W kantonie Fryburg znów są żbiki

Żbik europejski powrócił w Przedalpia.

Jedno zwierzę wpadło w dolinie Intyamon w kantonie Fryburg w fotopułapkę. Żbiki prawie wyginęły w Szwajcarii z powodu intensywnego łowiectwa rekreacyjnego w XVIII i XIX wieku.

Urząd zakłada, że sfotografowane zwierzę przywędrowało do kantonu z Jury, gdzie obecnie ponownie żyje już kilkaset żbików. W Szwajcarii żbik jest zwierzęciem chronionym i figuruje na Czerwonej Liście zwierząt silnie zagrożonych wyginięciem.

Do 2007 roku liczebność żbików na całym terytorium Szwajcarii szacowano na około 40 osobników. Według badania Federalnego Urzędu ds. Środowiska z 2011 roku żbika stwierdzono dotychczas, oprócz kantonu Jura, w sąsiednich kantonach Bazylea-Okręg, Solura, Genewa, Ticino i Berno.

Gdy koty dzikie obchodzą gody, kocury przywabiają samice przeciągłym, gardłowym miauczeniem podczas nocnych wędrówek. Godowego nawoływania w okresie rui nie sposób przeoczyć. Po kopulacji zakochani natychmiast rozchodzą się własnymi drogami. Wiosną na świat przychodzi pełne zabawy potomstwo żbików, którym musi zająć się sama „mama żbik”.

Wygląd

Żbik jest znacznie większy i silniejszy od kota domowego. Samce (kocury) mierzą 53–68 cm i ważą 3–8 kg, samice (kotki) 47–65 cm i 2,4–5 kg. Jego sierść jest żółtoszara do szarej, z czarnymi podłużnymi pręgami na głowie i karku. Puszysty ogon ma 3–4 czarne pierścienie i czarną końcówkę. Ryzyko pomylenia z kotami domowymi o dzikim umaszczeniu jest duże.

Środowisko życia i pokarm

Żbik jest typowym mieszkańcem lasów. Preferuje niezbyt wysoko położone południowe stoki z bujnym podszytem i skalistymi fragmentami, które zapewniają mu kryjówki. Jego ofiarą padają przede wszystkim małe gryzonie, a przy okazji także ptaki, ssaki wielkości zająca, owady i płazy.

Rozmnażanie i tryb życia

Okres godowy przypada na luty/marzec, ciąża trwa od 63 do 69 dni. W kwietniu/maju na świat przychodzi około 2–6 młodych. Żbik jest aktywny głównie o zmierzchu i w nocy oraz jest terytorialnym samotnikiem. Areał samicy może mieć do 3’500 ha, a samca do 5’500 ha. Maksymalny wiek na wolności wynosi 12–14 lat.

Zagrożenia dla żbika

Naturalnymi wrogami są ryś i wilk, a młodych żbików także puchacz, orzeł przedni, jastrząb, lis i kuna. Dochodzą do tego myśliwi rekreacyjni oraz wysokie straty w wypadkach drogowych. Dawniej spotykany niemal w całej Europie Środkowej, żbik został niemal całkowicie wytępiony przez intensywne polowania. Więcej o dziką zwierzyną oraz Bioróżnorodność.