Lisy w permanentnym strachu przed śmiercią z powodu polowań

Demaskator przekazał organizacji na rzecz praw zwierząt materiał zdjęciowy oraz informacje dotyczące tego obiektu.

Teren składa się z niewielkiej zagrody dla lisów oraz podziemnych korytarzy, w których szkoli się psy do polowania w norach lisów i borsuków. Lis i pies są przy tym oddzieleni jedynie przesuwną zasuwą. Lis nie wie, że pies nie może go dosięgnąć – podczas każdej „sesji treningowej” cierpi w ogromnym strachu przed śmiercią. Zgodnie z wytycznymi niemieckiego Federalnego Ministerstwa Rolnictwa zagroda dla takiego trzymania lisów musi mieć powierzchnię co najmniej 80 metrów kwadratowych. Ze względu na wielkość zagrody oraz bolesne „szkolenie” PETA ocenia warunki trzymania lisa w Bad Langensalza jako niewystarczające.

Instalacje do szkolenia psów na lisy trudno przebić pod względem okrucieństwa – to nic innego jak obiekty do torturowania lisów. To znamienne dla myśliwych i ich krwiożerczego „hobby”, że bez cienia współczucia narażają zwierzęta na niewyobrażalny strach przed śmiercią, mówi Peter Höffken, ekspert PETA. Tym zawiadomieniem chcemy wydobyć na światło dzienne okrucieństwa, które zwykle rozgrywają się w ukryciu, i pociągnąć odpowiedzialnych do odpowiedzialności.

Schluss mit der Fuchsjagd

Jak okrutne są instalacje do szkolenia psów na lisy

W Niemczech nadal istnieje około 100–150 takich obiektów, część z nich w Turyngii. Pod koniec sierpnia 2024 roku PETA zwróciła się do ówczesnej minister infrastruktury i rolnictwa, Susanny Karawanskij, żądając zamknięcia wszystkich takich instalacji w kraju związkowym. Bezpośrednim powodem było opublikowane przez organizację na rzecz praw zwierząt Film nagranie z instalacji do szkolenia psów na lisy w Lemgo. Pokazuje ono, jak zamknięta w niej lisica raz po raz wzdryga się w panice i śmiertelnym strachu. Zazwyczaj „psy myśliwskie” są kilka razy w tygodniu wpuszczane do sztucznych tuneli i szczute na zamkniętego w nich lisa.

Rośnie krytyka instalacji do szkolenia psów na lisy

Dzięki dziesiątkom zawiadomień PETA urzędy weterynaryjne w ciągu ostatnich trzech lat po raz pierwszy skontrolowały wiele takich obiektów. Zastane warunki bywały tak złe, że ratowano lisy, zamykano instalacje lub przynajmniej nakładano wymogi. W następstwie tego bawarski Krajowy Urząd ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności opracował w 2022 roku dla bawarskich urzędów weterynaryjnych „Minimalne wymogi ochrony zwierząt dotyczące prowadzenia instalacji do szkolenia psów na lisy”.

Autorki wspomnianych minimalnych wymogów opowiedziały się w artykule specjalistycznym opublikowanym w magazynie Niemieckiego Stowarzyszenia Lekarzy Weterynarii na rzecz Ochrony Zwierząt za zakończeniem stosowania instalacji do szkolenia psów na lisy oraz polowań norowych. W 2023 roku w uznanym czasopiśmie prawniczym „Agrar- und Umweltrecht” ukazał się artykuł, w którym autor wykazuje odpowiedzialność karną prowadzących takie obiekty.

Dossier: Lis w Szwajcarii: najczęściej ścigany drapieżnik bez lobby | Polowanie na lisy bez faktów: jak JagdSchweiz wymyśla problemy

Zdaniem IG Wild beim Wild dla hobby-myśliwych konieczne są coroczne medyczno-psychologiczne badania predyspozycji, wzorowane na modelu holenderskim, a także wiążąca górna granica wieku. Największą grupą wiekową wśród hobby-myśliwych jest dziś grupa 65+. W tej grupie statystycznie wyraźnie nasilają się ograniczenia związane z wiekiem, takie jak pogarszający się wzrok, wolniejszy czas reakcji, osłabiona koncentracja i deficyty poznawcze. Jednocześnie analizy wypadków pokazują, że liczba poważnych wypadków łowieckich z osobami rannymi i śmiertelnymi ofiarami znacząco rośnie od średniego wieku wzwyż.

Regularne doniesienia o wypadkach łowieckich, śmiertelnych błędach i nadużyciach broni myśliwskiej ukazują problem strukturalny. Prywatne posiadanie i używanie śmiercionośnej broni palnej w celach rekreacyjnych w dużej mierze wymyka się ciągłej kontroli. Z punktu widzenia IG Wild beim Wild nie jest to dłużej możliwe do zaakceptowania. Praktyka oparta na dobrowolnym zabijaniu, która jednocześnie stwarza poważne ryzyko dla ludzi i zwierząt, traci swoją społeczną legitymację.

Hobbystyczni Łowiectwo opiera się ponadto na specyzmie. Specyzm oznacza systematyczne deprecjonowanie zwierząt pozaludzkich wyłącznie ze względu na przynależność gatunkową. Można go porównać do rasizmu czy seksizmu i nie da się go usprawiedliwić ani kulturowo, ani etycznie. Tradycja nie zastępuje moralnej refleksji.

Zwłaszcza w obszarze hobbystycznych polowań krytyczna analiza jest niezbędna. Niewiele innych dziedzin jest tak mocno naznaczonych upiększającymi narracjami, półprawdami i celową dezinformacją. Tam, gdzie przemoc jest normalizowana, narracje często służą jej usprawiedliwieniu. Dlatego przejrzystość, weryfikowalne fakty i otwarta debata społeczna są niezbędne.