Urząd ds. łowiectwa i kłamstw: sztucznie zawyżane stany w Gryzonii

Najbardziej niechlubne wydarzenie łowieckie w Szwajcarii wciąż się nie skończyło.

Kilka dni temu Urząd ds. Łowiectwa i Kłamstw w Gryzonii ponownie podał pierwsze statystyki trzytygodniowych Polowanie główne (od 3.9.) wysokogórskich polowań. Dwutygodniowe wallijskie polowanie wysokogórskie rozpoczęło się kilka tygodni później (od 21.9) i statystyki dostarczono natychmiast – trudno w to uwierzyć.

To, co w Gryzonii przy 5’509 myśliwych wysokogórskich zupełnie wymknęło się spod kontroli, w Valais przy 2’400 myśliwych wysokogórskich najwyraźniej jest lepiej opanowane. W Valais na przykład w 2015 roku nie jest potrzebne polowanie dodatkowe, choć tam również dwie ostatnie zimy podobno były łagodne.

Polowanie dodatkowe, jak sama nazwa wskazuje, jest poprawką. Jeśli poprawka staje się regułą, to coś jest nie tak z nauką, biologią łowiecką, planowaniem i wykonaniem, a w Gryzonii w Urzędzie ds. Łowiectwa i Rybołówstwa tak jest od 30 lat.

Wiadomo, że ryba psuje się od głowy, a w Gryzonii musi to być ogromne. Dlatego w Chur obecnie opracowywane są inicjatywy ludowe, by usunąć smród chorych polowań, które Urząd ds. Łowiectwa i Rybołówstwa Gryzonii organizuje dla myśliwych rekreacyjnych. Carna Grischa przy aferze mięsnej zniknęła ze sceny znacznie szybciej, mimo układów.

Wykładanie przynęty w Gryzonii ma zostać generalnie zakazane i karane mandatami porządkowymi – to jeden z postulatów tekstu inicjatywy. Ponadto myśliwi rekreacyjni muszą w przyszłości regularnie przystępować do testu strzeleckiego.

Obserwacja i przesądy

Wysokie odstrzały jeleni i saren oraz przeciętne polowanie na kozice zapewniają w dużej mierze zadowolenie gryzońskich myśliwych, jednak z dużymi różnicami regionalnymi. Polowanie dodatkowe w celu realizacji planów odstrzału jest w przypadku jelenia konieczne w niemal wszystkich regionach, by ograniczyć szkody w lesie i uprawach rolnych oraz uniknąć nadmiernej śmiertelności zwierząt przy trudniejszych warunkach zewnętrznych, w przypadku sarny już tylko w około połowie regionów. Na polowanie dodatkowe zgłosiło się 2923 myśliwych.

AJF Gryzonia 2015

W jakiś sposób rok po roku społeczeństwu opowiada się bajki. Myśliwi udają kogoś, kim wcale nie są.

Te Polowanie specjalne jest zawsze także nieetyczną i barbarzyńską rzezią dzikich zwierząt. Ciężarne, prowadzące młode łanie oraz kozy sarny wraz z młodymi, całe struktury społeczne, zostają bez litości wystrzelane jak w szale krwi. Zastrzelenie prowadzącej matki sprzed jej młodego to podłość i nikczemność. O rzemiośle, biologii dzikich zwierząt czy nauce naprawdę nie można tu mówić – to po prostu polowanie – znęcanie się nad zwierzętami. A za to współodpowiedzialna jest jeszcze presja łowiecka poprzednich miesięcy. Nigdy nie będzie usprawiedliwienia dla niszczenia w ten sposób nowo narodzonego życia ani dla tego, że matki nie mogą wychowywać swoich młodych bez nagonki i śmiertelnego strachu. Myśliwi sytuują w ten sposób swój wizerunek tuż obok wizerunku Państwa Islamskiego. Łowiectwo w Gryzonii jest po prostu przestępcze. Tylko że nasz system prawny nie dojrzał jeszcze do tego, by uwzględnić to w prawie karnym.

Przy dokładnej obserwacji widać, że dusza myśliwego jest czymś przebiegłym. Łowiectwo nie jest uczciwym rzemiosłem. Nie ma w nim standardów, etyki, rzetelnej nauki ani zasad, które wytrzymałyby próbę norm społecznych, a nawet norm wewnątrz samego środowiska myśliwych, a przede wszystkim argumentów na rzecz ochrony zwierząt. Gdyby myśliwi piekli chleb dla społeczeństwa, jeden użyłby gnojówki, a drugi ścieków i obaj sprzedawaliby to jako chleb. Myśliwi rekreacyjni robią, co chcą, i kultywują sekciarski obyczaj. Kto nie jest zadowolony z własnego życia, idzie na polowanie. Myśliwi z Gryzonii krytykują polowanie norowe jako znęcanie się nad zwierzętami, myśliwi z Valais rozkoszują się Łowiectwo trofeowe na koziorożca, myśliwi z Obwalden uważają ambony za niezgodne z etyką łowiecką, myśliwi z Glarus nie są w Gryzonii żadnymi myśliwymi, skażanie środowiska i zwierzyny amunicją myśliwską jest poświęceniem dla ekosystemu – podczas gdy ekolodzy przeciw temu protestują, a wśród niemieckich myśliwych rekreacyjnych uchodzi za niestosowne strzelanie do saren śrutem, podczas gdy szwajcarscy myśliwi uważają to za zabawne, itd.

Łowiectwo jest zawsze także formą wojny przeciwko istotom żywym, w której odżywają w człowieku negatywne cechy.

Tylko w "fabryce jeleni" Gryzonia w Szwajcarii w 2014 roku za naruszenia prawa łowieckiego nałożono 1007 (995, 964) mandatów i złożono 95 (127, 125) zawiadomień do urzędów okręgowych. Praktycznie co piąty myśliwy z 5’804 (5’946) był przestępcą, przy dużej szarej strefie w corocznej grze pozorów (statystyka 2015).

W dniu 30.6.2015 urząd w Gryzonii opublikował następujący komunikat prasowy: «Wyjątkowo wysoki Populacja dzikich zwierząt w Gryzonii». Mamy tu więc polowanie jesienne wraz z polowaniami specjalnymi, a mimo to ostrzeżenia rodem z ochrony ludności w czasie wojny. Do tego pasujące frazesy, takie jak:

Celem polowania specjalnego jest dostosowanie liczebności dzikich zwierząt do ich zimowisk, przy jednoczesnym uniknięciu osłabienia kondycji zwierząt. W ten sposób realizowany jest najważniejszy środek gospodarki łowieckiej, a mianowicie dostosowanie wielkości populacji do pojemności siedliska. – AJF Gryzonia 2015

Populacje od dziesięcioleci nie są tak naprawdę regulowane, lecz dziesiątkowane, a wskaźnik urodzeń jest stymulowany. Skutkiem obecnych metod jest to, że na przykład sarny i jelenie stają się jeszcze płochliwsze i całkowicie przenoszą swoją dobową aktywność na noc. Prowadzi to do wielu wypadków drogowych.

Środkiem gospodarki łowieckiej jest nieprofesjonalne snajperstwo. To, że w tradycyjnym dobru kultury, jakim ma być „łowiectwo”, na podchodzie można teraz oficjalnie używać telefonów komórkowych, jeszcze przez długi czas było science fiction. Już w 2010 roku stowarzyszenie Wildtierschutz Schweiz udokumentowało, jak dzikie zwierzęta są przy pomocy samochodów i telefonów komórkowych nagabywane w zimowym otoczeniu, w śniegu i mrozie, przez doliny i w góry. O łagodnej zimie nie ma mowy.

Tak jak etycznie niewłaściwe jest dziesiątkowanie jednego gatunku dzikich zwierząt w celu ochrony innego, tak samo nie może być słuszne masakrowanie zwierząt po tym, jak przez dziesięciolecia dla potrzeb łowiectwa wyhodowano nienaturalnie wysokie populacje, a teraz uzasadnia się to wymówkami o nadmiernej śmiertelności zwierząt w trudniejszych warunkach itp., co w świetle etycznych i moralnych norm społecznych równa się ogłoszeniu bankructwa. To nie jest rozumienie przyrody. Myśliwi nie wiedzą też, które zwierzęta przeżyłyby w ramach doboru naturalnego, na przykład dzięki odporności na zimę.

W przypadku sarny konieczne jeszcze interwencje koncentrują się głównie na korektach niezrównoważonego odstrzału samców i samic, aby osiągnąć możliwie zgodną z potrzebami gatunku strukturę wiekową i płciową. AJF Gryzonia 2015

Dzikie zwierzęta należą się przede wszystkim drapieżnikom, a nie myśliwym, ale wilka, rysia i spółki tak naprawdę nikt nie chce. Nie chce się padłych zwierząt, nie chce się też lisa, który by je usuwał. Lisy są bezsensownie i bez planu, jak w szale, odstrzeliwane. Regulacja populacji dzikich zwierząt nie odbywa się według naturalnych uwarunkowań biologii dzikich zwierząt, lecz według myśliwskich bajek. Gatunki chronione, takie jak zając szarak, cietrzew, Pardwa oraz słonka leśna również nie powinny znajdować się na liście gatunków łownych. Każda aktywność łowiecka jest zakłóceniem dla całej populacji dzikich zwierząt.

Polowanie na zwierzynę drobną nie jest konieczne, ale jest uprawnione. Równie dobrze można by zapytać, czy sensowne jest zbieranie jagód i grzybów w lesie!

Robert Brunold, obecny prezes kantonalnego związku myśliwych patentowych

Czego można się spodziewać po takich problematycznych myśliwych, którzy w głębi serca nie potrafią pojąć różnicy między leśną jagodą a lisem czy ptakiem śpiewającym? We współczesnym społeczeństwie osoba, która nic nie czuje podczas zabijania, jest uznawana za poważnie zaburzoną.

Dziś wiadomo, że w Gryzonii i gdzie indziej chodzi przede wszystkim, jak w biura podróży chodzi o organizowanie atrakcyjnych polowań, planowanych przez Urząd ds. Łowiectwa i Rybołówstwa kantonu Gryzonia. Człowiek jest przez urząd coraz bardziej degradowany do roli bestialskiego drapieżnika, a dzikie zwierzęta do roli zwierząt użytkowych i hodowlanych. Liczba naruszeń prawa łowieckiego oraz liczne zawiadomienia składane do urzędów okręgowych mówią same za siebie. Rozpoczyna się pilotażowe eksperymenty, jak w wielkim laboratorium doświadczalnym na zwierzętach, masowo zakłóca się strefy ochrony zwierzyny i zimowiska, unieważnia się zasady łowieckie itd. Gorączka łowiecka dawno przekroczyła zdrowe granice. Dzikie hordy żądnych strzelania myśliwych rekreacyjnych szturmują góry w poszukiwaniu trofeum lub mięsa, które według WHO może być oficjalnie zaliczane do tej samej kategorii, co substancje rakotwórcze, takie jak pluton, azbest czy arsen.

Oczywiście trzeba chronić las ochronny, znać pojemność środowiska, siedliska itd. Ale właśnie to od dziesięcioleci nie jest w zadowalający sposób realizowane przez łowiectwo. Łowiectwo wciąż jest negatywnym oddziaływaniem na dzikie zwierzęta w naszej przestrzeni życiowej, a nie usługą na rzecz ogółu. Że łowiectwo zwiększa wskaźnik rozrodczości u jeleni i saren, urząd w Chur ogłasza od niedawna również – obrońcy zwierząt wskazują na to od dziesięcioleci. Duże części społeczeństwa od dawna nie mają zrozumienia dla łowieckiego procederu, podobnie jak dzisiejsze „łowiectwo” od dawna nie zasługuje na miano Łowiectwo . Wystarczy tylko umieć zrozumieć powiązania.

To, co dawniej w Genewa setki myśliwych również uczyniło gorszymi, dziś 11 strażników przyrody wykonuje wzorowo, obok wielu innych zadań. Gdyby było więcej strażników przyrody, którzy interweniowaliby wyłącznie terapeutycznie w przypadku lisów, rysi, wilków, ptaków drapieżnych itd., również Gryzonia i inne kantony miałyby znów więcej ładu, różnorodności biologicznej i ochrony przed zagrożeniami naturalnymi. A podatnik zaoszczędziłby prawdopodobnie setki milionów franków, które Konfederacja, kantony i gminy pompują w utrzymanie lasów ochronnych – tam, gdzie problematyczni myśliwi parkują i hodują dzikie zwierzęta.