Jachttijd tot oudejaarsavond: afschotdruk in plaats van beheer

Daarbij wordt ook beschreven dat afzonderlijke jachtgebieden per aangetekende brief verplicht zouden zijn om extra drijfjachten te organiseren, deels met hobbyjagers van buiten het gebied.

Wat op het eerste gezicht lijkt op een administratieve ongelijke behandeling, is in werkelijkheid een symptoom van een groter probleem. De hobbyjacht is op veel plaatsen volledig ontspoord, omdat ze steeds meer aanvoelt als een systeem van streefcijfers, druk en administratieve bijsturing. Daar waar quota en afschotsucces domineren, wordt het afzonderlijke wilde dier een planpositie en leed een bijzaak.

De kern van het geschil: streefcijfers, weer, druk

In de bijdrage wordt geschetst dat het Bureau voor Natuur, Jacht en Visserij al jaren een hoger hertenafschot eist, gemotiveerd door wildschade en druk op de bosverjonging, vooral in het zuidelijke deel van het kanton. Tegelijkertijd wordt gezegd dat het weer het halen van de afschotcijfers heeft bemoeilijkt. Daarom zou de jachttijd in de edelherthegegemeenschap 1 tot het einde van het jaar zijn verlengd. In de edelherthegegemeenschap 2 daarentegen slechts voor enkele jachtgebieden, hoewel ook daar de afschotcijfers achter zouden blijven op de streefcijfers.

Alleen al deze taal is veelzeggend. Weer is geen probleem, maar een beschermende factor. Kou, sneeuw, slechter zicht en moeilijker bersluipen verminderen het jachtsucces. Juist dat zou vanuit het oogpunt van dierenwelzijn een signaal voor terughoudendheid moeten zijn, niet de aanleiding voor nog meer jachtdruk.

Drijfjacht op bevel: wanneer geweld wordt georganiseerd

Bijzonder explosief is de passage waarin staat dat geselecteerde jachtgebieden op 5 december 2025 per beschikking verplicht zouden zijn om extra drijfjachten uit te voeren en hobbyjagers van buiten het gebied hobbyjagers in te zetten. De auteur spreekt van een dictaat en stelt de autonomie van de jachtgebieden tegenover het kantonale ambt.

Vanuit het oogpunt van de dierenbescherming rijst echter een fundamentelere vraag: waarom wordt de jacht als vrijetijdsbesteding behandeld als een door de staat bij te sturen productieproces? Drijfjachten betekenen voor wilde dieren enorme stress, lange vluchten, het uiteenrukken van groepen en een verhoogd risico op verkeerde schoten en belastende nazoekacties. Wie jachttijden steeds verder doortrekt tot in de winter en tegelijkertijd extra jachtdruk organiseert, neemt bewust op de koop toe dat het leed zich vermenigvuldigt.

Wie bepaalt eigenlijk de «noodzaak»?

De lezersbijdrage vraagt zich af of de druk van het edelhert op het bos werkelijk zo groot is, wanneer belangrijke jachtgebieden de verlenging van de jachttijd wordt geweigerd. Deze vraag is legitiem, maar schiet tekort. Want de doorslaggevende vraag luidt: waarom is het middel zo vaak het geweer?

Wildschade heeft vele oorzaken. Klimaatstress, eentonige bosstructuren, gefragmenteerde leefgebieden, recreatiedruk, wegen en toeristische infrastructuur spelen een centrale rol. Toch wordt het edelhert regelmatig tot makkelijke zondebok bestempeld, en de jacht tot vermeende eenvoudige knop om aan te draaien. Wie dit systeem verder doordraait, belandt onvermijdelijk bij steeds langere jachttijden, steeds meer afschoten en steeds nieuwe «maatregelen». Dat is geen duurzaam wildbeleid, maar een escalatie van de jachtdruk.

De blinde vlek: wanneer jachtdruk en predatorenbeleid samenvallen

Hier toont zich een structurele tegenstrijdigheid die in het jachtbeleid regelmatig wordt weggemoffeld. Opvallend is dat juist die kringen die langere jachttijden, hogere afschotaantallen en meer jachtdruk eisen, vaak ook tot de luidste tegenstanders van predatoren als wolf, vos en lynx behoren. De achterliggende logica is simpel en wordt zelden openlijk uitgesproken: waar predatoren ontbreken of politiek worden verzwakt, blijft er meer wild over als bejaagbaar doelwit.

Dat is geen integraal wildbeheer, maar een belangenconflict. Beheer zou betekenen dat leefgebieden worden veiliggesteld, wildrust wordt gerespecteerd en conflicten preventief worden opgelost. In plaats daarvan wordt de politieke focus telkens weer versmald tot afschot, onttrekking en verlenging van de jachttijd. De dupe zijn niet alleen afzonderlijke wilde dieren, maar ook de geloofwaardigheid van een beleid dat dierenbescherming benadrukt en tegelijkertijd steeds nieuwe schietgelegenheden schept.

Hobbyjacht: Privilege in plaats van algemeen belang

Achter het debat schuilt ook een machtsprobleem. Jagen is in grote delen van Zwitserland een privé, prestigieus vrijetijdsmodel, maar wordt verkocht als noodzakelijke populatieregulering. Als het algemeen belang werkelijk leidend zou zijn, dan zouden criteria als dierenwelzijn, rust voor wild, kwaliteit van leefgebied en wetenschappelijke transparantie centraal moeten staan. In plaats daarvan domineert een systeem van pacht, jachtgebieden, afschotlijsten en politieke netwerken. En als het weer niet meewerkt, wordt het seizoen verlengd.

Op wildbeimwild.com benoemen we deze dynamiek duidelijk. In de hobbyjacht wordt te vaak in tabellen en streefcijfers gedacht, terwijl hobbyjagers en autoriteiten over realisatiegraden discussiëren. De wilde dieren betalen de prijs. Precies dat is ook Jagd Schweiz: een systeem dat bij twijfel de jachtlogica uitbreidt in plaats van haar te begrenzen.

Wat nu nodig zou zijn

Als politiek en autoriteiten werkelijk wilde dieren zouden willen beschermen, dan zouden zij niet over verlengingen van de jachttijd ruziën, maar duidelijke richtlijnen vaststellen:

• Bindende dierenwelzijnsnormen voor jachtvormen, inclusief duidelijke grenzen voor drijfjachten
• Transparante gegevensbasis over wildschade, afschot en onzekerheden
• Leefgebiedmaatregelen in plaats van afschotreflex, zoals bosombouw en rustzones
• Onafhankelijke controle van jachtpraktijk, nazoeken en foutieve afschoten

Zolang echter het devies geldt «Doel gemist, seizoen verlengen», blijft de jacht een hobby met staatssteun in de rug. De wilde dieren blijven de stille verliezers.

Bron: Toggenburg24, lezersbijdrage van Peter Weigelt, 28.12.2025/29.12.2025.

Dossier Jachtbeheer St. Gallen:

• Dominik Thiel: Wolvenjager op kosten van de staat – een afdelingshoofd als veiligheidsrisico voor de bescherming van wilde dieren
• Psychologie van de jacht in het kanton St. Gallen
• Jachttijd tot oudejaarsavond: afschotdruk in plaats van wildbeheer
• Patentjacht als oplossing tegen conflicten met edelherten?
• Jachtbeheer St. Gallen: Wolvenbeheer zonder wetenschap en zonder geloofwaardigheid
• De vergunning voor het afschieten van een wolf in het kanton St. Gallen was onrechtmatig
• Volksverdomming in het kanton St. Gallen
• Bureau voor Jacht en Onzin in St. Gallen moderniseert de jachtopleiding
• St. Gallen wil wolvenroedel bij de Gamserrugg reguleren
• Controverse rond Zwitserse ambtenaar bij de wolvenjacht in Rusland
• «Experts» in St. Gallen beëindigen wolvenregulering voor deze winter
• De rotte appel in het jachtbeheer van St. Gallen
• Leugenjager werd afdelingshoofd in het kanton St. Gallen
• St. Gallen: Stop het vossen- en dassenbloedbad
• Werken het BAFU en de jachtbeheren nog serieus?
• Hoe de hobbyjager Simon Meier op het verkeerde spoor leidt