Ustawa o ochronie zwierząt nie chroni życia zwierząt

Założona w 2016 roku fundacja zwróciła się do urzędów skarbowych z wnioskiem o zwolnienie z bezpośredniego podatku federalnego i podatku kantonalnego. W swoim wniosku powołała się na taką możliwość w przypadku, gdy cel fundacji leży wyłącznie w interesie publicznym.

Po administracji skarbowej wniosek odrzucił również sąd kantonalny we Fryburgu, po czym fundacja zwróciła się do Sądu Federalnego. Sąd Federalny również oddalił teraz wniosek. W uzasadnieniu Sąd Federalny stwierdza, że zwolnienie z podatku ze względu na interes publiczny zakłada działalność o charakterze ogólnym i bezinteresowną. Cel leżący w interesie publicznym wymaga, aby był on postrzegany jako taki także przez całą społeczność.

Sędziowie z Fryburga stwierdzili już wcześniej, że przyjmowanie koni skazanych na śmierć nie odpowiada tej definicji. Ustawa o ochronie zwierząt nie chroni życia zwierząt. Dlatego zwolnienie z podatku wykraczałoby poza obowiązujące prawo. Ponadto fundacja służy interesom wąsko ograniczonego kręgu osób, a mianowicie właścicieli koni, którzy są zmuszeni rozstać się ze swoimi zwierzętami. Sąd Federalny przyjął tę argumentację. W ustawie o ochronie zwierząt nie zapisano, że godność i dobrostan zwierząt obejmują również prawo do życia. Ustawodawca nie chciał promować zachowania życia, lecz ograniczył się do karania okrutnego lub nieuzasadnionego zabijania.

Sędziowie Sądu Federalnego przyznają w swoim wyroku, że jest całkiem prawdopodobne, iż większość ludności nie podziela oceny, według której zwierzę jest rzeczą. Orzecznictwo uwzględniło to w tym sensie, że potwierdziło, iż zwierzę jest istotą żywą i odczuwającą, zasługującą na uznanie i szacunek. Ponadto należy wziąć pod uwagę, że zakup konia jest osobistym wyborem, a wynikające z niego konsekwencje leżą w gestii odpowiedzialności właściciela.

Kodeks karny

Od zmiany Kodeksu cywilnego z 4 października 2002 r., która weszła w życie 1 kwietnia 2003 r., zwierzęta nie są już rzeczami (art. 641a ust. 1 ZGB). Mimo to do zwierząt nadal stosuje się w zasadniczym zakresie przepisy Kodeksu karnego (StGB) dotyczące rzeczy. Są to przede wszystkim przepisy karnomajątkowe dotyczące bezprawnego przywłaszczenia, kradzieży i uszkodzenia mienia.

W przeciwieństwie do niemieckiej ustawy o ochronie zwierząt, szwajcarska nie chroni wyraźnie życia zwierzęcia. Zwierzęta nie mają ochrony życia, a jedynie prawo do dobrostanu przez czas trwania swojego życia. Ustawa o ochronie zwierząt (TierSchG) w Niemczech została uchwalona jako ustawę w celu «ochrony życia i dobrostanu zwierzęcia jako współstworzenia, wynikającej z odpowiedzialności człowieka za zwierzę» (§ 1 zdanie 1). Podstawowa zasada ustawy o ochronie zwierząt brzmi: «Nikt nie może zadawać zwierzęciu bólu, cierpienia ani szkody bez rozsądnego powodu» (§ 1 zdanie 2).

Z punktu widzenia federalnej ustawy o ochronie zwierząt zabijanie zwierząt nie jest zasadniczo niedozwolone. Większość zwierząt będących w rękach człowieka jest prędzej czy później zabijana; nie tylko w celu produkcji żywności i innych dóbr konsumpcyjnych, lecz także na przykład po to, by oszczędzić starym i chorym osobnikom cierpienia, bólu i znacznego pogorszenia samopoczucia, albo by pozbyć się «nadliczbowych» zwierząt w hodowlach. Nierzadko trzeba mówić wręcz o obowiązku zabijania zwierząt, zwłaszcza gdy zwierzęta domowe stają się niedołężne i nieuleczalnie chore. Zabijanie zwierząt w celu pozyskania żywności jest praktycznie na całym świecie uznawane za uzasadnione.