Solothurner Zeitung bij de recreatieve jager: wat het portret weglaat
Peter Wäfler, voorzitter van de Thaler Jäger, legt de krant uit hoe hij jaagt. Zijn eigen uitspraken ontkrachten de rechtvaardigingen, de redactie vraagt niet door.
Gems in het herfstbos. Foto: Gaëtan Othenin-Girard / Unsplash
Hofverslag
De Solothurner Zeitung publiceerde op 29 oktober 2026 een portret van Peter Wäfler, de voorzitter van de Vereinigung Thaler Jäger. Redacteur Patrick Gerber had de hoefsmid, die al twintig jaar recreatieve jager is, op een zachte oktoberavond vergezeld naar een jachtveld van zijn Hegering: op de Rislisberg boven de Klus tussen Oensingen en Balsthal, in het jachtrevier Laupersdorf-Lebern. Het portret wil laten zien dat de jacht «veel meer is dan alleen schieten». Wie de tekst aandachtig leest, vindt er vooral één ding in: de argumenten tegen de recreatieve jacht, uitgesproken door de recreatieve jager zelf. De redactie heeft ze laten staan, zonder door te vragen.
Het motief staat aan het slot van de alinea
Wäfler somt eerst de uitgangspunten van de jachtwet op: verjonging van de bossen, beperking van wildschade. Dan volgt de zin die het artikel draagt: "Niet in de laatste plaats heb ik ook graag iets lekkers op mijn bord." De krant noteert daarbij dat hij het "toegeeft". Meer duiding is er niet. Het is precies de volgorde die de IG Wild beim Wild al jaren beschrijft: de wettelijke taken zijn de verantwoording naar buiten toe, het vlees en de beleving zijn de drijfveer. Hoe die verschuiving werkt, laat het dossier over de psychologie van de jacht.
Daarbij past wat Wäfler vertelt over zijn avonden op de hoogzit. Hij gaat vaak naar buiten "om af te koelen", wacht "na het werk vaak urenlang" en is er ook weleens in slaap gevallen. Tijdens het gesprek rookt hij. Dat is de eerlijke beschrijving van een hobby. Een taak die het kanton voor bos en landbouw dringend nodig heeft, ziet er anders uit.
"Vaak zie je de dieren die je mag schieten helemaal niet"
Zo luidt de titel van het artikel; in de tekst zegt Wäfler: «Vaak zie je helemaal niet de juiste.» Hij bedoelt dat hij vanuit de hoogzit vaak niet-menselijke dieren ziet die hij op grond van soort, geslacht en leeftijd niet mag afschieten. De krant leest dat als bewijs van zorgvuldigheid. Je kunt het ook anders lezen: de recreatieve jagers zitten urenlang in het jachtveld en vinden de dieren niet die ze volgens het afschotplan zouden moeten schieten. Dat is geen argument voor een systeem dat zichzelf rechtvaardigt met de belofte om populaties te reguleren. De Loerjacht is in de eerste plaats wachten, en over dat wachten beslist het toeval.
35 procent van de schade: een eigenbelang, geen offer
«Wij jagers moeten opdraaien voor 35 procent van de schade», zegt Wäfler terwijl hij naar een door everzwijnen omgewoelde weide kijkt. Dat klopt, met een nuancering: volgens § 26 van de Solothurner jachtwet draagt de jachtvereniging 35 procent van de everzwijnschade in haar jachtveld, en wel maximaal tot het bedrag van de minimale jaarlijkse pachtsom. De krant noemt daarbij het totaalbedrag van de wildschade in 2025: circa 202’000 frank. Wat ontbreekt, is de berekening erachter. De officiële wildschadestatistiek van het Amt für Wald, Jagd und Fischerei vermeldt voor 2025 een zuivere wildschade van 179’326 frank, waarvan 139’371 frank door everzwijnen. Het eigen risico van alle Solothurner jachtvelden samen bedraagt 48’780 frank. In de Hegering Thal ontstond 13’295 frank aan everzwijnschade; de recreatieve jagers schoten daar 66 everzwijnen af. Voor het jachtveld Laupersdorf-Lebern, waar de reportage zich afspeelt, vermeldt de statistiek voor 2025 helemaal geen everzwijnschade, bij 18 afgeschoten everzwijnen. De omgewoelde weide heeft de vereniging daar dus niets gekost.
Door deze bijdrage wordt de recreatieve jager geen dienstverlener, maar een partij met een eigenbelang. Wie meebetaalt aan de schade, heeft een financieel motief voor hoge afschotcijfers en heeft er belang bij dat het schadeprobleem als oplosbaar met de jacht geldt. Dat dit niet zo is, heeft de IG Wild beim Wild in juli 2026 aan de hand van een kantonale enquête aangetoond: ondanks een gestegen jachtopbrengst blijft de everzwijnschade hoog, ook in Solothurn. Na twintig jaar recreatieve jacht in het Thal blijven de everzwijnen gewoon woelen. Waarom de recreatieve jacht het probleem eerder verergert dan oplost, legt het everzwijndossier.
«Honderdéén procent» en de zweethond
Er schiet alleen als hij zich 'honderdéén procent' zeker is dat hij het dier goed raakt, zegt Wäfler. In dezelfde passage legt hij uit waarvoor zijn zweethond Heika is opgeleid: het opsporen van aangeschoten dieren, die vervolgens met een genadeschot worden gedood. Beide uitspraken samen hebben alleen zin als je de tweede helft serieus neemt: de nazoek is verplicht en de zweethonden worden opgeleid omdat misschoten in het systeem van de recreatieve jacht vanaf het begin worden ingecalculeerd. Het verhaal over het zekere schot is de vertelling, de nazoek is de praktijk. IG Wild beim Wild heeft dit gedocumenteerd in het artikel Waarom er zoveel jachthonden nodig zijn. Dat het verhaal over het zekere schot ook in het kanton Solothurn niet standhoudt, blijkt uit de zaak van november 2025: een recreatieve jager uit Solothurn aanzag een hinde voor een ree, schoot met hagel, en het dier lag twee dagen zwaargewond in het bos. Het 'aanspreken', dat Wäfler beschrijft als de kern van de opleiding, had daar gefaald.
Vossenbolognese
Als anekdote uit twintig jaar vermeldt Wäfler dat hij eens vossenbolognese heeft gegeten. De krant laat de zin staan als kleurrijk detail. Maar hij zegt iets over de vossenjacht in het kanton: de vos wordt niet geschoten vanwege zijn vlees, en ook niet vanwege aangetoonde schade. In september 2026 heeft de regering van Solothurn de petitie tegen de vossenjacht afgewezen en zich daarbij gebaseerd op een standpuntnota van JagdSchweiz. De achtergronden, de cijfers over de 866 in 2024 afgeschoten vossen en de modelbrief aan de kantonsraad staan op de pagina Vossenjacht stoppen Solothurn.
Wie controleert wie
Gevraagd naar de 'kritische stemmen' wijst Wäfler erop dat het kanton de jacht reguleert en dat 'elk jachtveld ook een jachttoezicht' heeft. De krant vraagt niet wie dat jachttoezicht levert. § 15 van de Solothurnse jachtwet geeft het antwoord: het jachttoezicht in het jachtveld wordt door de jachtvereniging zelf verzorgd, die op eigen kosten een jachtopziener aanstelt, die zelf jachtgerechtigd moet zijn. Staatsjachttoezichthouders zet het departement volgens dezelfde paragraaf vooral in voor de wildreservaten. In de jachtvelden controleren de recreatieve jagers de recreatieve jagers. Waarom dit zelftoezicht niet volstaat, staat in het artikel dossier over jachtwetten en controle.
Wat in het portret ontbreekt
Het artikel kondigt een complex onderwerp aan «tussen grote verantwoordelijkheid, kantonale voorschriften en kritiek». De kritiek komt daarin alleen voor als trefwoord, dat Wäfler zelf introduceert en meteen weer weerlegt: hij probeert telkens het standpunt van de jagers uit te leggen. Een tweede stem is er niet, geen wildbioloog, geen dierenwelzijnsorganisatie, geen verwijzing naar het kanton Genève, dat sinds 1974 zonder recreatieve jacht toekomt en wildschade regelt met professionele wildbeheerders. Het patroon is bekend, IG Wild beim Wild heeft het in de dossier over media en jachtonderwerpen beschreven: de jacht wordt verteld vanuit het perspectief van degenen die haar uitoefenen, en hun motieven worden als feiten doorgegeven. Voor dit hofbericht eist de Solothurner Zeitung een abonnement; wie nagetrokken cijfers en een tweede stem verwacht, krijgt voor zijn geld geen van beide.
Aan het einde van de avond laten twee gemzen zich zien op de helling. Wäfler bekijkt ze door de verrekijker, naar het geweer grijpt hij niet. Het is het mooiste beeld van het artikel. Het laat zien dat niemand hoeft te schieten om van de avond in de Jura een goede avond te maken.
Meer over recreatieve jacht: In onze dossiers met kritiek op de recreatieve jacht bundelen we feitenchecks, analyses en achtergrondverhalen. Het wetenschappelijk bewijs staat in het overzicht Studies over de gevolgen van de recreatieve jacht.
Het standpunt van IG Wild beim Wild: IG Wild beim Wild wijst de recreatieve jacht af. Ons voorbeeld is kanton Genève, dat sinds 1974 zonder recreatieve jacht functioneert: zonder jachttijden, zonder jachthonden, zonder drijfjachten, zonder hoogzitten, zonder de dierenmishandeling en de criminaliteit die elders bij het jachtseizoen horen. Wat daar al meer dan vijftig jaar werkt, weerlegt elk positiepaper van JagdSchweiz. Een organisatie die haar beleid baseert op beweringen die zij in haar eigen documenten zelf weerlegt, is geen vakorganisatie, maar een fabriek voor desinformatie.
Wilde dieren hebben een stem nodig
Eén keer per week: onderzoeken, petities en achtergrondinformatie over de recreatieve jacht. Gratis en op elk moment weer op te zeggen.
Ondersteun ons werk
Met jouw donatie help je dieren te beschermen en hun stem te laten horen.
Nu doneren →