Jachttegenstanders met goede reden

Wilde dieren behoren niet toe aan recreatieve jagers (res nullius), maar net zo goed aan de meerderheid van de niet-jagende bevolking.

De verhouding is daarbij 4 (recreatieve jagers) tegenover 96 (niet-jagers). Daarom zou het ons niet onverschillig moeten laten wanneer een minderheid het gemeenschappelijke bezit in onze omgeving kwelt.

Recreatieve jagers gaan zo ver dat ze geloven zich voor hun dierenmishandeling niet te hoeven rechtvaardigen.

Belangrijke pijlers worden in het jachtwezen niet zelden buiten beschouwing gelaten. Er is geen goede preventie zodat er geen levende wezens hoeven te worden doodgeschoten, en evenmin bijvoorbeeld geboortebeperking om populaties wilde dieren te stabiliseren. Wetenschappelijke instrumenten daarvoor bestaan al lang, zoals de immunocontraceptie. De recreatieve jacht betekent niet minder wild, maar meer geboortes en chaos in de natuurlijke orde.

Ook het argument van vleesproductie is drogredenering. In de Zwitserland is er vandaag een overschot aan ongezond vlees, zoveel zelfs, dat het in steeds grotere hoeveelheden wordt geëxporteerd.

Wat is de achtergrond van de term jachtdrift?

Heel eenvoudig, juridisch gezien zou het bedrog kunnen zijn. Jachtdrift verdoezelt het begrip “doddrift”. Nu zijn er misschien recreatieve jagers die daadwerkelijk geloven dat ze iets goeds doen. Al de term natuurbescherming is in dit verband absurd. De hedendaagse recreatieve jagers gaan niet jagen om zich te voeden. Ze gaan om te doden, om zich te verlustigen aan het sterven, om hun subtiele machtsdrang over andere levende wezens te bevredigen. Krampachtig proberen ze hun behoefte aan erkenning en gebrek aan charisma te compenseren via sadistische vervangende handelingen.

Tegenstanders van de jacht zijn de ongehoorde stem van de Wilde dieren

Critici van de jacht proberen wilde dieren niet louter voor te stellen als iets wat voortdurend militant moet worden geëlimineerd. Tegenstanders van de jacht diagnosticeren misstanden en bieden hulp om eigentijdse en morele wegen in te slaan.

Kapotgeschoten populaties wilde dieren produceren echter meer nakomelingen dan in onbejaagde gebieden. Recreatieve jagers zijn dus verantwoordelijk voor de schade, met name voor de vele wildaanrijdingen. Als er meer roofdieren zoals lynxen en wolven zouden zijn, zou er een lagere populatie hoefdieren zijn.

De recreatieve jacht doet zich voor als iets wat ze helemaal niet is

De overkoepelende vereniging van de Zwitserse recreatieve jagers schrijft op 29.8.2011: «JagdSchweiz weet dat wilde dierenpopulaties zich in principe, ook in ons cultuurlandschap, vanzelf zouden reguleren.»

Toch tonen recreatieve jagers meestal geen interesse in belangrijke wildbiologische inzichten, ecologie, dierenwelzijn en ethiek. Vrijwel alles wat in strijd is met dierenwelzijn, geldt als weidelijk.

Cultuurlandschap betekent ook dat men de cultuur van geweldloosheid tegenover weerloze en beschermingsbehoevende wezens beoefent. Jagen op wilde dieren voor het plezier is onbeschaafd. Geen enkele recreatieve jager zou iets doen voor soorten- of natuurbescherming als hij niet mag doden. Dat Model van Genève toont sinds 1974 dat professioneel wildbeheer zonder recreatieve jacht werkt.