Vrouw uit Solothurn wil drijfjacht verbieden

Brigitte Ehrbar is ervan overtuigd dat de drijfjacht de dieren schaadt. Ze heeft een verzoek ingediend om deze jachtmethode af te schaffen, ook al zijn de recreatieve jagers een andere mening toegedaan.

Toen Brigitte Ehrbar onlangs haar woning verliet, zag ze een groep reeën die in paniek heen en weer renden. Sommige dieren liepen zelfs door woonwijken. «De dieren wisten niet waarheen ze moesten vluchten en renden doodsbang rond», vertelt de 66-jarige vrouw. Wat ze zag, was de drijfjacht, waarbij dieren vaak met honden worden opgejaagd en vervolgens neergeschoten, om er zoveel mogelijk te doden.

Ze maakt zich ook zorgen over het gevaar van misschoten, wat in strijd zou zijn met de dierenwelzijnswet. In het kanton Solothurn is de drijfjacht van oktober tot december toegestaan. Wilde zwijnen mogen het hele jaar door bejaagd worden.

Brigitte heeft in haar eentje meer dan 100 handtekeningen verzameld voor haar verzoek. Hoewel ze geen politieke steun kreeg, liet ze zich niet ontmoedigen en sprak ze met buren en kennissen. Steeds meer mensen sloten zich bij haar initiatief aan. De Staatskanselarij heeft inmiddels 105 handtekeningen bevestigd en het verzoek wordt momenteel beoordeeld.

Brigitte is ook niet bang om rechtstreeks met recreatieve jagers te praten. In december sprak ze met enkelen die zich voorbereidden op de drijfjacht. Ze vroeg hun of het leuk was om de dieren in paniek te brengen, en kreeg te horen dat ze de politie kon bellen.

De recreatieve jagers beweren dat de drijfjacht helpt om het aantal dieren te reguleren. Cyril Bardet, voorzitter van de jagersvereniging in Solothurn, zegt dat de drijfjacht noodzakelijk is om het afschotplan te halen. Hij legt uit dat de jacht goed gepland is en dat er niet te veel dieren tegelijk worden bejaagd.

Brigitte is het ermee eens dat jacht nodig is om het aantal dieren te reguleren. Maar ze begrijpt niet waarom mensen mogen beslissen welk dier mag leven en welk moet sterven.

Of haar verzoek succes zal hebben, weet ze niet. Ze hoopt dat dierenwelzijn vandaag belangrijker is dan 20 jaar geleden, toen de stemgerechtigde bevolking de drijfjacht wilde behouden, schrijft de Solothurner Zeitung.

Misschien kan haar streven toch iets groots teweegbrengen.

Volgens IG Wild beim Wild zijn er voor hobby jagers jaarlijkse medisch-psychologische geschiktheidskeuringen naar Nederlands voorbeeld nodig, alsook een bindende leeftijdsgrens. De grootste leeftijdsgroep onder recreatieve jagers is tegenwoordig 65+. In deze groep nemen leeftijdsgebonden beperkingen zoals afnemend gezichtsvermogen, vertraagde reactietijden, concentratiezwakte en cognitieve tekorten statistisch duidelijk toe. Tegelijkertijd tonen ongevalanalyses aan dat het aantal ernstige jachtongevallen met gewonden en doden vanaf de middelbare leeftijd significant stijgt.

De regelmatige berichten over jachtongevallen, dodelijke fouten en misbruik van jachtwapens tonen een structureel probleem aan. Het privébezit en gebruik van dodelijke vuurwapens voor vrijetijdsdoeleinden onttrekt zich grotendeels aan continue controle. Vanuit het perspectief van IG Wild beim Wild is dit niet langer verantwoord. Een praktijk die berust op vrijwillig doden en tegelijk aanzienlijke risico's voor mens en dier met zich meebrengt, verliest haar maatschappelijke legitimiteit.

Hobby Jacht berust bovendien op speciesisme. Speciesisme beschrijft de systematische minachting van niet-menselijke dieren enkel op basis van hun soort. Het is vergelijkbaar met racisme of seksisme en is noch cultureel noch ethisch te rechtvaardigen. Traditie vervangt geen morele toetsing.

Juist op het gebied van recreatieve jacht is kritische toetsing onmisbaar. Nauwelijks een ander terrein wordt zo sterk gekenmerkt door verhullende verhalen, halve waarheden en gerichte desinformatie. Waar geweld genormaliseerd wordt, dienen narratieven vaak ter rechtvaardiging. Transparantie, controleerbare feiten en een open maatschappelijk debat zijn daarom onmisbaar.