Analiza DNA dokumentuje 200 lat polowań na wilka

Naukowcy z Uniwersytetu w Lozannie zsekwencjonowali DNA 150 wilków pochodzących z europejskich muzeów. Celem było sprawdzenie, jakie konsekwencje na poziomie genetycznym miał spadek liczebności populacji wilków w ciągu ostatnich dwóch stuleci.

Wilk, niegdyś najszerzej rozprzestrzeniony ssak na Ziemi, został wytępiony na wielu swoich pierwotnych terytoriach. Dotyczy to także szwajcarskich Alp, gdzie ostatnie osobniki zabito przed końcem XIX wieku. Dopiero około dwadzieścia lat temu wilk, wzbudzając duże zainteresowanie, ponownie przywędrował do Szwajcarii z Włoch.

Aby lepiej zrozumieć skutki tego ekstremalnego spadku liczebności dla genetyki wilków, badacze z Uniwersytetu w Lozannie przeanalizowali DNA europejskich zwierząt z ostatnich 200 lat. Materiał, czyli kości i skóry, otrzymali od około tuzina muzeów – od Norwegii po Sycylię i od Portugalii po Rosję.

Pod kierownictwem Luki Fumagalliego zespół badawczy przeanalizował setki próbek za pomocą zaawansowanych urządzeń. Wyzwaniem było w ogóle wyodrębnienie DNA z próbek, które częściowo uległy silnemu rozkładowi. Naukowcy zsekwencjonowali DNA ponad 150 wilków, które zostały zabite w okresie szczytu prześladowania wilków w XIX i XX wieku.

Mniejsza różnorodność genetyczna

Okazało się, że różnorodność genetyczna europejskich wilków sto lat temu była jeszcze prawie dwukrotnie większa niż obecnie. Jednocześnie populacje były genetycznie mniej zróżnicowane. Według badaczy wskazuje to na silniejszą historyczną łączność i większe populacje, jak donieśli w czasopiśmie naukowym „Proceedings of the Royal Society B”.

Zdaniem naukowców wyniki ilustrują prześladowanie wilka na całym kontynencie aż do XX wieku. Jeszcze niespełna sto lat temu włoski podgatunek wilka, który niedawno ponownie zasiedlił Szwajcarię, występował również w innych częściach Europy.

Europa Zachodnia: wilk prawie całkowicie wytępiony

Badacze stwierdzili również znaczne różnice genetyczne między wilkami wschodnio- i zachodnioeuropejskimi. W Europie Zachodniej wilk został prawie całkowicie wytępiony. W rezultacie na przełomie XIX i XX wieku zmniejszyła się różnorodność. Ponowne zasiedlenie przez kilka pozostałych populacji pociągnęło następnie za sobą duże zmiany w składzie genetycznym.

W Europie Wschodniej, gdzie wilk był znacznie mniej bliski wyginięcia, różnorodność i skład genetyczny są dziś na podobnym poziomie jak dawniej. Więcej na temat dziką zwierzyną oraz Bioróżnorodność.