Dominik Thiel: wolvenjacht op staatskosten

In februari 2024 reisde dienstleider Dominik Thiel samen met een wildbeheerder naar Rusland: vijf betaalde werkdagen, goedgekeurd door regeringsraadslid Beat Tinner.

De officiële reden: men wilde de zogenoemde "Lappjagd" bestuderen, een drijfjachtmethode waarbij wolven met opgehangen lappen stof worden ingesloten en vervolgens doodgeschoten. In West-Europa is de wolf beschermd, dus moest men voor dergelijke "kennis" naar Rusland.

Het resultaat van de "studie": vier gedode wolven in drie dagen. Pro Natura, de Groenen van Sankt-Gallen, de Gruppe Wolf Schweiz en de IG Wild beim Wild waren het erover eens: dit is geen bijscholing, dit is trofeejacht. En inderdaad geldt wolvenjacht in Rusland internationaal als trofeejacht, zoals ook de CITES-invoergegevens voor Zwitserland bevestigen, waarin voor 2024 wolventrofeeën uit Rusland en Bulgarije zijn geregistreerd met doelcode "H" (Hunting trophy).

Eekhoorns, Wyoming en twee jaar weigering om documenten vrij te geven

Wat pas door het SRF-verslag twee jaar later aan het licht kwam, is nog veelzeggender: om zich in Rusland "in te schieten" schoot Thiel voor zijn plezier met een klein kaliber een grijze eekhoorn uit een boom en liet zich daarbij trots grijnzend fotograferen. Dit heeft, zoals wildbeimwild.com vaststelde, "niets te maken met jacht, respect, wetenschap, ethiek of dierenwelzijn".

De zesdaagse "Lappjagd" in de Republiek Oedmoertië kostte ongeveer 1.750 Zwitserse frank per persoon, plus 1.100 Zwitserse frank per gedode wolf, inclusief het prepareren van de trofee.

Drie maanden na de Rusland-reis plande Thiel een verdere "bijscholing", deze keer naar Wyoming, VS. Tinner schrapte de werkdagen. Thiel boekte ze als vakantie en ging toch. En het kanton Sankt Gallen? Weigerde SRF meer dan twee jaar lang inzage in de dossiers, totdat een gerechtelijke uitspraak tot afgifte dwong. Wie niets te verbergen heeft, voert geen meertrapse juridische strijd tegen mediamensen.

Een ambt met een dossier

De Rusland-affaire is geen uitzondering, ze is een verdere vermelding in een lang dossier. Wildbeimwild.com documenteert al jaren het twijfelachtige beleid onder Thiel:

• Onrechtmatige afschot van wolven: Een afschotvergunning voor een wolf in het kanton Sankt Gallen werd als onrechtmatig aangemerkt
• Wolvenbeheer zonder wetenschap: Volgens deskundigen werkt de dienst niet op basis van wetenschappelijk bewijs
• Bewuste ont-individualisering van wolven: Thiel wijst namen voor wolven af, "dat zou emoties aanwakkeren", en houdt vast aan nuchtere nummers zoals M75
• Jachtopleiding als legitimatie voor recreatieve jagers: De dienst moderniseert de jachtopleiding, onder leiding van een man die in Rusland op wolven jaagt
• Stilte rond stroperij: Op vragen over stroperij in het kanton reageerde Thiel ontwijkend

Belangenverstrengeling als beleidsprincipe

Thiel is niet alleen diensthoofd, hij is ook recreatieve jager. Wie tegelijkertijd de jachtautoriteit leidt en zelf actief op wolven schiet, kan geen neutrale beheerder van de openbare bescherming van wilde dieren zijn. De psychologie erachter is simpel: wie dieren als prooi beschouwt, beheert ze als hulpbron, niet als leven dat bescherming verdient.

Tinner verdedigde de reis in plaats van deze te bestraffen. Vier dode wolven als kwaliteitskenmerk van een dienstreis, dat zegt alles over de houding van deze instantie ten opzichte van de Zwitserse bescherming van wilde dieren.

Belastingbetalers financieren jachtcultuur

Thiel betaalde de reiskosten wel zelf, maar de vijf werkdagen op kosten van de belastingbetaler. Vijf betaalde ambtsdagen voor een trofeejacht in een land dat op het moment van de reis in strijd met het internationaal recht Oekraïne aanviel en onder westerse sancties stond. Dat is niet alleen een ethisch, maar ook een buitenlandpolitiek probleem.

Regeringsraadslid Tinner heeft de reis achteraf wel als "niet langer vergunbaar" omschreven, maar dat heeft geen gevolgen gehad. Thiel blijft in functie en blijft verantwoordelijk voor het wolvenbeleid in het kanton Sankt Gallen.

Wat dit met Zwitserland te doen heeft

De CITES-gegevens tonen aan: trofeejacht is geen randverschijnsel. Zwitserland importeerde in 2024 trofeeën van olifanten, giraffen, bergzebra's, jachtluipaarden en wolven, allemaal met bewijs van onttrekking uit de natuur, allemaal gedeclareerd als jachttrofeeën. Zolang autoriteiten worden geleid door actieve trofeejagers, is structurele onafhankelijkheid een illusie.

Een dienst voor Natuur, Jacht en Visserij die wordt geleid door een man die in Rusland op wolven jaagt en voor de lol eekhoorns schiet, is geen natuurbeschermingsdienst. Het is een jachtautoriteit met een natuurbeschermingslabel.

Bronnen:

• Origineel SRF-bericht
• CITES Trade Database

Meer over dit onderwerp: wildbeimwild.com/dominik-thiel

Dossier jachtbestuur Sankt Gallen:

• Dominik Thiel: Wolvenjager op staatskosten – een afdelingshoofd als veiligheidsrisico voor de wildbescherming
• Psychologie van de jacht in het kanton Sankt Gallen
• Jachttijd tot oudejaarsavond: afschotdruk in plaats van wildbeheer
• Patentjacht als oplossing tegen edelhertconflicten?
• Jachtbestuur Sankt Gallen: wolvenbeheer zonder wetenschap en zonder geloofwaardigheid
• De vergunning voor het afschieten van een wolf in het kanton Sankt Gallen was onrechtmatig
• Volksverdomming in het kanton Sankt Gallen
• Amt für Jagd und Blödsinn in Sankt Gallen moderniseert de jachtopleiding
• Sankt Gallen wil wolvenroedel bij de Gamserrugg reguleren
• Controverse rond ZwitserlandEen ambtenaar bij de wolvenjacht in Rusland
• «Experten» in Sankt Gallen beëindigen wolvenregulering voor deze winter
• De rotte appel in het jachtbestuur van St. Gallen
• Leugenjager werd afdelingshoofd in het kanton Sankt Gallen
• Sankt Gallen: stop het vossen- en dassenmassacre
• Werken het BAFU en de jachtbesturen nog serieus?
• Hoe recreatieve jager Simon Meier op het verkeerde spoor lokt