Ochrona zwierząt vs. ochrona gatunków: etyczne zalety

Ochrona zwierząt traktuje poważnie fakt, że zwierzęta są istotami czującymi i uznaje ich moralne znaczenie jako jednostek.

Chroni konkretne istoty żywe, a nie abstrakcyjne kategorie takie jak «gatunki».

Unikanie cierpienia jest bezpośrednio zrozumiałą, uniwersalną wartością etyczną. Ochrona gatunków lub bioróżnorodności jest bardziej abstrakcyjna i trudniejsza do uzasadnienia.

Również «nieładne», niezagrożone lub inwazyjne zwierzęta zasługują na ochronę. Ochrona gatunków często dotyczy tylko rzadkich lub «charyzmatycznych» gatunków.

Ochrona zwierząt odrzuca zabijanie jako środek, natomiast ochrona gatunków czasami celowo zabija zwierzęta (np. gatunki inwazyjne). Dzięki temu ochrona zwierząt jest bardziej spójna z zasadami takimi jak niestosowanie przemocy.

W zoo zwierzęta są rozmnażane w celu zachowania gatunków, a nadliczbowe osobniki są zabijane. Ochrona gatunków akceptuje «zabijanie nadwyżek», ochrona zwierząt nie.

Populacje zwierzyny są czasem regulowane, aby ustabilizować ekosystem. Ochrona gatunków popiera odstrzały, ochrona zwierząt szuka wraz z nauką niesmiercionośnych alternatyw.

Ochrona gatunków koncentruje się na «flagowych» gatunkach (pandy, tygrysy, wilki), ochrona zwierząt traktuje wszystkie czujące zwierzęta jednakowo. Nierówne traktowanie jest z perspektywy ochrony zwierząt etycznie wątpliwe.

Prowadzi to do sytuacji, w której ochrona gatunków w praktyce często narusza podstawowe zasady ochrony zwierząt, np. gdy zwierzęta są zabijane, wypędzane lub zamykane. Żaden gatunek zwierząt nigdy nie doprowadził do wyginięcia innego gatunku – to robią wyłącznie hobby-łowcy. Zwierzęta działają instynktownie, nie z zamiarem wytępienia gatunków. Ludzie działają świadomie i planowo. Oznacza to, że jesteśmy odpowiedzialni, ponieważ możemy przewidzieć konsekwencje.

Hobbystyczni myśliwych i niekompetentni politycy mogą poprzez celowe, masowe polowania lub zniszczenie siedlisk wywołać w ciągu kilku dekad to, co w naturze trwałoby zwykle tysiące lat. Hobby-łowcy oraz nowoczesna technologia, globalne powiązania i rynki umożliwiają wywieranie ekstremalnej presji, jakiej nie wywiera żaden inny gatunek w tej formie.

Ludzie powodują poprzez Łowiectwo, rybołówstwo, rolnictwo, zniszczenie siedlisk i zmiany klimatyczne obecnie najszybsze masowe wymieranie od 65 mln lat.

Właśnie tu leży ogromna moralna różnica między ludzką interwencją a «naturalną» konkurencją, taką jak u wilka.

Zakłada się, że dusze w ludzkich ciałach i w zwierzętach nie różnią się co do swojej istoty. Dlatego niestosowanie przemocy jako wiążąca zasada postępowania chroni w zasadzie zwierząt tak samo jak ludzi. Niestosowanie przemocy odróżnia człowieka od drapieżnika w Świat zwierząt. Większość Dzikie zwierzęta odżywia się wegańsko.

Pokój charakteryzuje się brakiem przemocy. Niestosowanie przemocy wspiera jakość życia wszystkich zaangażowanych. Dotyczy to nie tylko ludzi, ale każdej formy życia. Życie z produktów, takich jak owoce, orzechy itp., których zdobycie jest możliwe bez zniszczenia rośliny, jest również niestosowaniem przemocy. Niestosowanie przemocy jest szlachetnym wyrazem wyższej natury ludzkiej. Tendencja niższej natury ludzkiej do przeforsowania egoizmu prowadzi do wyzysku, zatwardziałości, bezduszności, zniewag, znęcania się, walk i kłótni. Są one wyrazem błędnej postawy. Hobby-łowcy dosłownie przechodzą po trupach.

Ochrona zwierząt jest etycznie wyższa, ponieważ traktuje poważnie cierpienie czujących jednostek, podczas gdy ochrona gatunków często ignoruje to cierpienie na rzecz abstrakcyjnych celów. Człowiek różni się od innych zwierząt tym, że może działać planowo i przewidywać konsekwencje. Z tego wynika moralny obowiązek niestosowania przemocy i równego traktowania wszystkich czujących istot żywych.

Jeśli możemy uniknąć cierpienia, powinniśmy to zrobić – nie tylko w przypadku ludzi, ale wszystkich czujących istot żywych. Niestosowanie przemocy jest szlachetnym wyrazem wyższej natury ludzkiej i wspiera jakość życia wszystkich zaangażowanych. Polowanie i ubój wiążą się z przemocą, podczas gdy bezprzemocowe traktowanie zwierząt wzmacnia pokój i współczucie. Człowiek różni się od drapieżnika w świecie zwierząt właśnie zdolnością do autorefleksji i wyboru innej drogi.

Ochrona zwierząt to więcej niż temat marginalny – to moralny wzór postępowania. Zamiast ratować abstrakcyjne gatunki, powinniśmy postawić w centrum dobro jednostki. Tylko w ten sposób możemy rozwinąć etykę, która naprawdę wyraża niestosowanie przemocy i respekt wobec wszelkiego życia.