Odcinek podcastu: Łowiectwo, ochrona przyrody i ryzyko

Trzy twierdzenia, trzy weryfikacje: ten odcinek bierze pod lupę PR ochrony przyrody uprawiany przez związki łowieckie, dane dotyczące polowań na lisy w kantonie Lucerna oraz obietnicę, że łowiectwo rekreacyjne chroni ludność. Wynik za każdym razem jest ten sam: argumenty nie wytrzymują konfrontacji ze źródłami.

PR ochrony przyrody bez dowodów skuteczności

Włoski portal łowiecki Caccia Passione powołuje się na manifest bioróżnorodności FACE, europejskiego związku parasolowego stowarzyszeń łowieckich, przytaczając ponad 550 projektów ochrony przyrody jako dowód. Projekty te są jednak zgłaszane i wybierane przez sam związek, nie istnieje żadna niezależna weryfikacja ich ekologicznej skuteczności. W Szwajcarii dochodzi do tego problem strukturalny: w 16 z 26 kantonów obowiązuje system polowań patentowych, bez dzierżawionego rewiru i bez obowiązku pielęgnacji terenu. Obraz myśliwego rekreacyjnego jako opiekuna krajobrazu zakłada więc relację, która prawnie w ogóle nie istnieje. Genewa od 1974 roku rezygnuje z łowiectwa rekreacyjnego i dziś należy do kantonów o największej bioróżnorodności.

Polowanie na lisy w Lucernie: 98 procent zdrowych zwierząt

Lucerna jako jedyny kanton systematycznie rejestruje choroby u odstrzelonych lisów. W sezonie łowieckim 2018/19 zastrzelono 2217 lisów, z czego chorych było jedynie 39, czyli 1,76 procent. Tym samym odpada główny argument o zwalczaniu chorób zakaźnych. Raport kantonalnej komisji nie cytuje ani jednego badania z zakresu biologii dzikich zwierząt, mimo że badania z wielu krajów od dziesięcioleci pokazują, iż presja łowiecka nie obniża zagęszczenia populacji lisów. Biolożka dzikiej przyrody Sandra Gloor oraz były prezes gryzońskiego związku łowieckiego Robert Brunold dochodzą do tego samego wniosku, a nawet zuryski myśliwy rekreacyjny Franz Balmer przyznał w gazecie « Tages-Anzeiger », że polowanie na lisy szkodzi wizerunkowi łowiectwa bardziej, niż mu pomaga. Raport ostrzega przed „znacznymi dodatkowymi kosztami” rezygnacji z takich polowań, nie podając jednak żadnej konkretnej kwoty. Model genewski kosztuje około miliona franków rocznie.

Obietnica ochrony zmienia się w swoje przeciwieństwo

Badanie holenderskiego biologa Tima Hofmeestera pokazuje: tam, gdzie żyje wiele drapieżników, znacznie mniej kleszczy przenosi patogen boreliozy. Mniej lisów oznacza więcej myszy, więcej kleszczy i więcej przypadków boreliozy, na którą w Szwajcarii choruje co roku szacunkowo od 6000 do 12’000 osób. Również w przypadku bąblowicy lisiej polowania działają kontrproduktywnie: w czteroletnim badaniu wokół Nancy populacja nie zmniejszyła się mimo odstrzelenia 776 lisów, a wskaźnik zakażeń wzrósł nawet z 40 do 55 procent, ponieważ na opróżnione terytoria wkraczają młode lisy. Dochodzi do tego problem ołowiu: Federalny Instytut Oceny Ryzyka zalicza mięso zwierząt łownych do żywności najbardziej obciążonej ołowiem. Skuteczne alternatywy istnieją od dawna. Wściekliznę pokonano za pomocą przynęt szczepionkowych, a przynęty odrobaczające obniżyły wskaźnik zakażeń tasiemcem z 13,3 do 2,2 procent.

Więcej informacji w kategoriach Łowiectwo oraz Środowisko i ochrona przyrody.