja i deficyty poznawcze. Jednocześnie analizy wypadków pokazują, że liczba poważnych wypadków łowieckich z osobami rannymi i śmiertelnymi ofiarami znacząco rośnie od średniego wieku wzwyż.

Regularne doniesienia o wypadkach łowieckich, śmiertelnych błędach i nadużyciach broni myśliwskiej ukazują problem strukturalny. Prywatne posiadanie i używanie śmiercionośnej broni palnej w celach rekreacyjnych w dużej mierze wymyka się ciągłej kontroli. Z punktu widzenia IG Wild beim Wild nie jest to dłużej możliwe do zaakceptowania. Praktyka oparta na dobrowolnym zabijaniu, która jednocześnie stwarza poważne ryzyko dla ludzi i zwierząt, traci swoją społeczną legitymację.

Hobbystyczni Łowiectwo opiera się ponadto na specyzmie. Specyzm oznacza systematyczne deprecjonowanie zwierząt pozaludzkich wyłącznie ze względu na przynależność gatunkową. Można go porównać do rasizmu czy seksizmu i nie da się go usprawiedliwić ani kulturowo, ani etycznie. Tradycja nie zastępuje moralnej refleksji.

Zwłaszcza w obszarze hobbystycznych polowań krytyczna analiza jest niezbędna. Niewiele innych dziedzin jest tak mocno naznaczonych upiększającymi narracjami, półprawdami i celową dezinformacją. Tam, gdzie przemoc jest normalizowana, narracje często służą jej usprawiedliwieniu. Dlatego przejrzystość, weryfikowalne fakty i otwarta debata społeczna są niezbędne.