Sadyzm: lepiej zrozumieć hobbyjskich myśliwych

Bez wątpienia istnieje naukowy związek między przemocą wobec zwierząt a przemocą wobec ludzi.

Z etycznego punktu widzenia istnieje obecnie społeczny obowiązek prewencyjnego działania w przypadku sadyzmu.

Agresja myśliwych rekreacyjnych wobec zwierząt jest wyrazem zaburzenia zachowania. Coraz więcej badań naukowych potwierdza tezę: przemoc wobec zwierząt – przemoc wobec ludzi.Badania.

Różnice między myśliwym rekreacyjnym a seryjnym mordercą?

Obaj mają gorączkę myśliwską i silne pragnienie władzy oraz kontroli. Polowanie może być pierwszym objawem niebezpiecznej psychopatii, która nie ogranicza się wyłącznie do zwierząt. Wiele badań dowodzi, że akty przemocy wobec zwierząt wymagają naszej pełnej uwagi!

Zarówno seryjny morderca, jak i myśliwy rekreacyjny uważają, że uczestniczą w czymś ważnym. Zaskakująco często u sprawców przemocy stwierdza się anomalie mózgowe. Przemoc pozostawia ślady w mózgu już po krótkim czasie.Neuropsycholodzy potwierdzają: ciało migdałowate, kluczowy obszar mózgu, jest u sprawców przemocy wyraźnie zmniejszone lub zaburzone. Gdy ta centralna część mózgu jest uszkodzona, między innymi wyłączone zostaje uczucie wstrętu.

Podczas zabijania obaj odczuwają coś podobnego jak przy zażywaniu nielegalnych narkotyków. Przez ich ciało i umysł przechodzi tymczasowa ulga, uspokojenie – aż do momentu, gdy trzeba znów wyruszyć na poszukiwanie ofiary. Nie można zaprzeczyć, że w środowisku łowiectwa rekreacyjnego praktykowane są także inne nielegalne działania, takie jak kłusownictwo, przemyt broni, przestępczość, nadużywanie alkoholu itp., a socjopatia jest w ten sposób wzmacniana.

Broń myśliwska prowadzi do nadużyć w naszym życiu społecznym. Wciąż dochodzi do samobójstw z użyciem broni palnej, gróźb i śmiertelnych tragedii. Rok w rok niezliczeni ludzie giną lub zostają ranni przez myśliwych rekreacyjnych i ich broń, niekiedy tak poważnie, że muszą poruszać się na wózku inwalidzkim lub amputuje się im kończyny.

Schweiz: Statistik tödlicher Jagdunfälle

zwierząt odgrywają, podobnie jak ludzie, ważną rolę w naszym istnieniu. Pokazują nam również, jak ważne jest dzielenie się, ponieważ my, ludzie, nie jesteśmy jedynymi istotami żywymi na tej planecie.

Łowiectwo rekreacyjne jest mrocznym cieniem, który dręczy Dzikie zwierzęta. Łowiectwo rekreacyjne jest jak prostytucja. Myśliwi rewirowi i patentowi płacą kwotę pieniędzy, aby móc oddawać się swojej pasji, aby móc dać upust swojemu popędowi zabijania. Władze w Szwajcarii organizują nawet specjalnie atrakcyjne polowania, aby się nimi chwalić.

Według ekspertów pornografia jest decydującym czynnikiem pobudzającym fantazje seryjnych morderców, zwłaszcza gry z krępowaniem i sadomasochizm, w których ofiary mogą być dominowane i kontrolowane.

Odpowiednie, wojownicze czasopisma myśliwych rekreacyjnych są pełne zdjęć myśliwych rekreacyjnych trzymających w rękach broń i pozujących w dominującej pozycji nad swoimi ofiarami. Takie czasopisma podsycają fantazje myśliwych rekreacyjnych, aby chcieli polować coraz więcej i więcej, także we wszystkich zakątkach świata. Myśliwi rekreacyjni potrzebują takich fotografii i filmów, by czuć się ważni.

Myśliwi rekreacyjni odczuwają wielkie pragnienie dokonania czegoś heroicznego, zaspokojenia poczucia własnej wartości poprzez akt zabijania. Myśliwi rekreacyjni nie cofają się przed tym, by z misjonarskim zapałem nadużywać dzieci w szkołach. Sekciarsko, ze swoją myśliwską gwarą, robią reklamę swojej gwałtownej pasji. Dzieci i młodzież żywią wielką miłość do zwierząt, a tymczasem myśliwi rekreacyjni wkładają im do rąk broń i podłe czyny, co jest sprzeczne z zaleceniami Komitetu ONZ ds. Praw Dziecka.

Myśliwych rekreacyjnych i seryjnych morderców łączy również pragnienie zbierania trofeów ze swoich ofiar. Obaj uwielbiają czatować, wypatrywać ofiar na kolejny akt przemocy.

Nie chcę przez to sugerować, że większość myśliwych to ludzie słabi, ale z mojego doświadczenia wynika, że słabi ludzie wystarczająco często wykorzystują możliwość zrekompensowania swojej wady poprzez polowanie lub bawienie się bronią i nożami.

Cytat z książki faktograficznej «Dusza mordercy» autorstwa profilera FBI Johna Douglasa.

Myśliwi rekreacyjni byli poddawani badaniom psychologicznym i socjologicznym poddawani badaniom i porównywani z osobami niepolującymi pod względem różnych aspektów. Wyniki jednoznacznie pokazują, że myśliwi rekreacyjni nie wykazują większego związku z naturą niż osoby niepolujące, mają raczej negatywny stosunek do kwestii ochrony zwierząt, środowiska i przyrody oraz ogólnie wykazują wyższą skłonność do zachowań agresywnych – co jest typową cechą osób jedzących mięso. Myśliwska miłość do zwierząt i przyrody nie cieszy się istnieniem umiłowanego obiektu; przeciwnie, zmierza do tego, by posiąść ukochaną istotę wraz ze skórą i sierścią, a kulminacją tego jest uczynienie jej zdobyczą poprzez akt zabijania. Nigdzie nie widać tego wyraźniej niż w opowieściach myśliwskich – praktycznie w każdym numerze popularnych czasopism łowieckich.

Nawet jeśli osoby polujące mają różne cechy charakteru, wszystkich myśliwych rekreacyjnych łączy w ostatecznym rozrachunku to samo działanie: brutalne obchodzenie się z pokojowo nastawionymi zwierzętami i przyrodą, często traktowane jedynie jako zabawa, rozrywka czy sport, a także zatruwanie przyrody amunicją zawierającą ołów. Psychologowie, psychiatrzy i psychoanalitycy mówią w kontekście łowiectwa rekreacyjnego o defektach psychicznych u myśliwych rekreacyjnych. Myśliwi rekreacyjni chcą zabijać!

„Wraz z kartą łowiecką nabywa się licencję na zabijanie. Fakt, że w powszechnym mniemaniu ktoś, kto posiada kartę łowiecką, uchodzi za nie do końca poczytalnego, ma zapewne – jak większość ludowych mądrości – ziarno prawdy. I rzeczywiście nie wiemy ani ilu psychopatów, maniaków broni czy osób uzależnionych jest wśród posiadaczy kart łowieckich, którzy całkiem legalnie mogą posługiwać się bronią palną, ani nie wiemy, kto wśród kandydatów na kartę łowiecką chce zdać egzamin myśliwski wyłącznie po to, by legalnie zdobyć broń palną. Nie wiemy tego my, nie wiedzą tego władze, nie wiedzą tego związki łowieckie – i wolą tego nie wiedzieć», jak wyjaśnia K.H.

Christian Lüdke jest psychoterapeutą, szkoli jednostki specjalne policji i zajmuje się przede wszystkim psychologią sprawców przestępstw.

Lüdke: „Tacy ludzie prowadzą podwójne życie. Wewnętrznie czują się jak absolutni nieudacznicy – rodzinnie, zawodowo i seksualnie – i kierują nimi ekstremalne pragnienia władzy. Ponieważ nie potrafią tego zrealizować w codziennym życiu, muszą to zrobić poprzez taki akt przemocy i wybierają sobie najsłabsze ofiary».

Jak można rozpoznać taką osobę?

Lüdke: «Na zewnątrz są zazwyczaj bardzo niepozorni. Ale w historii życia tych sprawców często pojawiają się około jedenastego roku życia trzy symptomy: moczenie nocne, zabawa ogniem, a przede wszystkim dręczenie zwierząt.»

Czy to są odosobnione przypadki?

Lüdke: «Niestety nie. Wśród nas jest bardzo wielu ludzi o tak wysokiej energii seksualnej i kryminalnej, że są niemal tykającymi bombami zegarowymi.»

Myśliwy rekreacyjny Frank Gust

Frank Gust to niemiecki seryjny morderca skazany na dożywocie z późniejszym środkiem zabezpieczającym. Jak dowiadujemy się z wywiadu przeprowadzonego przez kryminolog Petrę Klages, u jego początków były dręczenie i zabijanie zwierząt. Warto zaznaczyć, że Frank Gust został wyszkolony na myśliwego rekreacyjnego akurat przez swoją matkę, byłą myśliwą rekreacyjną, i w ten sposób również legalnie wszedł w posiadanie broni palnej. I tak, jak nauczył się od matki patroszenia zwierzęcych zwłok, tak później postępował także podczas zabijania ludzi. Z perspektywy czasu matka żałowała tego łowieckiego wyszkolenia i mówi o popełnionym błędzie:

«…powinni mnie aresztować, ponieważ tak zawiodłam. Kiedyś byłam myśliwą i wyszkoliłam Franka na myśliwego. Należy do tego również patroszenie zwierzyny. A ponieważ on, powiedzmy, fachowo rozczłonkował te zwłoki, pomyślałam: przecież sama go tego nauczyłam.»

W wywiadzie z Petrą Klages posiadacz pozwolenia na broń łowiecką Frank Gust opowiadał o swoich osobistych doświadczeniach z rzemiosłem łowieckim i całkiem otwarcie skrytykował twierdzenie, jakoby myśliwi rekreacyjni zawsze byli również obrońcami przyrody:

Niektórzy z pewnością tak. Ale większość ludzi, których tam poznałem, to była mieszanka pychy stanowej i hipokryzji.

Frank Gust

Zapytany, czy celem nie jest ochrona przyrody i zwierząt, Gust kontynuował, że z jego doświadczenia chodzi raczej o to, aby «pod płaszczykiem tak szlachetnego rzekomo łowiectwa zbudować wspaniałą przykrywkę dla innych żądz».

Na pytanie osoby przeprowadzającej wywiad, czy ma na to jakieś przykłady, Frank Gust opisał dwa zdarzenia, których nie można tu przytoczyć w pełnej długości. Aby jednak przekazać pewne wyobrażenie, warto krótko wspomnieć zdarzenie z polowania na króliki, które przypomniał sobie Gust:

Był rzekomo doświadczony i wysoko poważany myśliwy. Strzelił do króliczka... mógł zastosować bezpieczny strzał z odległości kilku metrów, ale czekał, aż zwierzę jeszcze trochę pobiegnie, aby właśnie śrutem nie trafić tak precyzyjnie, ponieważ wtedy dłużej się szamotało. Nie chodziło o to, aby zdobyć dobrą pieczeń czy chronić populację, chodziło jedynie o to, żeby zwierzę cierpiało jak najdłużej. Tylko oczywiście oficjalnie nikt tego nie powie.

Frank Gust

Obraz choroby: sadyzm u myśliwego rekreacyjnego

Gdybyśmy mogli zajrzeć do podświadomości w zbiorniku łowiectwa rekreacyjnego, znaleźlibyśmy skrzynkę Pandory pełną wypieranych problemów.

Renomowany psychiatra dr Karl Menninger (1893-1990), który w 1981 roku otrzymał od prezydenta Jimmy'ego Cartera Prezydencki Medal Wolności i jest patronem Menninger School of Psychiatry, obszernie pisał o erotyczno-sadystycznej teorii motywacji w łowiectwie rekreacyjnym. «Sadyzm może przybrać społecznie akceptowaną formę (jak polowanie na jelenie i obserwowanie jeleni) oraz inne rodzaje tak zwanych praktyk myśliwskich», pisze. «Reprezentują one wszystkie destrukcyjne i brutalne energie mężczyzn, skierowane na bezbronne stworzenia.»

Symptomy u myśliwych rekreacyjnych umożliwiają jedynie do pewnego stopnia doznania nacechowane przyjemnością oraz stabilność emocjonalną. Aby wywołać pożądaną stymulację, fantazje rozszerzane są np. poprzez łowiectwo trofeowe za granicą. Niekiedy przybierają one takie rozmiary, że myśliwi rekreacyjni zabijają nawet ludzi. Regularnie Media o zabójstwach lub innych przestępczych działaniach grupy problemowej «myśliwi rekreacyjni», jak ostatnio między innymi zamach (dokonany przez myśliwego rekreacyjnego) przed filią UBS w Zurychu w lutym 2018 roku.

Ochrona zwierząt oznacza zawsze także ochronę ludzi. Kto tego nie rozumie, swoim niezrozumieniem powoduje, że strzelamy sobie samym w kolano.

Volker Mariak

Niemieckie badania i publikacje fachowe na temat «przemocy wobec ludzi – przemocy wobec zwierząt»:

Rok	Autorzy	Badanie / publikacja fachowa
1988	Wochner, M. i Klosinski G.	«Dzieci i młodzieżowo-psychiatryczne przypadki znęcania się nad zwierzętami»
1998	Berg, C.	«Rozcinanie koni – forma brutalnego znęcania się nad zwierzętami»
1998	Füllgrabe, U.	«O motywacji sprawców okaleczania koni»
2003	Kaplan, Astrid	«O psychologicznym związku między przemocą wobec zwierząt a przemocą wobec ludzi, ze szczególnym uwzględnieniem dotyczącej tego intra- i interpersonalnej psychodynamiki.»
2003	Vitt-Mugg. V.	«Seksualni sadystyczni seryjni przestępcy»
2004	Harbort, Stephan	«Chorobliwy świat wyobraźni i przeżyć sadystycznych seryjnych zabójców»
2005	Stupperich, A.	«Od fantazji do czynu – okrucieństwo wobec zwierząt»
2006	Harbort, Stephan	«Zasada seryjnego zabójcy. Co zmusza ludzi do zła»
2007	Heubrock Dietmar, Parildayan-Metz, Dorothee	«Kto robi coś takiego?»
2009	Sevecke, Kathrin, Krischer, Maya	«Okrucieństwo wobec zwierząt a patologia osobowości u przestępczych chłopców i dziewczynek. Wyniki badania kolońskiego.»
b.d.	Faust, Volker	«Okrucieństwo wobec zwierząt – jakimi ludźmi są młodzi sprawcy?»
2010	Kaplan, Astrid	«Dopóki będą istnieć ubojnie, będą istnieć pola bitewne. O potrzebie skoku kwantowego współczucia.»
2017	Klages, Petra	«Wywiady z Frankiem Gustem, Rozpruwaczem z Rhein-Ruhr»

Więcej na ten temat w dossier: Psychologia polowania

Możecie Państwo z miłosierdziem pomóc wszystkim zwierzętom i naszej planecie. Wybierzcie współczucie na swoim talerzu i w swoim kieliszku. Go vegan.