Myśliwi hobbyści rozpoczynają nowy rok zgodnie z tradycją

Nagłówki z pierwszego tygodnia stycznia

Samozwańczy obrońcy zwierząt i przyrody również w nowym roku zapełniają w mediach mnóstwo szpalt.

Kilka nagłówków z pierwszego tygodnia stycznia jasno dokumentuje, że łowiectwo rekreacyjne nie funkcjonuje. Myśliwi rekreacyjni nie mają ani dobrego wykształcenia, ani nie stoją na wysokości zadania pod względem etycznym i umysłowym, a przy tym niedbale obchodzą się z bronią.

• Myśliwy rekreacyjny w okolicach Hassfurt zastrzelił psa należącego do pary turystów. Przed sądem rejonowym w Hassfurt ma się teraz odbyć rozprawa główna.
• Myśliwi rekreacyjni mieli zastrzelić nad Renem w pobliżu Schwörstadt dwa łabędzie. Policja prowadzi śledztwo w sprawie podejrzenia kłusownictwa.
• Nad prywatnym stawem po żwirowni w Velen rzekomi myśliwi rekreacyjni zabili domowe gęsi. Przechodzień złożył zawiadomienie.
• Pies 86-letniego myśliwego rekreacyjnego ciężko zranił kota. Mężczyzna wyrzucił zwierzę przez płot.
• Myśliwy rekreacyjny zastrzelił krowę rasy Galloway zamiast dzika: przeżyło tylko cielę
• «Tydzień lisa» organizowany przez powiatowe koło łowieckie Unna wywołuje reakcję obrońców zwierząt

Łowiectwo rekreacyjne nie jest uczciwym rzemiosłem

Zwłaszcza w przypadku łowiectwa rekreacyjnego i myśliwych rekreacyjnych niezwykle istotne jest, aby społeczeństwo bardzo dokładnie się temu przyglądało. Nigdzie indziej nie manipuluje się tak bardzo nieprawdą. Przemoc i kłamstwa to dwie strony tej samej monety. Łowiectwo rekreacyjne od dziesięcioleci jest niczym innym jak stale kosztownym problemem i przedmiotem sporu dla polityki, leśnictwa, rolnictwa, administracji, wymiaru sprawiedliwości, kas chorych, ubezpieczeń, Organizacje ochrony zwierząt, organizacji ochrony środowiska i przyrody, policji, państwa, mediów itd.

Łowiectwo rekreacyjne nie jest uczciwym rzemiosłem. Nie ma żadnych standardów, etyki, rzetelnej nauki ani zasad w łowiectwie, które wytrzymałyby konfrontację z normami społecznymi, nawet w obrębie samego środowiska myśliwych rekreacyjnych, a przede wszystkim z argumentami dotyczącymi ochrony zwierząt.

Przez dziesięciolecia hodowano na potrzeby łowiectwa nienaturalnie wysokie populacje kopytnych. Tłumaczenie tego teraz naciąganymi wymówkami o braku drapieżników, takich jak lis, którego zresztą wciąż zwalcza się zwłaszcza w kręgach myśliwych rekreacyjnych, jest po prostu żałosne.

Samoregulacja zamiast łowiectwa rekreacyjnego

Dzikożerna Badania potwierdzają, że zwierzęta żyjące na obszarze ochrony zwierzyny tracą w dużej mierze wymuszoną, nienaturalną płochliwość i dzięki temu ponownie przenoszą swoją nienaturalną, nocną aktywność na dzień. Ma to również prowadzić do mniejszej liczby wypadków drogowych z udziałem dziką zwierzyną. Biolodzy dzikiej przyrody, tacy jak Karl-Heinz Loske, wielokrotnie z wielkim zadowoleniem donoszą o rozwoju sytuacji na obszarach bez łowiectwa. Obserwuje się większą różnorodność gatunkową, niższą gęstość gatunków zwierząt łownych, mniejsze szkody i mniej wypadków samochodowych.

Doświadczenia z różnych krajów i regionów pokazują, że populacja dzikich zwierząt na nienaruszonym obszarze ochrony zwierzyny, chronionym przed myśliwymi rekreacyjnymi, reguluje się w dużej mierze samodzielnie. Gdyby jednak konieczna okazała się interwencja regulacyjna, to z punktu widzenia ochrony zwierząt powinna być ona przeprowadzana wyłącznie przez profesjonalnie wyszkolonych strażników przyrody, którzy zawodowo zajmują się nowoczesnym zarządzaniem populacją dzikich zwierząt.

Wprowadzenie etycznego zarządzania dziką przyrodą prowadzi ponadto do tego, że w przyszłości nie powinno już dochodzić do wypadków łowieckich. Dzięki temu państwo ponownie w coraz większym stopniu umożliwia przeżywanie natury poprzez obserwację dzikich zwierząt oraz wspiera, jak np. w kanton Genewa różnorodność biologiczną oraz dobro ogółu i dobrostan psychiczny społeczeństwa.