Sadisme: recreatieve jagers beter begrijpen

Er bestaat ongetwijfeld een wetenschappelijk verband tussen geweld tegen dieren en geweld tegen mensen.

Vanuit ethisch perspectief bestaat er nu een maatschappelijke plicht om bij sadisme preventief te handelen.

De agressie tegen dieren van recreatieve jagers is een uiting van een gedragsstoornis. Geweld tegen dieren – geweld tegen mensen: deze stelling wordt door steeds meer wetenschappelijke Studies.

Verschillen tussen een recreatieve jager en een seriemoordenaar?

Beiden hebben jachtkoorts en een sterk verlangen naar macht en controle. Jagen kan een eerste symptoom zijn van een gevaarlijke psychopathie, die zich niet alleen beperkt tot dieren. Veel studies tonen aan dat gewelddaden tegen dieren onze volledige aandacht verdienen!

Zowel de seriemoordenaar als de recreatieve jager denkt deel te nemen aan iets belangrijks. Opvallend vaak worden bij gewelddadige personen hersenafwijkingen vastgesteld. Geweld laat na korte tijd sporen achter in het brein. Neuropsychologen bevestigen: de amygdala, een kerngebied in het brein, is bij gewelddadige personen opvallend verminderd of verstoord. Is dit centrale deel van het brein beschadigd, dan is onder andere het walginggevoel uitgeschakeld.

Bij het doden ervaren beiden iets vergelijkbaars als bij het gebruik van illegale drugs. Een tijdelijke opluchting, een kalmte trekt door hun lichaam en geest – tot opnieuw naar een slachtoffer moet worden gezocht. Het valt niet te ontkennen dat in het recreatieve jachtwezen ook andere illegale activiteiten, zoals stroperij, wapensmokkel, criminaliteit, alcoholmisbruik enzovoort, worden beoefend en sociopathie wordt bevorderd.

Jachtwapens leiden tot misbruik in ons sociale leven. Steeds opnieuw komt het tot zelfdoding met vuurwapens, bedreigingen en dodelijke tragedies. Jaar na jaar worden talloze mensen door recreatieve jagers en hun wapens gedood of verwond, soms zo zwaar dat ze in een rolstoel terechtkomen of ledematen moeten worden geamputeerd.

Schweiz: Statistik tödlicher Jagdunfälle

dieren spelen net als mensen een belangrijke rol in ons bestaan. Ze laten ons ook zien hoe belangrijk het is om te delen, want wij mensen zijn niet de enige levende wezens op deze planeet.

De recreatieve jacht is de donkere schaduw die de Wilde dieren kwelt. De recreatieve jacht is als prostitutie. Revier- en patentjagers betalen een geldbedrag om hun passie te kunnen botvieren, om hun doodsdrift te kunnen uitleven. In Zwitserland organiseren de autoriteiten zelfs speciaal attractieve jachten, om zich daarop te kunnen beroemen.

Volgens experts is pornografie een cruciale factor bij het aanwakkeren van de fantasie van seriemoordenaars, vooral bondagespelletjes en sadomasochisme, waarbij slachtoffers gedomineerd en gecontroleerd kunnen worden.

Gerichte militante tijdschriften voor recreatieve jagers staan vol met foto's van recreatieve jagers die een wapen in de hand houden en in een dominerende positie poseren boven hun slachtoffers. Zulke tijdschriften prikkelen de fantasie van recreatieve jagers om steeds meer te willen jagen, ook in alle andere landen. Dergelijke foto's en films hebben recreatieve jagers nodig om zich belangrijk te voelen.

Recreatieve jagers hebben een groot verlangen om iets heldhaftigs te doen, om het gevoel van eigenwaarde te bevredigen door de daad van het doden. Recreatieve jagers schromen niet om met missionaire ijver op scholen kinderen te misbruiken. Sektarisch, met hun jagerslatijn, maken ze reclame voor hun gewelddadige passie. Kinderen en jongeren hebben een grote liefde voor dieren, en dan krijgen ze van recreatieve jagers wapens en wandaden in handen gedrukt, wat in strijd is met de VN-commissie voor de rechten van het kind.

Wat recreatieve jagers en seriemoordenaars ook verbindt, is het verlangen om trofeeën van hun slachtoffers te verzamelen. Beiden houden ervan om te sluipjagen, op zoek naar slachtoffers voor de volgende gewelddadige daad.

Ik wil hiermee niet suggereren dat de meeste jagers zwakke mensen zijn, maar naar mijn ervaring maken zwakke mensen vaak genoeg gebruik van de mogelijkheid om hun gebrek te compenseren door te jagen of met wapens en messen te spelen.

Citaat uit het non-fictieboek «De ziel van de moordenaar» van FBI-profiler John Douglas.

Recreatieve jagers zijn zowel in Europa als in de VS al onderworpen aan psychologisch en sociologisch onderzoeken onderworpen en op verschillende aspecten vergeleken met niet-jagers. De resultaten laten duidelijk zien dat recreatieve jagers geen grotere verbondenheid met de natuur tonen dan niet-jagers, dat zij eerder negatief staan ten opzichte van thema's als dierenwelzijn, milieu en natuurbescherming, en dat zij over het algemeen een hogere neiging tot agressief gedrag vertonen – een typisch kenmerk van vleeseters. De liefde van jagers voor dieren en natuur verheugt zich niet in het bestaan van het beminde object; integendeel, zij is erop gericht het beminde wezen met huid en haar in bezit te nemen, en culmineert erin het door de daad van het doden tot buit te maken. Nergens komt dit duidelijker naar voren dan in jachtverhalen – in vrijwel elke uitgave van de gangbare jachttijdschriften.

Ook al hebben mensen die jagen uiteenlopende karaktereigenschappen, uiteindelijk verbindt recreatieve jagers toch allen hetzelfde handelen: een gewelddadige omgang met vredelievende dieren en de natuur, vaak alleen als plezier, vrijetijdsvertier of ook als sport, evenals de vergiftiging van de natuur met loodhoudende munitie. Psychologen, psychiaters en psychoanalytici spreken in de context van de recreatieve jacht over psychische defecten bij recreatieve jagers. Recreatieve jagers willen doden!

«Met de jachtakte verwerft men de licentie om te doden. Dat er in de volksmond over iemand die de jachtakte heeft, gezegd wordt dat hij niet helemaal toerekeningsvatbaar is, heeft waarschijnlijk – zoals de meeste volkswijsheden – een kern van waarheid. En inderdaad weten we niet hoeveel psychopaten, wapenfanaten of verslaafden zich onder de jachtaktehouders bevinden, die volkomen legaal met vuurwapens mogen omgaan, en we weten ook niet wie van de aspirant-jachtaktehouders uitsluitend het jachtexamen wil afleggen om legaal aan vuurwapens te komen. Wij weten het niet, de autoriteiten weten het niet, de jachtverenigingen weten het niet – en willen het liever ook niet weten», zoals K.H. verklaart.

Christian Lüdke is psychotherapeut, leidt speciale eenheden van de politie op en houdt zich vooral bezig met de psychologie van daders.

Lüdke: «Zulke mensen leiden een dubbelleven. Van binnen voelen zij zich als absolute mislukkelingen – gezinsmatig, professioneel en seksueel – en worden geleid door extreme machtsverlangens. Omdat ze dat in het dagelijks leven niet kunnen realiseren, moeten ze dat via zo'n gewelddaad doen en zoeken ze zich de zwakste slachtoffers uit.»

Hoe kan men zo'n mens herkennen?

Lüdke: «Naar buiten toe zijn ze meestal heel onopvallend. Maar in de levensgeschiedenis van deze daders vind je vaak rond hun elfde levensjaar drie symptomen: dat ze weer in bed plassen, dat ze met vuur spelen en vooral dat ze dieren martelen.»

Zijn dat op zichzelf staande gevallen?

Lüdke: «Helaas niet. Er lopen heel veel mensen onder ons rond die zo'n hoge seksuele, criminele energie hebben dat ze eigenlijk tikkende tijdbommen zijn.»

Recreatieve jager Frank Gust

Frank Gust is een Duitse seriemoordenaar die tot levenslange gevangenisstraf met aansluitende veiligheidsdetentie is veroordeeld. Bij hem stonden, zoals we vernemen uit een door criminologe Petra Klages gevoerd interview, dierenmishandeling en het doden van dieren aan het begin van zijn levensloop. Daarbij is het opmerkelijk dat Frank Gust juist door zijn moeder, een voormalige recreatieve jaagster, eveneens tot recreatieve jager werd opgeleid en op die manier ook legaal in het bezit kwam van vuurwapens. En net zoals hij bij zijn moeder had geleerd hoe je kadavers uitweidt, ging hij later ook zo te werk bij het doden van mensen. Achteraf betreurde de moeder deze jachtopleiding en spreekt ze van een gemaakte fout:

«…ze hadden mij moeten arresteren, omdat ik zo gefaald heb. Ik was vroeger jaagster en heb ook Frank tot jager opgeleid. Daar hoort ook bij het wild uit te weiden. En omdat hij de lichamen, laten we zeggen, vakkundig heeft ontleed, dacht ik: ik heb het hem toch geleerd.»

In een interview met Petra Klages vertelde jachtaktehouder Frank Gust over zijn persoonlijke ervaringen met het jachtambacht en bekritiseerde hij openlijk het idee dat recreatieve jagers altijd ook natuurbeschermers zouden zijn:

Sommigen zijn dat zeker. Maar het grootste deel van de mensen die ik daar heb leren kennen, was een mengeling van standsdunk en hypocrisie.

Frank Gust

Op de vraag of het niet het doel was om natuur en dieren te beschermen, vervolgde Gust dat het naar zijn ervaring eerder erom ging om «onder het mom van de o zo nobele jagerij een prachtige camouflage op te bouwen voor andere verlangens».

Op de vraag van de interviewer of hij daar ook voorbeelden van had, beschreef Frank Gust twee incidenten die hier niet in volledige lengte kunnen worden vermeld. Om echter een indruk te geven, wordt kort de door Gust herinnerde gebeurtenis tijdens een konijnenjacht vermeld:

Er was een naar eigen zeggen ervaren en hoog aangeschreven jager. Hij schoot op een konijn ... had op een paar meter afstand een veilig schot kunnen nemen, maar wachtte tot het dier nog wat verder gelopen was, om met de hagelspreiding net niet perfect te raken, zodat het langer zou spartelen. Het ging niet om een lekkere braadstuk of het beschermen van de populatie, het ging simpelweg alleen om het lekker veel pijn laten doen. Alleen daarover zegt men natuurlijk officieel niets.

Frank Gust

Ziektebeeld sadisme bij recreatieve jagers

Als we in het onderbewuste van de verzamelpoel van de recreatieve jacht zouden kunnen kijken, zouden we de doos van Pandora vol onderdrukte problemen aantreffen.

De gerenommeerde psychiater Dr. Karl Menninger (1893-1990), die in 1981 van president Jimmy Carter de Presidential Medal of Freedom ontving en naar wie de Menninger School of Psychiatry is genoemd, schreef uitgebreid over de erotisch-sadistische motivatietheorie bij de recreatieve jacht. «Sadisme kan een sociaal aanvaardbare vorm aannemen (zoals de hertenjacht en het observeren van herten) en andere vormen van zogenaamde jachtpraktijken», schrijft hij. «Die vertegenwoordigen allemaal de destructieve en gewelddadige energieën van mannen, gericht op weerloze wezens.»

De symptomen van de recreatieve jager maken slechts tot een bepaalde graad lustvolle beleving en emotionele stabiliteit mogelijk. Om de gewenste opwinding te bereiken, worden de fantasieën bijvoorbeeld uitgebreid met trofeejachten in het buitenland. Soms lopen ze zelfs zodanig uit de hand dat recreatieve jagers zelfs mensen doden. Steeds opnieuw berichten Media over moordfeiten of andere criminele activiteiten van de probleemgroep «recreatieve jagers», zoals recentelijk onder andere de aanslag (gepleegd door een recreatieve jager) voor het UBS-filiaal in Zürich in februari 2018.

Dierenbescherming betekent altijd ook mensenbescherming. Wie dit niet begrijpt, zorgt met dat onbegrip ervoor dat we onszelf in de voet schieten.

Volker Mariak

Duitse studies respectievelijk vakpublicaties over het thema «Geweld tegen mensen – geweld tegen dieren»:

Jaar	Auteurs	Studie / vakpublicatie
1988	Wochner, M. en Klosinski G.	«Kinderen en jeugdpsychiatrisch opvallende dierenmartelaars»
1998	Berg, C.	«Paardenrippers – Een vorm van brutale dierenmishandeling»
1998	Füllgrabe, U.	«Over de motivatie van paardenrippers»
2003	Kaplan, Astrid	«Over het psychologische verband tussen geweld tegen dieren en geweld tegen mensen, met bijzondere aandacht voor de bijbehorende intra- en interpersoonlijke psychodynamiek.»
2003	Vitt-Mugg. V.	«Seksuele sadistische seriedaders»
2004	Harbort, Stephan	«De morbide voorstellings- en belevingswereld van sadistische seriemoordenaars»
2005	Stupperich, A.	«Van fantasie naar daad – dierenmishandeling»
2006	Harbort, Stephan	«Het seriemoordenaarsprincipe. Wat dwingt mensen tot het kwaad»
2007	Heubrock Dietmar, Parildayan-Metz, Dorothee	«Wie doet er nou zoiets?»
2009	Sevecke, Kathrin, Krischer, Maya	«Dierenmishandeling en persoonlijkheidspathologie bij delinquente jongens en meisjes. Resultaten uit de Keulse studie.»
z.j.	Faust, Volker	«Dierenmishandeling – wat voor mensen zijn jonge daders?»
2010	Kaplan, Astrid	«Zolang er slachthuizen zijn, zullen er slagvelden zijn. Over de noodzaak van een kwantumsprong in mededogen.»
2017	Klages, Petra	«De Rijn-Ruhr-Ripper Frank Gust-interviews»

Meer hierover in het dossier: Psychologie van de jacht

U kunt met barmhartigheid alle dieren en onze planeet helpen. Kies mededogen op uw bord en in uw glas. Go vegan.